စစ္သည္ေတာ္၀ိဉာဥ္

ကၽြန္းစုျမိဳ႕ေလးမွ ေ၀ေနယ်သုခႏွင့္ သမားဇာနည္မ်ား

2010-01-23T02:04:00.006+06:30

ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္က်ေသာ ကၽြန္းစုျမိဳ႕ေလးသည္ ျမန္မာျပည္ေအာက္ဖ်ား ျမိတ္ျမိဳ႕နယ္အတြင္းပါ၀င္ေသာ ကၽြန္းျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ျဖစ္ပါသည္။ ျမိဳ႕ေလးသို႕ ေရာက္ရွိျပီး သိပ္မၾကာေသာ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္းစုျမိဳ႕နယ္၊ ထိန္ေခ်ာင္းေက်းရြာရွိ ေအာင္ေတာ္မူသာသနာ့ရိပ္သာတြင္ တရားစခန္းမ်ား ျပဳလုပ္သည္ကို သိရွိရသျဖင့္ ထိုဆရာေတာ္ေက်ာင္းသို႕ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္သားမ်ားအတြက္ တာ၀န္ခ်ိန္မ်ားျဖင့္ ျပည္႕ေနေသာေၾကာင့္ သီးသန္႕တရားစခန္းတြင္ တရားထိုင္ျခင္းအမႈကို မျပဳႏိုင္ပါ။ တရားမွတ္ျခင္းဆိုသည္မွာ မွတ္တတ္လွ်င္ အခ်ိန္တိုင္းတရားမွတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မနက္မိုးလင္းႏွင့္ အိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္မ်ားေလာက္သာ တရားထိုင္မွတ္ျခင္းအမႈကုိ ျပဳႏိုင္ပါသည္။

ဆရာေတာ္ေက်ာင္းသို႕ေရာက္ရွိလာျပီး ဆရာေတာ္အား တရားစခန္းႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားျပီး ဆရာေတာ္ဘုရားႏွင့္ တရားစခန္း၀င္ေရာက္သူေယာဂီမ်ား၏ က်န္းမာေရးကို ကုသုိလ္ဒါနျပဳခ်င္ပါေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။ ဆရာေတာ္က ခြင့္ျပဳေသာေၾကာင့္ (၂၇.၇.၂၀၀၈) မွ စတင္၍ ဆရာေတာ္ႏွင့္ တရားစခန္း၀င္ေယာဂီမ်ား၏ က်န္းမာေရးကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရရွိခဲ့ပါသည္။

က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈစစျခင္းတြင္ မိမိတြင္ပါလာေသာ လစာေငြေလးျဖင့္ လုိအပ္ေသာေဆး၀ါးအခ်ိဳ႕ကို ၀ယ္ယူခဲ့ပါသည္။ ထို႕ျပင္ ေစတနာရွင္အခ်ိဳ႕မွလည္း ၀ိုင္း၀န္းလွဴဒါန္းေသာေၾကာင့္ ေငြက်ပ္တစ္သိန္းျဖင့္ ေဆး၀ါးမ်ား ၀ယ္ယူကာ ဆရာေတာ္ကို ဆက္ကပ္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာေတာ္မွလည္း ကုသိုလ္ျဖစ္ ေဆးခန္းေလးတစ္ခုဖြင့္လွစ္လိုေၾကာင္း မိန္႕ၾကားသျဖင့္ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ကာ ၾသဂုတ္လ စတုတၳပတ္ေလာက္တြင္ ဆရာေတာ္၏ ေက်ာင္းေအာက္ေျမေနရာတြင္ ဆရာေတာ္ဘုရားကိုယ္တိုင္ ပႏၷက္ရိုက္ေပးကာ ေဆာက္လုပ္ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားကလည္း ေဆးခန္းေဆာက္လုပ္ရာတြင္ တတက္တစ္အားပင္ လုပ္အားဒါနမ်ား ေန႕ညမျပတ္ပါ၀င္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ တစ္ပတ္အတြင္းတြင္ပင္ ကၽြန္းစုျမိဳ႕နယ္၊ ထိန္ေခ်ာင္းေက်းရြာရွိ ေအာင္ေတာ္မူသာသနာရိပ္သာတြင္ ေ၀ေနယ်သုခဟု အမည္တြင္ေသာ ကုသုိလ္ျဖစ္ေဆးခန္းေလးကို ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

ထို႕ေနာက္ ေဆးခန္းေရရွည္တည္တ့ံေရးအတြက္ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားျဖင့္ ေကာ္မတီအဖြဲ႕ေလးတစ္ခုကို ေသခ်ာစြာ ဖြဲ႕စည္းေပးခဲ့ပါတယ္။ အလွဴေငြေကာက္ခံျခင္းမ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေကာက္ခံျပီး ဆရာေတာ္ထံကပ္လွဴရန္ အေျပးတပိုင္းျဖင့္ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းသို႕ ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္ ေျပးခဲ့ရေသာေန႕ေလးမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေဆးMAၾကီး xxxx ႏွင့္ ေက်ာင္းေဂါပက ဦးပိုအင္တုိ႕ကလည္း ေစတနာအျပည္႕အ၀ျဖင့္ ကူညီေပးခဲ့ၾကသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားကလည္း မိမိတို႕တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေငြမ်ားျဖင့္ ေဆးပေဒသပင္အတြက္ လွဴဒါန္းၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေ၀ေနယ်သုခေဆးခန္းေလးကို ညေန(၅)မွ ည(၇)နာရီထိ ကုသခ်ိန္သတ္မွတ္ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တပ္မွ တာ၀န္မ်ားျပီးဆံုးခ်ိန္ ျပီးသည္ႏွင့္ ေဆးခန္းေလးရွိရာသို႕ အျမဲမျပတ္ပိတ္ရက္မထားပဲ ကၽြန္ေတာ္သင္ယူတတ္ေျမာက္ထားေသာ ပညာျဖင့္ ကုသဒါနျပဳခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ထို႕ျပင္ ေ၀ေနယ်သုခေဆးခန္းေရရွည္ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္သိကၽြမ္းခင္မင္ခြင့္ရခဲ့ေသာ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွ အဘဦးညြန္႕ေမာင္ကို ေဆးခန္းေလးအေၾကာင္းကို လွမ္းေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ အဘ၏ ကူညီမႈျဖင့္ ေဆးပေဒသပင္အတြက္ အလွဴေငြက်ပ္ သံုးသိန္းကို လက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပီတိျဖစ္မိတာ အမွန္ပါဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္မွာ ထိုမွ်ေလာက္ပိုက္ဆံအင္အားမရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တတ္ထားေသာပညာျဖင့္သာ ေဆးကုသမႈကုသုိလ္ကို ေပးရံုမွ်ျဖင့္ မလံုေလာက္ပါ။ ယခုကဲ့သို႕ ေစတနာရွင္မ်ား၏ လွဴဒါန္းမႈမ်ားေၾကာင့္ လိုအပ္ေသာ ေဆး၀ါးမ်ားကို ၀ယ္ယူႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ခ်ိန္ျပီးဆံုး၍ အျခားျမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းေရြ႕ခြင့္ က်ေသာအခါ ရြာသူရြာသားမ်ား၏ ႏႈတ္ဆက္ပြဲႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာေလးတြင္ ဆက္လက္တာ၀န္ယူေပးမယ့္ သမားဇာနည္တစ္ဦးႏွင့္ မိတ္ဆက္ပြဲကို ျပဳလုပ္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္လည္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္စတင္ခဲ့လိုက္ေသာ ေ၀ေနယ်သုခေဆးခန္းေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္အေ၀းတေနရာသို႕ တာ၀န္ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္းစုျမိဳ႕တြင္ တာ၀န္က်ေသာ သမားဇာနည္ေအာင္စစ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာင္ေတာ္.. ညီေတာ္မ်ား၏ ဆက္လက္ကူညီ ကုသိုလ္ဒါနျပဳေပးေနေသာ သတင္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားရတိုင္း ပီတိျဖစ္မိပါသည္။

တခ်ိန္က ဘ၀ကိုရုန္းကန္ရင္း တကၠသိုလ္၀င္တန္းကိုပင္ ေစ်းေရာင္းရင္းေက်ာင္းတတ္ခဲ့ရေသာ အညတရေလးကၽြန္ေတာ္.. မိဘေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သမားဇာနည္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ မိဘတို႕ကို ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ကၽြန္ေတာ္ မထားႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေမရယ္.. အေမ့သားကို ဆုေတာင္းေပးေနတဲ့ ဆုေတာင္းသံေတြေၾကာင့္ အေမ့သား သံလြင္ျမစ္ကမ္းတစ္ဖက္က ၀မ္ထန္ဆိုေသာ ေက်းရြာေလးမွာ ေဘးမသီရံမခပဲ တာ၀န္မ်ားကို ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေသာ ေနရာေဒသေလးမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္တတ္ေသာ ေဆးပညာမ်ားျဖင့္ အေမ့လိုမ်ိဳး သားခ်စ္တဲ့ ေမေမမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ…

မိမိအက်ိဳး ၊သူတစ္ပါး၏အက်ိဳး ၊ သာသနာ၏အက်ိဳးကို ဆထက္တပိုးသယ္ပိုးထမ္း႐ြက္ႏိုင္ၾကပါေစ။
Dr. K.S.A

(ယခုကဲ့သို႕ အစ္ကို႕ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ေဆးခန္းေလးအေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပခြင့္ေပးခဲ့သည္႕အတြက္ အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ပါသည္)္

+ ပရဟိတအလွဴေလးအတြက္ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခ်က္

2009-11-25T15:00:00.002+06:30

ရန္ကုန္တုိင္း၊ လွည္းကူးျမိဳ႕နယ္ မရမ္းေခ်ာင္း ေက်းရြာ တြင္ လူမႈ၀န္ထမ္း ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာ ခ်ထားေရး မွ ၾကီးမွဴး ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ပရဟိတ ေကၽြးေမြးေစာင့္ ေရွာက္ေရးေဂဟာတခု ျဖစ္သည္။

အဆုိပါ ေဂဟာ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ -

၁။ အနာၾကီးေရာဂါေၾကာင့္ ကုိယ္အဂၤါပ်က္စီးျပီး လုပ္ကုိင္မစားေသာက္ႏုိုင္သူမ်ားအား ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ရန္ႏွင့္ ေနထုိင္မႈစီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးရန္။

၂။ မသန္စြမ္းသူ လူနာမ်ား၏ က်န္းမာေရးႏွင့္ ကုိယ္လက္အဂၤါ ထပ္မံမပ်က္စီးေရးအတြက္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္။

၃။ မသန္စြမ္းသူ အနာၾကီးေ၀ဒနာရွင္မ်ား အတြက္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဖြံျဖိဳးတုိးတက္လာေစရန္ ႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိယ္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ေစရန္ အတြက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးရန္။

၄။ အနာၾကီးေရာဂါသည္ ကေလးမ်ားကုိ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ျပီး ေဆး၀ါးကုသေပးႏုိင္ရန္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း။

၅။ အနာၾကီးေရာဂါ ျဖစ္ဖူးျပီး မိမိကိုယ္တုိင္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ႏုိင္ျခင္းမရွိသူ လူနာမ်ား၏ အရြယ္မေရာက္ေသးသည့္ ကေလးမ်ားကုိ ယာယီ ထိန္းသိမ္းေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ေပးျခင္း။

၆။ လူမ်ိဳးဘာသာ ခြဲျခားျခင္းမရွိပဲ အနာၾကီးေရာဂါေၾကာင့္ ခုိကုိးရာမဲ့ ျဖစ္သူမ်ားႏွင့္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမရွိသူ လူနာမ်ားအား တန္းတူ ညီမွ် ေစာင့္ေရွာက္ေပးျခင္း တုိ႔ုျဖစ္သည္။
အဆုိပါရည္မွန္းခ်က္မ်ားကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရာတြင္ ေတြ႕ၾကဳံရေသာ အခက္အခဲမ်ားကုိ ဦးစြာတင္ျပပါမည္။

၁။ ေဆး၀ါးအခက္အခဲ

အနာၾကီးေရာဂါ ေ၀ဒနာရွင္ အမ်ားစုမွာ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ အနာၾကီးေရာဂါ အျပင္ အျခားေသာ ေသြးတုိး ၊ ဆီးခ်ိဳ ၊ စိတ္က်ေရာဂါမ်ား ခံစား ေနရျခင္းေၾကာင့္ အဆုိပါေရာဂါမ်ားအား ကုသရန္အတြက္ ေဆး၀ါးမ်ား ၊ အနာေဆးထည့္ရာတြင္ လုိအပ္ေသာ (Dressing) ပစၥည္းမ်ား လုိအပ္ခ်က္ရွိေနပါသည္။

၂။ လွ်ပ္စစ္မီးအခက္အခဲ

မရမ္းေခ်ာင္းေက်းရြာသည္ ရန္ကုန္တုိင္းအတြင္း လွ်ပ္စစ္မီးမရရွိေသးသျဖင့္ ညဦးပုိင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ လူနာမ်ား အိပ္ယာခင္းက်င္းျပင္ဆင္ရန္ႏွင့္ အပန္းေျပ ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ရႈရန္အတြက္ ၂ နာရီခန္႔ လွ်ပ္စစ္မီးရရွိေစေရးအတြက္ ဂ်ပန္ႏုိင္င (Okinawa Foundation) ံမွ လွဴဒါန္းထားေသာ ျမင္းေကာင္ေရ ၁၆ ေကာင္အားရွိေသာ မီးစက္ျဖင့္ မီးေပးရာတြင္ ဒီဇယ္ဆီ ၂ ပုလင္းမွ ၃ ပုလင္းကုန္က်လ်က္ရွိပါသည္။ ဆီအသုံးျပဳခြင့္ရရွိႏုိင္ေရးအတြက္ ေလွ်ာက္ထားဆဲျဖစ္ပါသျဖင့္ အဆုိပါ ေန႕စဥ္ ကုန္က်သည့္ ဒီဇယ္ဆီ ရရွိႏုိင္ေရးအတြက္ အလွဴရွင္မ်ားလုိအပ္လ်က္ရွိပါသည္။

အဆုိပါ ေဂဟာတြင္၏ ေစာင့္ေရွာက္မႈကုိ ခံယူေနေသာ ေ၀ဒနာရွင္ ၇၈ ဦးရွိပါသည္။ ေဂဟာ၏ လက္ခံႏုိင္စြမ္းမွာ က်ား ၄၀ ဦး ႏွင့္ မ ၄၀ ဦးျဖစ္ပါသည္။ အဆုိပါ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားသည္ စက္ခ်ဳပ္ျခင္း ေဒသေပၚ လက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကုိင္ျခင္းတုိ႔ျဖင့္ မိမိတုိ႔၏ တကုိယ္ေရ အသုံးစရိတ္မ်ားကုိ ေျဖရွင္းလ်က္ရွိပါသည္။

အျခားေသာ အခက္အခဲမ်ားစြာ က်န္ရွိေနေသးေသာ္လည္း ေဆးပညာေလာက ပရဟိတ အလွဴေငြအတြက္ လတ္တေလာ ထည့္၀င္သူနည္းပါးျခင္း ေၾကာင့္ အထက္ပါ အခ်က္ ၂ ခ်က္ကုိသာ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္မည္ဟု ယူဆပါသည္။ အဆုိပါ ေဂဟာအား ျပည္တြင္းျပည္ပ အလွဴရွင္မ်ား တုိးပြားလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သူမွာ စာေပေလာကတြင္ ထင္ရွားေသာ စာေရးဆရာ ခ်စ္စံ၀င္း ႏွင့္ ဆရာမ လမင္းအိမ္တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။ ၎တုိ႔၏ ကေလာင္စြမ္းျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အနာၾကီးေရာဂါရွင္မ်ား၏ ဘ၀သရုပ္မွန္ကုိ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ား တရားေဟာ ဆရာေတာ္မ်ား၏ ရင္ထဲတြင္ စြဲထင္ေစျခင္းျဖင့္ ဤပရဟိတ ေဂဟာအား အကိ်ဳးျပဳထားသည္ကုိ ဓါတ္ပုံမွတ္တမ္းမ်ား ႏွင့္ ေဂဟာ၀န္ထမ္း ၂ ဦး၏ ေျပာျပခ်က္အရသိရွိရပါသည္။ အျခားေသာ အလွဴရွင္မ်ားမွလည္း တတ္အားသေရြ႕ အလွဴေငြမ်ား ထည့္၀င္လ်က္ရွိေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ တြင္ လိုအပ္ေနေသာ အစိတ္အပုိင္မ်ားအား ေဆးပညာေလာက အဖြဲ႔၀င္မ်ားအား တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေဆးပညာေလာက ၏ အဖြဲ႕၀င္မ်ားအမ်ားစုမွာ လူငယ္မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ လူငယ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည့္နည္းတူ ပညာရွာမီးသည့္ အရြယ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလွဴေငြထည့္၀င္ရာတြင္ အခက္အခဲရွိေကာင္းရွိႏုိင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မိမိတုိ႔ထက္ နိမ့္ပါးေသာ လူမ်ားအား ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားအတြက္ အင္မတန္ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္ေသာ အရာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မိမိတုိ႔တတ္အားသေရြ႕ နည္းသည္မ်ားသည္မဆုိ လူအား ေငြအားျဖင့္ ထည့္၀င္လွဴဒါန္းႏုိင္ပါသည္။
လတ္တေလာ ထည့္၀င္ေငြမ်ားျဖင့္ အဆုိပါ ပရဟိတေဂဟာတြင္ သက္ၾကီးရြယ္အုိမ်ားအား တတ္အားသေရြ႕ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေပးျခင္း ႏွင့္ စက္သုံးဆီကိစၥ ကုိ တတ္အားသေရြ႕ေျဖရွင္းေပးျခင္းတုိ႔ျဖင့္ စတင္လႈပ္ရွားသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ပါ၍ မိမိတုိ႔ တတ္အားသေရြ႕ လူအင္အား ေငြအင္အား လွဴဒါန္းလုိပါက ေအာက္ပါေမးလ္မ်ားသုိ႔ ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါသည္။

အက္ဒမင္အဖြဲ႔ (admin.army.dr@gmail.com)
ေတာက်ီးဂန္း (tawkyeegan@gmail.com)
ဘလိတ္ဓါး (black.rose.on.my.bed@gmail.com)
ေဒါက္တာေက်ာ္သူဟိန္း (flowerlover.hein670@gmail.com)

တပ္မေတာ္ေဆးတကၠသုိလ္မွ အလွဴရွင္ညီငယ္မ်ား ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လူမႈေရးေဆးပညာဌာန မွ ေဒါက္တာေက်ာ္သူဟိန္း၊ ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ခန္႔တုိ႔ထံတြင္ အလွဴေငြမ်ား ေပးသြင္းႏုိင္ပါသည္။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္
ေတာက်ီးကန္း

+ ေတာင္ေျခမွာ ေနကြယ္ေတာ့မည္လား

2009-11-19T14:57:00.003+06:30

တာ၀န္ေလးတစ္ခုျဖင့္ မြန္ျပည္နယ္၊ သထံုျမိဳ႕သို႕ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။ ကိစၥတာ၀န္မ်ားျပီးသို႕ အေရွ႔အရပ္ကေတာင္ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး သြားခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာခဲ့မိသည္။ ထိုေတာင္ကေတာ့ သထံုျမိဳ႕၏ က်က္သေရေဆာင္တစ္ခုျဖစ္ေသာ ျမသပိတ္ေတာင္ေတာ္ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္ေျခေရာက္သည္အထိ ျမသပိတ္ဘုရားလမ္းေလးအတိုင္း ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ လမ္းေလးအဆံုးမွာေတာ့ ေတာင္ေပၚသို႕တက္ႏိုင္ေသာ ေလွကားေဆာင္းတန္းေလးတစ္ခုကို ေတြ႕ျမင္ရသည္။ လက္ကနာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန၀င္ေတာ့မည္။ ဒီေဆာင္းတန္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျခအေနမေကာင္း မ်က္စိတစ္ဆံုးထိေတာင္ ေဆာင္းတန္းက မဆံုးေသး။ ေတာင္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္ျမင့္သည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာၾကည့္လိုက္ေတာ့ သစ္သားဆုိင္းဘုတ္ေလးျဖင့္ ေတာင္တက္ကားလမ္းတဲ့။ ၀မ္းသာအားရပင္ အနီးရွိျဖတ္လာေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္ပါသည္..ေတာင္ေတာ္ေပၚသို႕ ကားလမ္းေပါက္ပါသည္။ ၀မ္းသာအားရပင္ ဆိုင္ကယ္ကို ေတာင္တက္ကားလမ္းဘက္သို႕ ဦးလွည့္လိုက္ကာ ေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။ ေမာင္းလာတုန္းကေတာ့ အ၀င္မုခ္ဦးေလးတစ္ခုေအာက္မွ ၀င္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘာမုခ္ဦးဆိုတာ ေသခ်ာမဖတ္လိုက္မိ။ အနည္းငယ္ေမာင္းမိေတာ့မွ သထံုျမိဳ႕နယ္ ဘိုးဘြားရိပ္သာဆိုသည္ မုခ္ဦးႏွင့္ အ၀န္းအ၀ုိင္းေလးကို ဘိုးဘြားမ်ား ရုပ္ထုမ်ားျဖင့္ ေတြ႔ျမင္လိုက္မွသာ ဘိုးဘြားရိပ္သာနားကိုေရာက္မွန္း သတိထားမိလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့သာ ၾကည့္လိုက္ျပီး မိမိလိုရာခရီး ျမသပိတ္ေတာင္ေတာ္ေပၚသို႕ တက္ခဲ့ေလသည္။

ျမသပိတ္ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ရႈခင္းသည္ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကည့္ေကာင္းလွသည္။ ကရင္ျပည္နယ္အ၀င္လမ္းေလးမ်ားႏွင့္ ေတာေတာင္မ်ား၊ ေမာ္လျမိဳင္သုိ႕သြားေသာလမ္းမၾကီး၊ ရန္ကုန္သို႕သြားေသာ လမ္းမၾကီးမ်ား၊ အဂၤလိပ္ေခတ္ကေဖာက္လုပ္ခဲ့ေသာ ေလယာဥ္ကြင္းေဟာင္း ႏွင့္ သထံုျမိဳ႕တို႕သည္ ေတာင္ေတာ္ေျခရင္းတြင္ ေအးေဆးတိတ္ဆိတ္စြာတည္ရွိေနသည့္ ျမင္ကြင္းတို႕သည္ အလြန္မွ ရႈမျငိီးလွေပ။ ရွဳခင္းမ်ားကို ၾကည္႕ျပီး မိမိတက္လာေသာ ေတာင္ေျခကားလမ္းေလးရွိရာ ျမသပိတ္ေတာင္ေျခကားလမ္း အစေနရာေလးကို လွန္းၾကည့္မိသည္။ တစ္ထပ္တိုက္ အေဆာက္အအံုေလးမ်ားႏွင့္ တန္းလ်ားမ်ားသဖြယ္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ သထံုသု၀ဏၰဘူမိဘိုးဘြားရိပ္သာေနရာကို ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ ေတာင္ေတာ္ေပၚမွ ျပန္ဆင္းေတာ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာကို ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္လာရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ အလုပ္ကိစၥက ေစာစီးစြာျပီးစီးေသာေၾကာင့္ ဘိုးဘြားရိပ္သာဖက္ေျခဦးလွည့္ခဲ့သည္။ ဘြားေဒၚဦးဇြန္းတည္ထားခဲ့ေသာ သထံုဘိုးဘြားရိပ္သာတြင္ အဖိုး၊ အဖြားေျမာက္ျမားစြာ မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ စုစုေပါင္း ၁၅ဦးသာရွိျပီး ေဂဟာမႈးအပါအ၀င္ ၀န္ထမ္း သံုးဦးသာျဖစ္သည္။ ေဂဟာမွဴးေျပာျပခ်က္အရေတာ့

"ေဂဟာမွာ လာေနဖို႕ လာတဲ့သူေတြရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဂဟာက သိပ္မျပည့္စံုေတာ့ အစစအရာရာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထု ပံုစံမ်ိဳးလုပ္ရမႈေၾကာင့္ ၾကာၾကာမေနႏိုင္ဘဲ ထြက္သြားၾကတာေတြရွိပါသည္။ မိမိတို႕ေဂဟာမွာကလည္း ၀န္ထမ္းကို အမ်ားၾကီးမခန္႕ႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ မလုပ္ေပးႏိုင္မွာစိုးလုိ႕ ဘိုးဘြားအမ်ားၾကီးလည္း မလက္ခံႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြကိုလည္း လစာအမ်ားၾကီး မေပးႏိုင္ေတာ့ လာလုပ္တဲ့သူမရွိဘူး။ အခုလာလုပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးဆို စကားမေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္ေလး။ လစာက တစ္ေသာင္းခြဲထဲဆိုေတာ့ ေတာ္ရံုလူ လာမလုပ္ဘူး။ ေနာက္ျပီး ၀န္ထမ္းနဲေတာ့ ရာထူးေနရာအတိအက် မဟုတ္ပဲ All Round လုပ္ေပးရတာဆိုေတာ့ လုပ္မဲ့သူ မရွိဘူးေပါ့။ အဖိုးအဖြားေတြ ကိုယ္တိုင္က တစ္နိုင္တပိုင္ လွည္းက်င္းတာေလးေတြလုပ္ေပးတယ္။ မနက္အာရံုတက္ ေၾကးစည္ထုေပးတယ္။ ကိုယ့္အ၀တ္ ကိုယ္ေလွ်ာ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ ကေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ေလွ်ာ္ၾကတယ္။ အလွဴရွင္နဲေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္နဲ႕ပဲ ရိပ္သာေလးကို ထိန္းသြားေနရတာေပါ့။ ရန္ကုန္မွာကေတာ့ အလွဴရွင္ေပါေတာ့ ဘိုးဘြားေတြ ေနထိုင္ရတာ အဆင္ေျပတာေပါ့။ ဒီမွာကေတာ့ လာေနတဲ့ ဘိုးဘြားေတြ ရွိေပမယ့္ ေငြေၾကးအေျခအေနအရ ၀န္ထမ္းအေျခအေနအရ ဘိုးဘြားေတြကို အမ်ားၾကီး လက္မခံႏိုင္ဘူး။ နာဂစ္ျဖစ္ျပီးကတည္းက အေဆာက္အအံုအခ်ိဳ႕လည္း ပ်က္စီးတယ္။ ျမိဳ႕ခံေတြကေတာ့ လွဴၾကေပမယ့္ အလွ်င္မျပတ္ Run သြားႏိုင္ရံုေလာက္ပဲရတယ္။ ျပင္ဆင္မႈေတြကေတာ့ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ အိမ္သာကအစ ဒီမွာက အဆင္မေျပဘူး။ ဘိုထိုင္အိမ္သာေတြမဟုတ္ေတာ့ အဘိုးအဘြားေတြ အခက္အခဲေတာ့ နဲနဲရွိတယ္။"

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိလာခ်ိန္တြင္ အဖိုးအခ်ိဳ႕က စကားေလးတေျပာေျပာျဖင့္ ေဂဟာအတြင္း တံျမတ္လွည္းျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။ အဘြားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သနပ္ခါးအေဖြးသားျဖင့္ အ၀တ္ရုတ္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းေတာ္ေတာ္ျဖစ္မိပါသည္။ မိမိတြင္လည္း ထိုေဂဟာမွဴးေျပာေသာ ျပင္ဆင္စရိတ္ေလာက္အထိ လွဴႏိုင္ျခင္းငွာအတြက္လည္း ေငြေၾကးအင္အား မေတာင့္တင္းပါ။ ေနာက္ဆံုးပေဒသပင္သေဘာျဖင့္ ပါလာေသာေငြအခ်ိဳ႕ကိုပဲ လွဴဒါန္းခဲ့ႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကို အဘိုးအဘြားတို႕ ဆုေတာင္းေပးေသာ ဆုမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္လွဴလိုက္ေသာ ေငြေၾကးပမာဏထက္ပင္ၾကီးမားလွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မခံယူ၀ံ့ပါ။ ဒီအေၾကာင္းအရာကို သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေျပာျပျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ေနရာေဒသေ၀းလံမႈ သဒၶါတရားဟူေသာစိတ္သည္လည္း မ်က္ျမင္ေတြ႕ရလွ်င္ ပို၍ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္ေသာေၾကာင့္ သြားရန္တိုက္တြန္းရေသာ္လည္း ခရီးေ၀းေတာ့ သိပ္မေအာင္ျမင္ေခ်။

ခုတစ္ေလာ လူငယ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ လွဴဒါန္းမႈမ်ားကိုလည္း အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ားထက္တြင္ ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ အလြန္ပင္၀မ္းေျမာက္မိပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ႏွင့္ ေလးနာရီၾကာေမာင္းရေသာ သထံုျမိဳ႕လို႕ေနရာေလးတစ္ခုသို႕ အေရာက္သြား၍ လွဴဒါန္းျခင္းငွာလည္း အလွမ္းေ၀းသကဲ့သို႕ျဖစ္ေနပါသည္။ ဘြားေဒၚဦးဇြန္းတည္ထားခဲ့ေသာ ဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာမိသေလာက္ သထံုဘုိးဘြားရိပ္သာသည္ လွဴဒါန္းသူ အလွဴရွင္ အလြန္ပင္နည္းပါးကား ခ်ိဳ႕တဲ့လွသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒီေဆာင္းပါးေလးျဖင့္ ေတာင္ေျခမွာ ေနကြယ္ေတာ့မည္႕ အဘိုးအဘြားမ်ားကို လွဴဒါန္းလိုေသာ အလွဴရွင္မ်ားအေနျဖင့္ သထံုျမိဳ႕နယ္၊ ျမသပိတ္ေတာင္ေျခရွိ သု၀ဏၰဘူမိဘိုးဘြားရိပ္သာေလးကိုလည္း တစ္ခ်က္ေလးတစ္ေစ့တစ္ေစာင္းၾကည္႕ေပးေစလိုပါေၾကာင္း တိုက္တြန္းလိုက္ရပါသည္။

ျမသပိတ္ေတာင္ပံုကိုေတာ့ ကိုယ္တုိင္မရိုက္ကူးႏိုင္ခဲ့၍ ဒီဆိုဒ္မွ ကူးယူးေဖာ္ျပပါသည္။

+ မေမ့သင့္ေသာ စကား၀ွက္မ်ား

2009-11-18T17:05:00.002+06:30

ထိုေန႕ေလးကျဖင့္ အမွတ္တရ ေျပာစမွတ္ေန႕ေလးျဖစ္ခဲ့သည္.. ထိုေန႕ကား ကၽြန္ေတာ္တို႕တပ္ေမြးေန႕ေလးပါ။ ေန႕ခင္းဖက္တြင္ တပ္တြင္း၌ အခမ္းအနားေလးမ်ား က်င္းပပါသည္။ ညေနဖက္တြင္ တေနကုန္ပင္ပန္းထားသည္မ်ားကို အနားယူရန္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ မ်က္စပစ္မိၾကသည္။ မ်က္စေတာင္ မပစ္လိုက္ရပါ။ လွမ္းၾကည့္ယံုျဖင့္ပင္ ဆိုင္ကယ္ေသာ့ဆြဲျပီးေနသူက အဆင္သင့္။ ရံုးတာ၀န္က်ေသာသူမွလြဲလွ်င္ က်န္သူမ်ားလည္း ယူနီေဖာင္းကိုယ္စီလဲကာ တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါးပင္ ကရ၀ိတ္ရွိရာသို႕ လာခဲ့ၾကသည္။ ကိုရီးယားယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားလာေသာေၾကာင့္ မိန္းကေလးမ်ားက ကိုရီးယားမေလးမ်ားလို ၀တ္ဆင္ေျပာဆိုၾကခ်ိန္တြင္ ေယာက်ား္သားမ်ားကလည္း အလုပ္ျပန္က ကာရာအိုေကေလး၀င္ဆိုသည့္ ဓေလ့ကိုလည္း အားက်မိေလရာ.. ယေန႕တြင္ေတာ့ အားခ်ိန္ေလးလည္းရ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း စုမိေသာေၾကာင့္ ကရ၀ိတ္ႏွင့္ ကာရာအိုေကသီးသန္႕ခန္းေလးရွိရာ ဤျမိဳ႕၏ တစ္ဆိုင္တည္းေသာ ဆိုင္သို႕ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ၾကသည္။

"မင္းတို႕ အိမ္မပိုင္တဲ့ေကာင္ေတြ လွည့္ျပန္ရင္ျပန္ထား။ ျပီးမွ ေစာေစာျပန္မယ္ဘာညာ။ ခ်ယ္ရီဦးနာရီေၾကာ္ျငာလာမရိုက္နဲ႕။ ျပန္ခ်င္ရင္ မ၀င္ခင္ကတည္းက လွည့္ျပန္"

ကိုယ္ေတြက အပူအပင္ကင္းရာေလးမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤကဲ့သို႕ အသံေကာင္းဟစ္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ က်န္ေနာက္တြဲရွိသူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း သိကၡာေတာ့အက်မခံ။ မာန္ကိုခ်ီကာ..

"မပိုင္ရင္ ၀က္ေတာင္မေမြးဘူး။ မင္းလို ၀က္ေပးေမြးျပီး ေသတာ မဟုတ္ဘူး။"

အင္း..ဒင္းတို႕မလဲ တစ္ခါလာလည္း ဒီ၀က္ကိစၥ၊ ေက်ာင္းေတာ္တုန္းက ျပသနာသည္ ပုခံုးထက္ အပြင့္ေရာက္သည္အထိ မျပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္။ အားလံုးက ေနာက္ေၾကာင္းေအးသည္ဆိုသျဖင့္ ၂နာရီစာ ကာရာအိုေကခန္းကို ငွားလိုက္သည္။ ေနေလးေစာင္းေစာင္း ကရ၀ိတ္ေလးစီးျပီး သီခ်င္းေလးဟစ္ရသည္က အရွိန္တက္လာသည္။ အခ်ိန္မည္ကဲ့သို႕ ကုန္သည္မသိေအာင္။ မိုက္ကလည္း ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဟဲခ်င္ေနၾကသည္မသိ။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖို႕ မိုက္ေစာင့္ရတာကို တစ္လုပ္။ မိုက္ခဲေလးမ်ားေပတည္း။

"ဟိတ္ေကာင္.. တစ္နာရီစာ ထပ္ယူကြာ။ စိတ္ရွိလက္ရွိ ေအာ္ရတာ အားမရေသးဘူး။ မင္းက တံခါးေပါက္နီးတယ္။ ေကာင္တာကို မင္းသြားေျပာလိုက္ကြာ။"

တံခါးေပါက္နားထိုင္မိသည့္ မိမိသည္ပင္္လွ်င္ ေျချမန္ေတာ္တပ္သားလိုလို။ ရွိေစေတာ့ေလ။ မိမိမိုက္ခဲရန္အလွည့္ကလည္း လိုေသးသည္ နာရီကလည္း ျပည့္ေတာ့မည္။ ေနာက္ထပ္တစ္နာရီ ထပ္တိုးရန္ ေကာင္တာသို႕ထြက္လာခဲ့သည္။ ေကာင္တာတြင္ တစ္နာရီထပ္တိုးရန္ မွာခ်ိန္တြင္ ဆိုင္ျခံ၀န္းအတြင္း ဆိုင္ကယ္တစ္စီး၀င္ခ်လာသည္။ ေသျပီ... သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ မိန္းမမ်ားျဖစ္သည္။ ကိုယ္၀န္ၾကီး ကားတားကားတားျဖင့္ ဆိုင္တြင္းသို႕၀င္လာေလသည္။ ပ်က္ျပင္းကေတာ့ တိုးျပီ။ မိမိကိုကလည္းေတြ႕ေနျပီ ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ ေျပးပုန္း၍လည္း မရေလေတာ့။

"ကို xxxxx ပါတယ္ မဟုတ္လား။ သူဘယ္မွာတုန္း။"
"မပါပါဘူး.. မီးငယ္"
"ကဲပါ.. ဘယ္နားမွာသာေျပာပါ။"
"ထိပ္ဆံုးက အခန္းမွာ မီးငယ္"
"လာ.. မူယာ မနဲ႕အထဲကိုပါ လုိက္ခဲ့ေပးေနာ္။"

ကိုယ္ေလးလက္၀န္ၾကီး ကားတားကားတားႏွင့္ အေနာက္မွလည္း မူယာကလည္း ပိန္ရွည္ပိန္ရွည္ျဖင့္ ကပ္ရပ္လိုက္ပါသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမည္မသိ။ အထဲမွာက သေကာင့္သားမ်ားက ေသာက္စားေနေလသည္။ မီးငယ္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ကြိကနဲမိသြားႏိုင္ေပသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ခါးၾကားမွ စကားေျပာစက္ကုိ စမ္းမိခ်ိန္တြင္ ခပ္သြက္သြက္ပင္ သေကာင့္သားမ်ားကို ေခၚလိုက္မိသည္။ ကံေလးက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္မ်ားက စက္ကိုဖြင့္ထားေပသည္။ ဆူညံသံမ်ား ေျမာက္ျမားစြာၾကားမွ တဖက္မွထူးသံကို ၾကားသည္ႏွင့္ မိမိလည္း စကား၀ွက္ျဖင့္ အခ်က္ေပးရေလေတာ့သည္။

"ဖီးၾကမ္းႏွင့္ သီးေမႊး လိုက္လာတယ္။"

တဖက္မွ နားလည္လား မနားလည္လား မသိ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စကား၀ွက္မ်ားကို စဥ္းစားမရေတာ့။ မ်က္စိထဲေပၚလာရာကို ေျပာလိုက္မိသည္။ ခဏအၾကာတြင္ မီးငယ္ႏွင့္ မူယာျပန္ထြက္လာသည္။ မီးငယ္ကေတာ့ ေဒါသထြက္ေသာ ေလသံၾကီးျဖင့္..

"ကို xxxx ကိုေတြ႕ရင္ေျပာလိုက္ပါ။ မီးငယ္လက္ပူးလက္က်ပ္မေတြ႕လုိ႕ေနႏွင့္ဦးလို႕။"

မီးငယ္တို႕ဆိုင္ကယ္ေလး ထြက္သြားမွ ကၽြန္ေတာ္လည္း သက္ျပင္းခ်မိေလသည္။ အခန္းအတြင္းသို႕ အေျပးတပိုင္း၀င္သြားမိခ်ိန္တြင္ သေကာင့္သား xxxx ကမရွိေလေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ အခ်က္ေပးေရာက္ကတည္းက တဖက္အခန္းသို႕ေျပးပုန္းေလသည္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း သေကာင့္သားက ေက်းဇူးတင္သျဖင့္ ကရ၀ိတ္တစ္ခြက္ပိုတိုက္ေလသည္။ ထိုေန႕ကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရပါ။ အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စကား၀ွက္မ်ားကို ျပန္ေလ့လာသင့္သည္ဟု ကိုယ့္ကုိယ္ကို သံုးသပ္ရင္း အမွတ္တရေန႕ေလးအျဖစ္ႏွင့္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္တြင္ ေရးမွတ္ထားမိလိုက္သည္။

+ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ႏွင့္အတူ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း

2009-08-31T13:39:00.005+06:30

အေပ်ာ္မ်ားစြာျဖင့္ တအိအိျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ တပ္မေတာ္သံုးစီးေတာ္ယာဥ္FAW ကားၾကီးကို စီးကာ တပ္မတာ၀န္ျဖင့္ တပ္သားသစ္မ်ားကို အပ္ရန္လုိက္ပါလာခဲ့ေသာ ခရီးစဥ္တစ္ခု.. မေတြ႕တာၾကာျပီျဖစ္ေသာ ညီမငယ္ႏွင့္ ေတြ႕ရေတာ့မည္ဟု အေတြးမ်ားျဖင့္ ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းလွေသာ ခရီးရွည္ၾကီးသည္ပင္လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေနခဲ့သည္။
တပ္သားစုေဆာင္းေရးတပ္ေရာက္ျပီး မိမိေခၚေဆာင္လာေသာ တပ္သားသစ္မ်ားကို ေဆးစစ္ျခင္းႏွင့္ အျခားေသာ အမႈကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရန္ အလို႕ငွာ ဗ်ာမ်ားေနေသာေၾကာင့္ ညီမငယ္ျဖစ္သူထံ ဖုန္းမဆက္သြယ္ျဖစ္ခဲ့။ ေပးစရာရွိေသာ လူၾကံဳမ်ားႏွင့္ လုပ္စရာရွိတာမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ျပီးလို႕ သံုးရက္ေျမာက္တြင္ ညီမငယ္ထံ ဖုန္းဆက္လိုက္မိသည္။

“မီးငယ္.. ငါ ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေနတယ္။ သံုးရက္ရွိျပီ။ တပ္သားသစ္လာပို႕တာ။ မနက္ျဖန္ေတာ့ ျပန္မယ္။ မီးငယ္ကို လွမ္းေျပာတာ။ “
“အင္း.. အဆင္ေျပရဲ႕လား။”

တဖက္မွ ေလးတိေလးကန္ေသာ ေျဖသံေလးကို အားရစရာၾကားရသည္။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစကာမူ မီးငယ္အတြက္လက္ေဆာင္ေပးရန္ ကၽြန္ေတာ္္၀ယ္ထားေသာ စာအုပ္ေလးကို ေပးခဲ့ခ်င္သည့္အတြက္ ဖုန္းဆက္မိျခင္းျဖစ္သည္။

“မီးငယ္အတြက္ လက္ေဆာင္တစ္ခုပါလာတယ္။ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ပါ.. ေယာနသံဇင္ေယာ။ မီးငယ္ ဖတ္ဘူးလား။”
“ဖတ္ေတာ့ မဖတ္ဘူးဖူး။ ၾကားေတာ့ ၾကားဖူးတယ္။”
“ေအး. မီးငယ္ ဆီ ပို႕ေပးလိုက္မယ္။ မနက္ျဖန္ မီးငယ္ကို လာခိုင္းရမွာလဲ အားနာတယ္ကြ။ ဒီဖက္ကိုက ေ၀းတယ္ေလ။ ငါ့ ဖာသာ ငါ စာတိုက္ကပဲ ပါဆယ္ပို႕လိုက္ပါေတာ့မယ္ဟာ…”

ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ေပးခ်င္ေသာ္လည္း မတတ္သာသည့္အေျခအေန၊ မီးငယ္ကိုလည္း အေ၀းၾကီးကို မလာခိုင္းရက္ပါ။ ေတြ႕ခ်င္ေသာ ဆႏၵတစ္ခုကို ခ်ိဳးႏွိမ္ကာ ျဖစ္သင့္ေသာ လုပ္ေဆာင္မႈကိုသာ လုပ္ရေပေတာ့မည္။

“ကိုၾကီးက မနက္ျဖန္ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္မွာလဲ.. တပ္သားေတြကို ကားနဲ႕တင္လႊတ္လိုက္ျပီးရင္ ျပီးျပီမဟုတ္လား။ ညက်ေတာ့မွ ကိုယ့္ဖာသာကို လိုင္းကားနဲ႕လိုက္ျပန္ေပ့ါ။ ဇိမ္ေလးနဲ႕ ေအးေအးလူလူေတာင္ျပန္ရေသး..”
“ငါက တပ္ကတာ၀န္နဲ႕လာတာ။ ဒီလိုလုပ္လို႕မရဘူးေလ။ တပ္မက ကားကိုတာ၀န္ခံျပီးယူလာတာေလ။ ငါ ဘယ္လိုလုပ္ေနခဲ့လို႕ရမလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္မယ္ဆိုတာကလဲ ၾကိဳေျပာလုိ႕မရဘူး။ ဒီမွာကိစၥ၀ိစၥေတြ ျပီးတာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းေကာက္ျပန္မွာ။ မွန္းထားတာကေတာ့ ထမင္းစားျပီးေတာ့ေလာက္ေပ့ါ။”
“ကိုၾကီးကလည္း အခ်ိန္တခုသတ္မွတ္ျပီးေတာ့ ျပန္ေပါ့။ အခ်ိန္အတိအက်ေျပာေလ..”
“မီးငယ္..တပ္မေတာ္မွာ ဟိုအခ်ိန္ရယ္ ဒီအခ်ိန္ရယ္ဆိုျပီး ကိုယ္ပိုင္သတ္မွတ္ခြင့္မရွိဘူး။ အထက္ကအမိန္႕အတိုင္း ခုျပန္ဆို ခုျပန္ရ။ မျပန္နဲ႕ေနဦးဆိုလည္း ေနရမွာပဲ။ နင့္အစ္ကို ငါ စစ္သားဆိုတာ မေမ့နဲ႕ဦး။ ေအး.. ငါျပန္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ႏႈတ္ဆက္တာပါ။”

တဖက္မွ “အင္း”တစ္လံုးသာ ေျပာျပီး ဖုန္းခ်သြားေလျပီ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ သူ႕မအတြက္ စာအုပ္ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေလွာင္ျပံဳးကေလး ျပံဳးျပေနသည္။
ေနာက္တစ္ေန႕ ကိစၥ၀ိစၥမ်ားျပီးလို႕ တပ္မေတာ္ FAW ကားၾကီး၏ ေလးလွစြာေသာ တံခါးၾကီးကို ေလးကန္ေသာ လက္မ်ားျဖင့္ ပိတ္လိုက္ျပီး မ၀ံ့ရဲေသာ အၾကည့္မ်ားျဖင့္ လက္မွနာရီကို ၾကည့္မိလိုက္သည္။ အခ်ိန္ကား ေန႕လည္တစ္နာရီထိုးေလျပီ။
ေန႕လည္။ ၁း၀၀
“ကဲ… ဆရာၾကီးေရ။ စထြက္ရေအာင္”

ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားၾကီးသည္ တညင္းကုန္းလမ္းဆံုသို႕ ထြက္လာခဲ့ျပီး ဌာေနတပ္သို႕ တေရႊ႕ေရႊ႕ ျပန္လည္ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။
ည။ ၁၀း၀၀
“ဟယ္လို… “

အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံတစ္ခုျဖင့္ ထူးေသာ ညီမငယ္အသံ။

“ငါပါ မီးငယ္။ ငါတပ္ျပန္ေရာက္ျပီဆိုတာ လွမ္းေျပာတာပါ။ ငါမနက္ျဖန္ေရွ႕တန္းထြက္ရမယ္။ ေန႕လည္ကတည္းက လွမ္းဖုန္းဆက္တယ္။ မနက္က ငါ့ကို တပ္က အားခ်င္းျပန္လာပါဆိုလို႕ မီးငယ္ဆီ ဖုန္းဆက္တာလွမ္းေျပာတာ ဖုန္းပိတ္ထားတယ္”
“ဟုတ္လား.. မီးငယ္က ဒီေန႕ စုေဆာင္းေရးတပ္ကို ေရာက္သြားတာ။ ကိုၾကီးကို လာရွာတာေလ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ လိုက္ေမးတာလဲ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ ေတာ္ေသးတယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါလို႕။ မီးငယ္းက ကိုၾကီးအတြက္ ၀ယ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေလး လာေပးတာပါ။ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္.. ညနက္နက္မွာလထြက္ျခင္း စာအုပ္ေလ”
“ဟင္.. မီးငယ္ က ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္လာတုန္း။”
“၁း၁၅ ေလ.. လမ္းမွာ မိုးေတြ အရမ္းသည္းလို႕ ေျဖးေျဖးေမာင္းလာရတာေလ။”

ကၽြန္ေတာ္၏ ဖုန္းကိုင္ထားေသာ လက္မ်ားသည္ ေအးခဲသြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ ကံၾကမၼာၾကီးက မ်က္ႏွာသာမေပးပါေခ်။ ကိုရီးယားကားမ်ား၏ အလြဲမ်ားကို ၾကည့္တိုင္း မျဖစ္ႏိုင္ဟု ေ၀ဖန္ကဲ့ရဲ႕ခဲ့ေသာ မိမိကို ကိုရီးယားမင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားကပင္ နည္းေတာင္နည္းေသးဟု ေလွာင္ရယ္ေနသကဲ့သို႕ပင္ေတြးမိသည္။ သူမအတြက္ ေပးခဲ့ခ်င္ေသာစာအုပ္”ေယာနသံစင္ေရာ္”ႏွင့္ သူမဆီမွ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပးခ်င္သာ စာအုပ္”ညနက္နက္မွာ လထြက္ျခင္း”။

“ေရွ႕တန္းကို ပို႕ေပးလိုက္မယ္ေလ.. ကိုၾကီး ဖတ္လို႕ရတာေပါ့။ ဘုရားတရာလည္း မေမ့နဲ႕ေနာ္။ ေမတၱာသုတ္ေလးဘာေလးရြတ္ေနာ္။”

“အင္းပါ မီးငယ္ရယ္။ စာအုပ္ကေတာ့ နင္သာသိမ္းထားလိုက္ပါ။ ငါ အသက္မေသပဲျပန္လာရင္ ငါကိုယ္တုိင္ မီးငယ္ဆီက လာျပန္ယူမွာပါ။ ငါ့ကို သတိရရင္ေတာ့ စစ္သည္တို႕လိုရာေတးက႑မွာသာ သီခ်င္းေလးေတာင္းေပးလိုက္ပါ။ ငါရဲ႕ ေရဒီယိုအိုေလးက ဒီအခ်ိန္ေတာ့ အသံုး၀င္ေလာက္ပါျပီ။”

ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္သို႕ မသြားမွီ ျဖစ္ပ်က္သြားေသာအမွတ္တရေလးကို ေရးသားေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ညီအစ္ကိုမ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကဲ့သို႕ ကိုရီးယားအလြဲေလးမ်ား မေတြ႕ၾကံဳၾကပါေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းရင္း…။
စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ရတခမွ ဒီအမွတ္တရအျဖစ္အပ်က္ေဆာင္းပါးေလးျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါသည္။
ေလးစားစြာျဖင့္
တခ်ိန္က (ရတခ)

+ အိမ္သာဋီကာ

2009-08-23T15:10:00.004+06:30

မိတ္ေဆြၾကီး ကိုရင္ညိန္း၏ အီးဋီကာကို ဖတ္ထားဘူးေလရာ မိမိအလွည့္တြင္လည္း မည္ကဲ့သုိ႕ ႏီွကာေရးရန္ ေတြးမရ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးေလသည္။ ယခုေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆုိင္.. ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေလးကို အမွတ္တရ ျပန္ေျပာင္း ေျပာရေလေတာ့မည္။

အခ်ိန္ကား စာေရးသူ ကိစၥရပ္တစ္ခုျဖင့္ ဟဲဟိုးသို႕ေလယာဥ္ျဖင့္ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ ေလယာဥ္ေပၚရွိအိမ္သာ၏ လူမအားမႈမ်ားေၾကာင့္ ေအာင့္ျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေအာင့္ကာ ေလယာဥ္ဆိုက္သည္အထိ သည္းခံျပီး အေပါ့သြားခ်င္ေသာ စိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္းခဲ့ရေလသည္။ Luggage မ်ားကို ေရြးရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနခ်ိန္တြင္ အနားရွိ ေလဆိပ္အိမ္သာသို႕ အေျပးတပိုင္း ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္သာအတြင္းသို႕ေရာက္ျပီး အတန္ငယ္အၾကာတြင္ အေလးစြန္႕ေသာ အခန္းမ်ားဆီမွ
"ေဟး..ေဟးေဟး.. ေဟး….ေဟးေဟး"
စာေရးသူလဲ အနဲငယ္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ယံုတင္မက ေၾကာက္သလိုလိုပင္ျဖစ္မိသြားသည္။ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ သရဲေျခာက္ျခင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဟု စိတ္ကို တင္းကာ လက္ေဆးကန္ဖက္ ထြက္လာခ်ိန္တြင္.. ။ ထို အသံမ်ိဳးစံုထြက္ေသာ အခန္းမွ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ထြက္လာေလသည္။ မ်က္ႏွာၾကီးကလည္း ျပံဳးျပံဳး၊ ျပံဳးျပံဳး။ ကေလးရွက္ေတာ့ ငို၊ လူၾကီးရွက္ေတာ့ ရယ္ ဆိုသကဲ့သုိ႕ သူကရွက္ရွက္ျဖင့္ ေျပာပံုရေသာ ေလသံၾကီးျဖင့္..
"ေအးကြာ.. အိမ္သာတံခါးခ်က္ေတြက မေကာင္းဘူးထင္ပ။ ပိတ္မရလို႕ အျပင္က တစ္ေယာက္လာဖြင့္မွာ စုိးလို႕ကြာ အသံျပဳေနရတယ္။"
စာေရးသူလည္း အိမ္သာအျပင္ေရာက္မွသာ အသံထြက္ရယ္ႏိုင္ေလသည္။ ဤဦးၾကီးသင္ေပးခဲ့ေသာ အိမ္သာဂ်က္ျပသနာေျဖရွင္းနည္းကို ခ်စ္သူေလးကိုေတာင္ သင္ေပးခဲ့မိသည္။ စာဖတ္သူမ်ာလည္း ဤနည္းကို လိုသလိုသံုးၾကႏိုင္ေစရန္ ေ၀မွ်လိုက္သည္။

စာေရးသူ၏ညီမငယ္ေျပာျပဖူးေသာ အိမ္သာႏွီကာေလးကို ျပန္လည္တင္ျပရလွ်င္.. အခ်ိန္ကား အထက္အရာရွိၾကီးလမ္းေၾကာင္းရွိျခင္းေၾကာင့္ တပ္ရင္းတပ္မ အရာရွိအရာခံစစ္သည္မ်ားအာလံုး မအားႏိုင္ေအာင္ ရွိၾကေလသည္။ မိတ္ေဆြၾကီးG3 တစ္ေယာက္လည္း အထက္လူၾကီး နားေနမည့္ေနရာတာ၀န္ကို ယူရေလသည္။ မိတ္ေဆြၾကီးလည္း အစစအရာရာစီစဥ္စရာမ်ားကို စီစဥ္ျပီးခ်ိန္တြင္ ေနာက္ဆံုး အိမ္သာဆီသို႕ အသိေရာက္သြားသည္။ မိတ္ေဆြၾကီးလည္း အိမ္သာကို အနံအသက္ကင္းစင္ရံုတင္မက အစစအရာရာသန္႕ျပန္႕ေစရင္ေတြးရင္းေတြးရင္း အိမ္သာေရဆြဲေသာ ေရအတြင္းသို႕ အေမြးအိတ္ခ်ိတ္ရန္ စိတ္ကူးရမိေလသည္။ စိတ္ကူးအတုိင္းပင္ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္မႈကို ေဆာင္ရြက္ျပီး ေက်နပ္မႈမ်ားျဖင့္ စီစဥ္မႈမ်ားကို အဆံုးသတ္ခဲ့သည္။ အထက္လူၾကီးလည္း တပ္သို႕ေရာက္လာပါျပီ။ ၾသ၀ါဒခံယူမႈမ်ား၊ ေတြ႕ဆံုမႈမ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းစဥ္ရွင္းလင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ျပီးခ်ိန္မ်ားအျပီးတြင္ ခရီးတစ္ေထာက္ဆက္လက္မထြက္ခြာခင္ ေရအိမ္ကို အသံုးျပဳေလသည္။ ထို႕ေနာက္ အထက္လူၾကီးလည္း ခရီးစဥ္အတိုင္း ဆက္လက္ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ မိတ္ေဆြၾကီးလည္း ပင္ပန္းမႈမ်ားကို အနားယူရန္ အေဆာင္သို႕သြားမည္အျပဳ… ျပသနာက စပါျပီ။ တင္လိုက္ရေသာ ထုေခ်လႊာ.. ေျဖရွင္းလုိက္ရေသာ စကားလံုးမ်ား…

ျဖစ္ပံုကေတာ့.. မိတ္ေဆြၾကီးက ေရအိမ္သံုးျပီး ေရဆြဲလွ်င္ေတာင္ ေမြးပ်ံ႕ေစရန္ သံုးလိုက္ေသာ ေဆးရည္အိတ္သည္ ခ်ိတ္ထားေသာ ေနရာမွ ျပဳတ္က်ကာ..ေရဆြဲေပါက္၏ ေရထြက္ေပါက္ကို ကြက္တိကို ပိတ္မိတာ ေရဆြဲမရေသာ ျပသနာျဖစ္ေပၚခဲ့ေလေသာေၾကာင့္ေပတည္း။

စာဖတ္သူမ်ားလည္း သတိၾကီးစြာျဖင့္ ေရအိမ္ကို အလွအပဆင္ႏိုင္ၾကပါေစရန္ ရည္သန္ျပီး ေရးသားလုိက္ပါသည္။

+ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ႏွင့္ Outpass

2009-08-15T11:41:00.001+06:30

ေႏြရာသီဟုေခၚတြင္ေသာ္လည္း ျပင္ဦးလြင္ေႏြဥတုကေတာ့ ေအးစိမ့္စိမ့္ေလးေတာ့ ရွိေနေလသည္။ တေန႕ညကတည္းက အေမ့ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရျပီး လူက ေပ်ာ္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ လူၾကံဳပစၥည္းႏွင့္ စားစရာမ်ားပို႕လိုက္သည္။ မစားရတာၾကာေလျပီျဖစ္ေသာ ပုဇြန္ဟင္းႏွင့္ ေခ်ာကလက္မ်ား ထည့္ေပးလိုက္သည္တဲ့…

မနက္ျဖန္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနမိသည္။ ပစၥည္းမ်ားကို သယ္လာမည့္သူေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ္၏ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေလး။ ရင္ခုန္ျခင္း အလ်င္းမရွိၾကေသးေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္၏ ခင္မင္မႈသည္ မိဘမ်ားက ဘာလိုလိုေျပာထားေသာေၾကာင့္ အိုးတိုးအန္းတန္းေတာ့ျဖစ္သည္မွာ အမွန္ပင္။ သူမႏွင့္ မေတြ႕သည္မွာ ဒီကိုေရာက္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒုတိယႏွစ္ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ေရွ႕တစ္လက္မ ေနာက္ေျပာင္ဘ၀ျဖင့္ သူမကို ေတြ႕ရမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ ရွက္မိသည္။

ေနၾကာရိုင္းမ်ားကို ရွင္းေနရင္းျဖင့္ သူမအေၾကာင္းမ်ားကို စိတ္ကူးေပါက္ရင္းေတြးေနမိသည္။ ဧည့္ေတြ႕လာၾကသူမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း လာေရာက္ျခင္းမရွိခဲ့ေသးေသာေၾကာင့္ သူမေရာက္လာမည္ကိုပင္ ရင္ခုန္သလိုလုိျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကိုလည္း နည္းနည္းေတာ့ ၾကြားလံုးေလး ထုတ္ထားမိလိုက္သည္။ ယခင္ေန႕မ်ားက အလြန္တရာမွ ၾကည့္မရေသာ ေနၾကာရိုင္းပင္မ်ားသည္ ယေန႕တြင္မူ လွပေနသလုိ ခံစားမိလိုက္သည္။ ေနၾကာရိုင္းပင္မ်ားကို ကုိယ္လံုးမ်ားျဖင့္ ပစ္တိုက္ျပီး လွဲေနသည္ကိုပင္ နေျမာသလိုလိုခံစားရလာသည္။

မနက္ခရာမႈတ္သံကိုပင္ ေနာက္က်ေနသလိုလို္။ မနက္PT ေျပးျပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ မိုးၾကိဳးပစ္သလိုၾကားလိုက္ရေသာ အမိန္႕ေၾကာင့္ အေပ်ာ္မ်ားသည္ အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေလျပီ။ ယေန႕ညေနတြင္ Dinner ပြဲရွိသည္။ အထက္အရာရွိၾကီးအခ်ိဳ႕လာမည္။
Outpass လည္းပိတ္.. ဧည္ေတြ႕လည္း…ဂ်ိတ္ ။

ေသေလျပီ သူမက ဒီေန႕မနက္မွ ရန္ကုန္မွ မႏၱေလးလို႕ေရာက္မည္။ ေန႕လည္ေလာက္မွ တက္လာမည္ဆိုပါက ညေနဧည့္ေတြ႕ခ်ိန္မွျဖစ္မည္….သြားေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးမ်ား အေပ်ာ္ေလးမ်ားသည္… ေဇာ္၀င္းထြဋ္ ၏ သီခ်င္းဘ၀သို႕ေရာက္ေလျပီ။ တေန႕တာၾကီးကလည္း မကုန္ႏိုင္ေတာ့သလိုလို.. တေန႕လံုးလည္း လူႏွင့္စိတ္ႏွင့္မကပ္.. နာရီလက္တံေလး ေလးနာရီထိုးေနခ်ိန္ထိ ရင္ထဲက အလံုးက တင္းခံေနသလိုလို။ ထမင္းစားစဥ္ကလည္း ဇြန္းျပန္ခုန္ဟင္းႏွင့္ စားထားတာေတာင္.. အရိုးစူးသလိုလို လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ နင္တင္တင္။ အေဆာင္ေပၚမွပဲ အေ၀းကို ခပ္ေဆြးေဆြးေတြးေငးေနမိစဥ္..

"ဗိုလ္ေလာင္း xxxxx ဘယ္မွာလဲ… ညီ။"

ခပ္မာတင္းတင္းအသံတစ္ခုထြက္လာေသာေၾကာင့္ ေက်ာေတာင္ခ်မ္းသြားသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ အရပ္၀တ္ျဖင့္ အရာရွိရုပ္သြင္ျပင္ႏွင့္ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္။

"ကၽြန္ေတာ္ပါ။"

လက္ကလည္း ဗိုလ္ေလာင္းတို႕ထံုးစံအတိုင္း လက္သီးေလးတစ္ဆုပ္ဆုပ္ သတိေလးဆြဲျပီး ျပန္ထူးလိုက္သည္။

"ေအး ဒါဆို အစ္ကိုနဲ႕ ခဏလိုက္ခဲ့ကြာ။ ျဖစ္တယ္မလား။ ညီတို႕ Dinner အခ်ိန္ကလိုေသးတယ္မလား။"
"ဟုတ္"

လက္ကလည္း အသင့္အေနအထားပင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ တုိက္ပံုအမည္းေလးကို လွမ္းဆြဲလိုက္ကာ အျမန္၀တ္ျပီး လာေခၚေသာ အစ္ကိုၾကီးေနာက္သို႕ အေျပးတစ္ပိုင္းလိုက္ခဲ့ေလသည္။ လိုင္းခန္းမ်ားႏွင့္ ကပ္ေနေသာ အေဆာင္တစ္ခုအနီးသို႕ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ျပံဳးျပေနသာ အျပံဳးတစ္စံုကို သူျမင္လိုက္ရခ်ိန္တြင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမေလး…
သူမႏွင့္အတူ သူမအစ္မ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္။ ထို႕ေနာက္ အရပ္၀တ္ျဖင့္ အရာရွိရုပ္သြင္ အစ္ကိုေနာက္တစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးျဖင့္…

"ဟဲ့ xxxxx နင့္ကို လာေတြ႕ရတာလည္း အက္ရွင္ကားရိုက္ေနရသလိုပဲ။ ငါတို႕ကို ဧည့္ေတြ႕မေပးဘူး။ ဒါဆိုလည္း ပစၥည္းပါးလုိက္မယ္ဆိုေတာ့လည္း ဂိတ္၀မွာ အပတ္စဥ္( xxx ) က အစ္ကိုၾကီးက သူ႕အပတ္စဥ္ၾကီး ထုတ္ေျပာျပီး ငါ့အစ္ကုိေတြေတာင္ အဆူခံလိုက္ရေသးတယ္။ နင့္အတြက္လူၾကံဳကလည္း ဒီေန႕မေပးလို႕ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေခ်ာကလက္ေတြဆိုေတာ့ အရည္ေပ်ာ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနျပီ ဒါေတာင္ ငါ မႏၱေလးမွာ ခဏ အေအးေပးထားေသးလို႕။ မနက္ျဖန္လဲ ငါက မႏၱေလးျပန္ဆင္းမွာေလ နင့္ကို ေတြ႕ခ်င္လို႕ တက္လာလိုက္တာ။"

သူမသည္ တရစပ္စကားမ်ားကို ေျပာလည္းေျပာ ပစၥည္းမ်ားလည္း ထုတ္ေပးေလသည္။ သူမအစ္မႏွင့္ က်န္အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳး။

"နင္ဘယ္လို၀င္လာတာလဲ.. ဒီေနရာၾကီးကို။ ငါလည္း နင့္ကို ဘယ္လိုဆက္သြယ္ရမွန္းမသိလို႕ နင္ေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနျပီ ထင္ေနတာ။ ေတာ္ေသးတယ္ကြာ.."

"ဟယ္.. ငါ့အစ္ကိုေတြ သိလို႕ေပါ့။ သူတို႕ပို႕ေပးလို႕သာေပါ့။ ထားပါ..ဒါေတြ။ နင္ေနာက္က်ေနမယ္ ျပန္ေတာ့ေလ။ မဟုတ္ရင္ အထိုးခံေနရအံုးမယ္။"

လက္က နာရီေလးကို ေခတၱမွ်ပင္ရပ္ထားခြင့္ရခ်င္သြားသည္။ သူမသည္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းေသာ ေနရာေလးမွ ကၽြန္ေတာ့္ထံသုိ႕ ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ေလသည္။ အစ္ကိုေတာ္မ်ားကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရမလုိလို။

"ညီ.. မင္း ျပသနာတက္မယ္။ ျပန္ေတာ့ကြ။"

လာေခၚေသာ အစ္ကို သတိေပးမွ သူငယ္ခ်င္းမေလးကို ႏႈတ္ဆက္ကာ အေဆာင္မ်ားဆီကို သုတ္ေျခတင္ရသည္။ လည္ပင္းတြင္ နင္ေနေသာ အရိုးေလးကေတာ့ က်သြားပါသည္။ သို႕ေသာ္ ခံစားခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ထိုအေဆာင္ေလးေရွ႕တြင္ အမွတ္တရ က်န္ခဲ့ေလသည္။

(ဗိုလ္ေလာင္းေလးမ်ား၏ ဘ၀ကို နားလည္ေပးႏိုင္ေစရန္ ဒီေဆာင္းပါးေလးျဖင့္ ခ်စ္သူဗိုလ္ေလာင္းေလးကို စိတ္ခုေနေသာ ညီမေလးတစ္ဦးကို ေတာင္းဆိုခ်င္ပါသည္။)

+ လယ္ထဲေရာက္ စစ္သားေလးကၽြန္ေတာ္

2009-08-02T01:59:00.008+06:30

“ထြန္တံုးကိုတဲ့ ေျခေတာ္တင္ ႏြားၾကန္စံုႏွင္ x x x x x “

ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရေသာ သီခ်င္းေလးကို ျငီးရင္း တပ္ပိုင္လယ္ကြင္းမ်ားဆီသို႕ ေျခဦးလွည့္မိသည္။ ဒီေန႕တာ၀န္က စပါးခင္းမ်ား စစ္ရမည္။ ထို႕ေနာက္ ေမြးျမဴေရးကြင္းတစ္ခုကို စစ္ရမည္။ တပ္ရင္းရံုးက ထြက္လာကတည္းကေတာ့ Plan A , Plan B ႏွင့္ ဟုတ္သလိုလို။ လယ္ထဲေရာက္ေတာ့ ငုတ္တုတ္ေမ့ျပီ။

လယ္ကြက္မ်ားက အငွားခ်ထားျပီး လုပ္ျခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ တႏိုင္တပိုင္လုပ္ကိုင္ၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ ကြင္းထဲ ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ သူမ်ားက မိမိရဲေဘာ္မ်ား။ မိမိလည္း မေနသာ မၾကည့္ရက္။ လယ္ကန္သင္းရိုးေပၚမွ ေန၍ ဟုိလုိလုပ္ပါလား….ဒီလိုလုပ္ပါလား….ဟုလည္း အခ်ိဳရည္ေၾကာ္ျငာလည္း မရိုက္ခ်င္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကြင္းဆင္းရေလျပီ။

၀တ္လာေသာ ယူနီေဖာင္းေလးက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းျဖစ္ေနျခင္းကိုပင္ ၾကိတ္ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ အက်ီ ၤကိုသင့္ရာေနရာတြင္ ခ်ိတ္ျပီး ေဘာင္းဘီကို ဒူးအထက္ ေခါက္တင္ကာ လယ္ကြင္းထဲသို႕ ဆင္းလိုက္သည္။ ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္က လွမ္းေအာ္ေလသည္။
"ဗိုလ္ၾကီး… ဟာ မလုပ္ပါနဲ႕ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လုပ္လည္း ရပါတယ္။"
"မထူးပါဘူး ဆရာၾကီးရာ။ တစ္ေယာက္ျပီးေတာ့ အလုပ္ျမန္ျမန္ျပီးသေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္ဖူးသြားတယ္ေပ့ါဗ်ာ။"

တခင္းစာ ပ်ိဳးက်ဲျပီးသည္ႏွင့္ ေျခလက္ေဆးျပီး ေမြးျမဴေရးရွိရာသို႕ လွမ္းလာခဲ့လိုက္သည္။ ေမြးျမဳေရးဆိုလို႕ ႏြားတို႕ ၾကက္တို႕ ၀က္တို႕ေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ မဟာပညာေက်ာ္ တီေကာင္ေမြးျမဴေရးစခန္းတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ တီေကာင္ရိုးတိုးရြတေလးမ်ား ေပါက္ဖြားႏွဳန္းကိုမွတ္ နားမလည္ေသးသည္မ်ားကိုလည္း ေမးျမန္းျပီး ခန္းစက္ရာအေဆာင္ဆီသို႕ ခပ္သြက္သြက္ပင္ျပန္လာခဲ့သည္။ မိုးေလးမ်ားက တဖြဲဖြဲက်ေနေသာေၾကာင့္ ပ်ိဳးက်ဲထားေသာ လယ္ကြင္းေလးဆီကိုပင္ အလြမ္းေျပၾကည့္ခဲ့မိသည္။ ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ လယ္ကြင္းၾကီး သီးပြင့္သည္အထိ မိမိျမင္ႏိုင္ပါအံုးမည္လား။

အင္း…. မိမိတို႕ စစ္သားဘ၀က အတည္တက်ေျပာလို႕ ဒီေန႕ေတြ႕ရေပမယ့္ ေနာက္ေန႕တြင္ မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ေပ။မိုးသားမ်ား တလိပ္လိပ္က်ဆင္းသြားျပီး ေလျငိမ္သြားခ်ိန္တြင္ ေအာက္လင္းဓါတ္မီးၾကီးကို ဆြဲ၍ ဆက္သြယ္ေရးဖုန္းေလးရွိရာသို႕ အေသာ့ႏွင္ခဲ့ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီကို ဖုန္းအိုၾကီး တဂစ္ဂစ္ႏွင့္ ဆက္ျပီးသြားခ်ိန္တြင္ ညီမေလးဆီကို ဖုန္းဆက္လိုက္မိသည္။

ယာယီတပ္ခြဲမွဴးဘ၀ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို ေျပာျပမိရာတြင္ ရယ္လိုက္ေသာ ညီမေလး.. အူေတာင္ တက္ေလာက္တယ္။ ေအာ္… တစ္ခ်ိန္က စစ္ေျမျပင္မွာ ရန္သူေတြကို ေျခမႈန္းခ်ိန္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ တိုင္းရံုးေပၚတြင္ ပန္ကာေလးေအာက္တြင္ အလုပ္ရႈပ္ခဲ့သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ ယခုလယ္စိုက္ျပီး တီေကာင္ေမြးေနတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ…

ဘ၀ျဖစ္ပံုဆန္းက်ယ္အားလံုးကေတာ့ စစ္သားဘ၀တြင္ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

တခ်ိန္က ရတခ

+ ခ်ယ္ရီေျမမွ ရင္ပူခဲ့ေသာ ညတစ္ည

2009-07-05T19:46:00.004+06:30

အင္တာနက္ဆိုေသာ ကမာၻရြာၾကီးဆီသို႕ မေရာက္လာခဲ့တာ ရက္ေပါင္းၾကာခဲ့ျပီ။ အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ားျဖင့္ ျမိဳ႕ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းသည္ မဆိုသာ၊ နီးသည္ဟုလည္း မမည္ေသာ ေနရာေလးတစ္ခုသို႕ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။
ရွစ္ခြင္တိုင္း မႈိင္းတဲ့ပတ္လည္ x x x x x မိုးေအးေအးႏွင့္ အလုပ္နားခ်ိန္ေလး အေတြးတို႕က ခ်ယ္ရီေတြေ၀ေနေသာ ေျမဟုတင္စားထိုက္ေသာ ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕ေလးဆီက အတိတ္ပံုရိပ္မ်ားကို သတိရမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြအားလံုး ယခုဆိုလွ်င္ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ ေရာက္ေနပါသည္ဟု ဆိုသကဲ့သို႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တာ၀န္ေပးအပ္ရာ ေနရာမ်ားကို ေရာက္ရွိကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ခြဲခြာျခင္း စၾကေလျပီ။ G-3ဘ၀ေလးမ်ားျဖင့္ တပ္မတြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆံုခ်ိန္တြင္ ေပ်ာ္မိေသာ အေပ်ာ္သည္ ဘာနဲ႕မွ မလဲႏိုင္ခဲ့ၾကေခ်။ ယခု..အခ်ိန္စိ၍ျပန္လည္ ခြဲြခြာၾကရျပန္သည္။ အေဆာင္မ်က္ႏွာက်က္ အမိုးျပားကို စိတ္ၾကည့္ရင္း....

"ဟိတ္ေကာင္ေတြ.. ငါပုလင္းတစ္လံုးရလာတယ္။"
ကၽြန္ေတာ္တို႕ထဲတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းေသာ ကၽြန္ေတာ္၏သူငယ္ခ်င္းပအို၀့္ေလးက ရင္၀ယ္တြင္ BE တစ္ပုလင္းပိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႕နားသို႕ေရာက္လာေလသည္။

"ဟိတ္ေကာင္..ၾကည့္က်က္လုပ္။ မေတာ္မိရင္ တစ္အုပ္လံုးမေနရဘူး။ ေပ(၅၀)ပတ္လည္ ေျပးမလြတ္ဘူးကြ။"
"မင္းေၾကာက္လည္း မင္းမေသာက္နဲ႕ေပါ့"

ဒင္းကလည္း မူသည္ သူ႕လက္ထဲတြင္ ပုလင္းေလးရွိေနေတာ့လည္း.... ကၽြန္ေတာ္တို႕ဗိုလ္ေလာင္းမ်ားသည္ အရက္မေသာက္ရဟု စည္းကမ္းခ်မွတ္ထားေသာ္လည္း လူငယ္ပီပီစမ္းေသာက္ၾကည့္ခ်င္သည္။ ျမိဳ႕ထဲတြင္လည္း ဆိုင္မ်ားတြင္ ဗိုလ္ေလာင္းမ်ားကို အရက္မေရာင္းရဟု ခ်မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ အမိေက်ာင္းေတာ္ကို သိတတ္စြာျဖင့္ ပင္ပန္းခံစြာ ဘယ္ေသာအခါမွ Outpass ထြက္တိုင္း ရွာျပီး မေသာက္ခဲ့ပါ။ ယေန႕ေတာ့ .. မင္းသားက ဘယ္က ဘယ္လို မလာသည္ မသိ။

"ေနအံုးကြ ဒီအတိုင္းေသာက္လို႕ မေကာင္းဘူး။ အျမည္းေလးဘာေလး ပါမွ ေကာင္းတာေပါ့ကြ။"
"မင္းကလည္း ေျပာတတ္ပ။ ဘယ္မလည္း ျမည္းစရာ ကိုယ့္အသားကုိယ္လွီးမွ ရမွာ။"
"ေနစမ္းပါအံုးကြာ.. ငါၾကံပါ့မယ္။"

ဥာဏ္ၾကီးရွင္တစ္ေယာက္ သူ႕ပုလင္းေလးကို လက္၀ယ္က မခ်ပဲ အျမည္းရွာပံုေတာ္ထြက္ေလသည္။ ခဏၾကာေသာ ဥာဏ္ၾကီးရွင္ ႏို႕ဆီဘူးတစ္ဘူးျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္။
ဘာၾကီးလည္းကြ။ မင္းဟာကလည္း မႏိုပ္လိုက္တာ။ ႏို႕ဆီႏွင့္ အရက္ျမည္းရမယ္...ဟုတ္စ

"ဟိတ္..ရွာမရွည္နဲ႕။ ေသာက္ခ်င္ေသာက္ မေသာက္ခ်င္ေန။ ခြက္ေလ်ာ့ရင္ ပိုၾကိဳက္တယ္။"

မထူးေတာ့ေခ်။ အားလံုးလည္း သေဘာတူညီစြာျဖင့္ BEေလးႏွင့္ ႏို႕ဆီကို ေကာ္လိုက္ ေမာ့လိုက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ တက္ညီလက္ညီ ျဖိဳလိုက္ၾကသည္။ ေသာက္စကေတာ့ ဟုတ္တုတ္တုတ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပသနာတတ္ပါသည္။ ရင္ေတြပူလာတာ မီးကဲ့သို႕ပင္။ အူရိုင္းဆိုေတာ့လည္း ျပသနာရွိျခင္းလား။ ႏို႕ဆီႏွင့္ BE ပဲ မိတ္ဖြဲ႕သလားမသိ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ငါးေယာက္ ေရအိုးမ်ားရွိရာသို႕ေျပးရေလသည္။ ေသာက္လို႕ေကာင္းလိုက္တဲ့ေရ။ အိပ္ကလည္း ငိုက္လာသည္။ ျပင္ဦးလြင္ အေအးဒဏ္ကိုပင္ အန္တုႏိုင္ေသာ ရင္ဘတ္မ်ား။ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ တက္ညီလက္ညီ ေရအိုးကိုယ္စီရင္၀ယ္ပိုက္ကာ ျခင္ေထာင္ထဲ၀င္အိပ္ခဲ့ၾကသည္။
အတန္ၾကာေတာ့ ၾကြက္စိၾကြက္စိျဖင့္ အသံမ်ားထြက္လာပါေတာ့သည္။ ျပသနာက ေရအိုးမ်ားေပ်ာက္ျခင္း....
ေနာက္ဆံုးရလာဒ္ကေတာ့ အျပစ္ေပးခံလိုက္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕....

အမွတ္တရမ်ားကို စဥ္းစားရင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလးေယာက္ တပ္မတြင္ျပန္ဆံုခ်ိန္တြင္ ၀ိုင္းေလးတစ္၀ိုင္းဖြဲခဲ့စဥ္က အျမည္းအျဖစ္ ဟင္းခ်ိဳကို ျမည္းသည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ ၾကားကို မၾကားဖူးဘူးဟု ဆိုခဲ့ေသာ ညီမေလးကိုလည္း သတိရမိသည္။

ၾသ.. အခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးတစ္ေနရာဆီ ခြဲခြာခဲ့ၾကရျပီ။ ကၽြန္ေတာ္၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း တာ၀န္က်ရာတပ္စခန္းမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ျပင္ဦးလြင္၏ညမ်ားကို တမ္းတေနၾကမည္ေလာဟုေတြးရင္း..

တခ်ိန္က (ရတခ)

+ မိခင္ရင္ခြင္ဆီသို႕ ခဏတာ ခိုလႈံခြင့္

2009-06-11T20:34:00.004+06:30

မိုးေတြက မရပ္မနားကို ရြာေနေလျပီ။ ေတာတစ္ခုလံုးကလည္း ညိဳ႕မႈိင္းမိႈင္းျဖင့္ သစ္ပင္၀ါးပင္မ်ား ေလအေ၀ွ႕တြင္ ရိုက္ခတ္သံမ်ားႏွင့္ ေတာင္တန္းမ်ားသည္ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားေအာက္တြင္ အိပ္စက္ေနေလသည္။ လူနာမ်ားဆီမွ ညီးသံသဲ့သဲ့ၾကားတိုင္း ရင္တြင္းကို ေဆာက္ႏွင့္ထြင္းသလိုခံစားရသည္။ မိမိလည္း ဒီထက္ပို၍ လူနာမ်ားသက္သာေစခ်င္အလို႕ငွာ မတတ္သာေခ်။ ေတာင္ဆင္းလမ္းကို မိုးေရမ်ားၾကားမွ သတိထားဆင္းကာ လူနာမ်ားကို ထမ္းလာေသာ မိမိရဲေဘာ္မ်ားကိုလည္း ဂရုဏာသက္မိသည္။ မေန႕ကျဖစ္ပြားသြားေသာ တိုက္ပြဲေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရလူနာမ်ားကို ရန္ကုန္သို႕ျပန္ပို႕ရန္တာ၀န္ကို ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္ယူရသည္။ မိမိခ်စ္သူကို ေတြ႕ခြင့္ရမည္ဟု ၀မ္းသာမိေသာ္လည္း ယခုကဲ့သို႕လူနာပို႕ျဖင့္ ျပန္ရမည္ကိုျဖင့္ စိတ္မသက္သာ...

တပ္စုတစ္စုႏွင့္အတူေတာင္ငူသို႕ျပန္ဆင္းလာေသာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္လည္း မိုင္းမ်ားကို ထပ္မံမနင္းမိေစရန္ သတိထား သြားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တပ္မေတာ္သားမ်ားသည္ ေမြးဖြားလာေသာ အမိေက်ာင္းေတာ္မ်ားသာကြာျခားၾကျပီး ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္တြင္ တအူတံုဆင္း ညီအစ္ကိုရင္းျခာမ်ားကဲ့သို႕ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ယခုလည္း စစ္ေၾကာင္းတြင္လိုက္ပါလာေသာ ၄၉မွ ညီငယ္က သူ႕အသက္ကိုပင္ ပဓာနမထားပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆးတပ္သားမ်ားကို စိတ္ပူေနျပန္သည္။
"ေဆးဗိုလ္ၾကီး...စိတ္မပူနဲ႕ဗ်ာ။ ညီ..ေလွ်ာက္တဲ့ေျခလွမ္းေနာက္ကသာလိုက္။ ေဆးဗိုလ္ၾကီးတို႕တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ မကုတတ္ဘူးဗ်"
အသက္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ညီငယ္ေလာက္သာရွိေသာ ေကာင္ေလးက အားေပးစကားေျပာပံုမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မခြာလိုက္ရင္း တစ္ေနရာအေရာက္တြင္..

"ေဆးဗိုလ္ၾကီး... ကၽြန္ေတာ္ဆီးသြားခ်င္လို႕။ ဒီဖက္သြားတာ။ ေဆးဗိုလ္ၾကီးေရာ သြားမလုိ႕လား"

ကၽြန္ေတာ္လည္း ၄င္းက ထပ္ခ်ပ္မခြာလိုက္ဟုဆိုေသာေၾကာင့္ သူ႕ေျခလွမ္းမ်ားကို နင္းခဲ့သည္ကို အရွက္ေျပေလးျဖင့္..

"ေအးကြာ..ငါလည္း မိုးေအးေတာ့ သြားခ်င္လာသလားလို႕ကြ"
ေနာက္ဆံုးတြင္ မရွိ ရွိတာကို ျဖစ္ညစ္ေပါက္ခဲ့ရသည္။

မိုးမ်ားကလည္း သည္းထန္စြာရြာသြန္းေသာေၾကာင့္ လူနာမ်ားလည္း မသက္သာလွ။ စိတ္မေကာင္းစရာျဖစ္ရသည္ကား ငွက္ဖ်ားပိုးဦးေႏွာက္ထဲေရာက္သြားေသာ လူနာစစ္သည္တစ္ဦးသည္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း လမ္းခုလတ္တြင္ပင္ အသက္ဆံုးရေလသည္။ က်န္ဒဏ္ရာရစစ္သည္မ်ားကိုလည္း သတိထားရသည္။ မိုးရြာလြန္းေသာေၾကာင့္ မိုင္းထိထားေသာေနရာမွ အသားမ်ားပုပ္လိုက္မလာေစရန္လည္း ၾကည့္ရႈရသည္။ သံုးရက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာျပီးခ်ိန္တြင္ မိမိကိုယ္တိုင္ပင္ ေခြယိုင္ယိုင္ျဖစ္ေနသည္။ ေျမသားမ်ားကလည္း မိုးရြာလြန္းေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ့လာကာ ေတာင္ေစာင္းတိုင္းကို သတိထားဆင္းေနရခ်ိန္တြင္ ေျခေထာက္ထိပ္မ်ားက နာက်င္စျပဳလာသည္။ ေလးရက္ေျမာက္ေန႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတာင္ငူျမိဳ႕ကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီ။ လူက နားခ်င္ေသာ္လည္း မနားႏိုင္။ လူနာမ်ားကို မွီရာရထားျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းတင္ေျပးရန္အတြက္ ဘူတာတြင္ စီစဥ္စရာမ်ားကို စီစဥ္ရသည္။ ညီျဖစ္သူကေတာ့ နားေနရန္ေျပာေသာ္လည္း လူနာမ်ားမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပီး မနားရက္။ ရထားတစ္စီးရသည္ႏွင့္ လူနာမ်ားကို ေသြးခ်ိန္ အေျခအေနေကာင္းေတာ့မွ ေက်ာမွ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုခ်ကာ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ႏိုင္ေတာ့သည္။ တခဏမွ်နားကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ မိခင္ထံသို႕ဖုန္းဆက္ကာ ျပန္လာမည့္အေၾကာင္းကို သတင္းပို႕ရေသးသည္။

တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ ေရြးလ်ားလာေသာ ရထားတြဲရွည္ၾကီးမ်ား ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးသို႕ ဆိုက္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ လူနာမ်ားအေျခအေနကလည္း ထပ္မံဆိုးရြားလာျခင္းကို မေတြ႕ရေတာ့ေသာေၾကာင့္ ရင္ေအးရေတာ့သည္။ ဘူတာတြင္ လာၾကိဳေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္သြင္ကိုၾကည့္ကာ စိတ္မေကာင္းၾက။ သို႕ေသာ္လည္း မည္သည့္စကားတစ္ခြန္းမွ်မဆိုပဲ အိတ္မ်ားကိုသာ သယ္သြားၾကသည္။ ကားကူရွင္ကိုမွီရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ ကားကေလးသိပ္ကနဲ ရပ္ခ်ိန္တြင္ ကားမွန္ျပတင္းမွ မိခင္မ်က္ႏွာကို ျမင္ရလွ်င္ပင္္ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာျဖစ္ကာ ကားျပင္သို႕ထြက္၍ မိခင္ကို သိုင္းဖက္မိသည္။ ေမေမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ပံုပန္းသ႑ာန္ကိုၾကည့္ကာ မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္က်ေလေတာ့သည္။

"ေမေမရယ္..ဘာလို႕မ်ား ငိုတာလည္းဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မျဖစ္ပဲျပန္လာတာပဲဗ်ာ "

မိခင္ပါးျပင္ေပၚမွ မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္ေပးရင္း မိခင္၏ေအးျမေသာရင္ခြင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တစ္ပတ္တိတိျပန္လည္ခိုလႈံခြင့္ေပးေသာ ကံတရားၾကီးကို ေက်းဇူးတင္လိုက္မိသည္။

+ မေမ့ႏိုင္ေသာ ရက္စြဲ (၂၉-၅-၂၀၀၉)

2009-05-31T15:06:00.002+06:30

(29th May, 2009) ဒီေန႕ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ရင္ခုန္ဖြယ္ေန႕ေလးတစ္ေန႕ျဖစ္ပါသည္။ မနက္မိုးလင္းကတည္းက ဘာလုပ္လို႕ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။ ေအာင္စာရင္းေစာင့္ေနရေသာ ေက်ာင္းသားလိုလို။ ရံုးေရာက္ကတည္းက အပတ္စဥ္တူျခင္း လွမ္းၾကည့္သည့္ အၾကည့္ေလးေတြကလည္း စိုးရိမ္စိတ္က တြဲလဲခိုေနၾကသည္။
ေန႕လည္ထမင္းစားခ်ိန္ထိ လူက စားလို႕မ၀င္။ နင္တင္တင္.. ထမင္းတစ္လုတ္ ေရတမုတ္ျဖင့္သာ ျမိဳခ်ျပီး အဆံုးသတ္လိုက္သည္။ လုပ္ကိုင္စရာရွိသည္မ်ားကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ျပီး ညေနေလးနာရီတြင္ ဖုန္းမ်ားက ၀င္လာပါျပီ။ မင္းဘယ္ေရာက္လည္း.. ငါဘယ္ေရာက္တယ္ စသည္ျဖင့္။ ကၽြန္ေတာ့္သတင္းကေတာ့ တစိုးတစမွ မၾကားရေသး။ ပိုဆိုးသည္က မိမိႏွင့္ အမည္တူကလည္း အပတ္စဥ္တူရွိေသးသည္။

ရင္ထဲမွာ ကုလားဘုရားပြဲလွည့္ေနျပီ..
မပါျခင္းေလာ။ မသိေသးျခင္းေလာ။ မနက္ျဖန္တြင္ တပ္ကို စာေရာက္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ရင္ထဲမွာက စိုင္းစိုင္းခမ္းလႈိင္လို ဗေလာင္ဆူတဲ့ရင္ျဖစ္ေနျပီ။ ညေနငါးနာရီခြဲေလာက္တြင္ အတိအက်သိရပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းရမည့္တပ္က မိခင္ၾကီးႏွင့္ နီးေသာ ေဒသေလးတစ္ခုျဖစ္၍ ၀မ္းသာမိသည္။ ပို၀မ္းသာမိျခင္းက အေမ့နားနီးနီးေနပါက မိန္းမေပးစားေတာ့မည္ဆိုသည္မွာ လက္ခတ္မလြဲ..
ၾသ.. လူပ်ိဳၾကီးဘ၀ ကၽြတ္ရခ်ီေသး။

သို႕ေပေသာ္ျငားလည္း မိမိ၏ ညီအစ္ကိုရင္းျခာပမာ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာေနထိုင္ခဲ့ၾကေသာ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ကတည္းက ေသအတူရွင္မကြာ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕လည္း အေျပာင္းအေရႊ႕မပါသူ၊ စစ္ေျမျပင္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ အသက္ကို ေပးဆပ္ကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္သြားၾကသူႏွင့္ မိမိတို႕ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းမ်ားကိုပင္ ပဓါနမထားပဲ စြန္႕လႊတ္စြန္႕စားတိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိရင္...။ ဒီေန႕ေလးမွာ .. ငါတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ရက္စြဲေလးအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါသည္။

ရတခ

+ ဘယ္ေသာအခါမွ ေနာင္တမရေသာ ေရြးခ်ယ္မႈ

2009-05-17T16:05:00.005+06:30

တပ္မွဴးေရွ႕တြင္ရပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့ေျခအစံုသည္ ေပ်ာ့ေခြသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေကာက္ခါငင္ကာျဖင့္ မည္သူမွ်ထင္မထားေသာ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္ကို လူစားထိုး လုိက္ရမည္။ စစ္သားႏွင့္ စစ္ပြဲမဆန္းေသာ္လည္း ဆန္းေနတာက ကၽြန္ေတာ္။ အပတ္စဥ္တူ သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ တပ္ဆြယ္ေဆးရံုမ်ားတြင္သာ တာ၀န္က်ေနခ်ိန္.. ကၽြန္ေတာ္တစ္ေကာင္ကေတာ့ ခၽြန္ျပီး ေရွ႕တန္းပါသည္။ ပါသည့္ေနရာကလည္း သတင္းေမႊးသည္ ေဘာ္ဂလိ။

မဟာတန္း၀င္ခြင့္စာေမးပြဲသည္လည္း ႏွစ္ကုန္တြင္ရွိေသာေၾကာင့္ သူသူငွာငွာ အပတ္တကုတ္ၾကိဳးစား စာက်က္ေနခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က….

စစ္သားတို႕မည္သည္ အမိန္႕တာ၀န္ကို လိုက္နာရမည္။ No Excuse.. No Complaint တပ္မွဴးရံုးခန္းက ျပန္ထြက္လာကတည္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ဆီကို ဖုန္းဆက္ျပီး အေၾကာင္းၾကား။ ေဆးရံုမွလည္း ေစာေစာျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။ ျပင္ဆင္စရာရွိသည္မ်ားကို ျပင္ဆင္.. ၀ယ္စရာမ်ားရွိေနျပန္ေတာ့လည္း မဂၤလာဒံုေစ်းကိုေျပး။ ေစ်းကအထြက္ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို ၾကည့္မိရင္း သက္ျပင္းခ်မိသည္။ အင္း.. ေနာက္သံုးေလးလကုန္လို႕ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရင္ခြင္ကို နားခိုရမလား။ မီးပြိဳင့္သာျခားေသာ ျငိမ္းေအးကိုေရာက္မလား။
ပစၥည္းပစၥယထုပ္ပိုးျပီးခ်ိန္တြင္ နံရံမွ နာရီကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ အခ်ိန္က ညကိုးနာရီခြဲ။ တဆက္တည္းမွာပင္ အိမ္ေရွ႕လူေခၚေခါင္းေလာင္းက ျမည္လာသည္။ တံခါး၀တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ အခ်စ္ဆံုးငယ္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က သံုးဆယ့္ႏွစ္ကြတ္တာေပၚေအာင္ ျပံဳးျပေနေသာ အျပံဳးႏွစ္စံု။ အေၾကာင္းၾကားထားတာကေတာ့ ညေနပိုင္းက။ သူတို႕လည္း ေဆးခန္းပိတ္ခ်ိန္ျပီးမွသာ လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ၾကသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ထိုင္ေနစဥ္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး စကားမဆိုပဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။

"မင္းကြာ… အစကတည္းက ငါတို႕တားထားရက္နဲ႕ကြာ။ အခုေတာ့ ငါတို႕သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးအေ၀းၾကီးေတြကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ဆံုမယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္သလို။ ဘယ္လိုပံုစံေတြ ျပန္ဆံုစည္းၾကမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မင္းသာ စစ္ေဆးထဲမ၀င္ခဲ့ရင္ အခုေလာက္ဆို ငါတို႕သံုးေယာက္ ဂ်ေမးကားကို သြားဖို႕ ေအးေအးေဆးေဆး ျပင္ဆင္ေနရံုပဲကြာ။ "

သူငယ္ခ်င္းစကားကို ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ျပန္မတံု႕ျပန္ခ်င္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ မည္သည့္အခါကမွ ေနာင္တဆိုတာ မရခဲ့ပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက စားအတူသြားအတူ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္သည္ အထက္တန္းပညာမ်ားစံုျပီး မိမိတို႕ဘ၀လမ္းေၾကာင္းအတြက္ တကၠသိုလ္မ်ားကို ေရြးခ်ယ္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ တပ္မေတာ္ေဆးတကၠသိုလ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါသည္။ က်န္ႏွစ္ေယာက္က အရပ္ဖက္ေဆးတကၠသိုလ္ကို ေရြးခ်ယ္ခ်ိန္တြင္ အျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့့ပါသည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀၊ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀မ်ားတြင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား မရွိခဲ့ေသာ္လည္း အမိတကၠသိုလ္ရင္ခြင္မ်ားမွ စြန္႕ခြာခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္မေတာ္သားမ်ားက တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ရန္ က်ရာေနရာေဒသမ်ားကို သြားေရာက္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၾကရသည္။ လက္ဖက္ရည္၀ိုင္းေလးသည္ တိုက္ဆိတ္ကာ သူငယ္ခ်င္းသံုးဦးသား အေတြးကိုယ္စီျဖင့္ ေမ်ာေနခဲ့ၾကသည္။ ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ထိုညက ေစာေစာလမ္းခဲြခဲ့သည္။
ေနာက္တေန႕တြင္ တဆရ(၂)မွထြက္ခြာမည့္ကားအနီးသို႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ရင္ထဲတြင္ ၀မ္းနည္းမႈက ေျပာမျပႏိုင္။ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္ေျမမွ ခြဲခြာျပီး ေနာက္တစ္လတြင္ ဂ်ေမးကားသို႕ထြက္ခြာၾကေတာ့မည့္ ဆရာ၀န္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္ဆံုၾကမည္နည္း။ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္ကိုေရာက္ေနေသာ အင္ဂ်င္နီယာစစ္သည္သူငယ္ခ်င္းႏွင့္လည္း အားလံုးျပန္ဆံုႏိုင္ၾကမလား မည္သူမွ မေဟာႏိုင္။ မေျပာႏိုင္။
ပုခံုးေပၚေရာက္လာေသာ လက္တစ္စံုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးတိုကလြင့္စင္သြားသည္။ လက္တစုံေရာက္လာေသာ အသိႏွင့္အတူ ပုခံုးေပၚတြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ား၏ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားဆီသုိ႕ အသိျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားသည္။
"သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္စြာ.. မင္းေရြးခ်ယ္ခဲ့မႈက မွားတယ္။ မွန္တယ္လုိ႕မင္းကို ငါတို႕ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ကြာ.. ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မင္း ဒီအ၀န္းအ၀ိုင္းက ထြက္လာခဲ့ျပီး ငါတို႕ေနာက္လိုက္ခဲ့ပါ။ မင္းအလုပ္ၾကီးက ပင္ပန္းဆင္းရဲျပီး အသက္ကိုပါ အႏၱရာယ္ရွိတယ္။"

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၏ေစတနာကို နားလည္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ျပံဳးျပရံုေလးျဖင့္သာ …

"သူငယ္ခ်င္း ငါတို႕ေဆးတပ္သားေတြက ပင္ပန္းဆင္းရဲၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ ငါတို႕ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါ၀င္ မတိုက္ခိုက္ႏိုင္တဲ့ စစ္ပြဲေတြမွာ ပါ၀င္တိုက္ခိုက္ေနေသာ တပ္မေတာ္သားေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့သူေတြ။ ငါ့တာ၀န္က အသက္ကို အႏၱရာယ္ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ကြာ အသက္ကိုေတာင္ စြန္႕လႊတ္ျပီးတိုက္ပြဲ၀င္တဲ့သူေတာင္ရွိတာ ငါတို႕က ဘာလို႕ေနာက္တန္းကေန ရင္တုန္ေနမလည္း။ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္ႏွင့္ ခႏၶာကို စြန္႕လႊတ္ျပီး တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြကို ကုသေပးရတာကို ငါ ဂုဏ္ယူမိတယ္ကြာ။ မင္းတို႕နဲ႕ တေန႕ေတာ့ျပန္ဆံုမွာပါ။"

ယာဥ္တန္းၾကီး တဆရ(၂)ကထြက္သည္အထိ မ်က္စိတဆံုးတြင္ ရပ္ေနေသးေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း…
ငါတို႕ေဆးတပ္မေတာ္သားေတြက က်န္းမာၾကံ႕ခုိင္ တိုက္ႏိုင္ရန္ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္အတိုင္း ငါတို႕အမိေျမအတြက္ တတပ္တအား ပါ၀င္ေနၾကသူေတြဆိုတာ မင္းတို႕ တေန႕နားလည္ေပးႏိုင္ၾကပါေစ…

ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳခဲ့ဘူးေသာ မဟာသၾကၤန္ပြဲေတာ္

2009-04-22T16:20:00.006+06:30

“တူးပို႔၊ တူးပို႕” ေတးသံမ်ားသည္ ျမန္မာတို႕၏ ရိုးရာအတာသၾကၤန္ပြဲေတာ္၏ သရုပ္ေဖာ္ေတးသြားမ်ား ပင္ျဖစ္သည္။ ေရဒီယိုေလးဆီမွ အတာသၾကၤန္သီခ်င္းမ်ားကို လႊင့္ထုတ္ေနေလျပီ…. ၾသ..မဟာသၾကၤန္ပြဲေတာ္ၾကီးေတာင္ နီးလာျပီကိုး.. ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိေနေသာ ေနရာေလးကေတာ့ သၾကၤန္ပြဲေတာ္ေရာက္၍ ေရေလာင္းခ်င္လွ်င္ေတာင္ အေလာင္းခံမည့္သူကုိ မနည္းရွာယူရမည့္ေနရာေလး…။
နယ္ေဒသေလးတစ္ခု၏ ရထားလမ္းလံုျခံဳေရးကို တာ၀န္ယူေနရေသာ မေန႕တေန႕ကမွ ေက်ာင္းဆင္းလာေသာ ဗိုလ္ေပါက္စေလး ကၽြန္ေတာ္… သၾကၤန္ဆိုတာကေတာ့ အမ်ားတကာလို ကားမ်ားျဖင့္ ျမိဳ႕တစ္ပတ္ ေရပက္ခံထြက္ၾကသည္ဆိုသည္မွာ ဗီဒီယိုဇာတ္လမ္းထဲတြင္သာ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ ဇာတ္ပို႕မ်ားခံစားျပ၍သာ ခံစားၾကည့္ခဲ့ဘူးသည္။ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဗိုလ္ေလာင္းမ်ားအတြက္ မ႑ပ္မ်ားေဆာက္လုပ္ေပးပါ ေဖ်ာ္ေျဖမႈမ်ားျဖင့္ မဟာသၾကၤန္ပြဲေတာ္ကို သံုးႏွစ္တုိင္တိုင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရေသးသည္။ အမိေက်ာင္းေတာ္ရင္ခြင္မွ ထြက္ခြာျပီး မိမိ တာ၀န္က်ရာ ေနရာမ်ားသို႕ ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေတာ္ကေပးအပ္ထားေသာ တာ၀န္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပုခံုးထက္တြင္ ကပ္လ်က္ပါခဲ့ပါျပီ။ သၾကၤန္ဆိုတာလည္း အမိေက်ာင္းေတာ္တံုးက အေပ်ာ္ကိုသာ ျပန္စျမွဳပ္ျပန္ရေတာ့မည့္ အေနအထားသာ ျဖစ္သည္။
ေတးသြားေလးတစ္ခုေၾကာင့္ ေတြးေတာလိုက္ေသာ အေတြးသည္ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဘူးေသာ အတိတ္ကသၾကၤန္ပံုရိပ္မ်ားဆီပါ ေရာက္ရွိသြားကာ အနားသို႕ ဆရာၾကီးေရာက္လာေသာ အခါ အေတြးတို႕သည္ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားေလသည္။

‘ဗိုလ္ၾကီး.. ေၾကးနန္းေရာက္ပါတယ္။ ေနရာအေျပာင္းအလဲရွိပါတယ္။ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းျပီး မနက္ျဖန္ညေန ေနာက္ဆံုးထားျပီး တပ္မကို သတင္းပို႕ရပါမယ္။’
ကံၾကမၼာကေကာင္းခ်င္တာလားေတာ့ မသိ။ တပ္ျပန္ရမည္ဆိုရင္ေတာ့ ေရငတ္တုန္းေရတြင္းေတြ႕ ဆိုသလို သၾကၤန္ငတ္တံုး သၾကၤန္တြင္းေလး တပ္ျပန္ရလည္း မဆိုးေခ်။ ထို႕ေနာက္ ပစၥည္းမ်ားသိမ္းဆည္းျပီး ေနာက္ဆံုးရထားတစ္စီးကို ေစာင့္ကာ တပ္ရင္းသို႕ ျပန္ခ်ီတက္လာၾကသည္။ ဆရာၾကီးေတြကေတာင္ ကိုယ့္ထက္ ေျခလွမ္းျမန္ေနသေယာင္ေယာင္။ သားသမီး၊ ဇနီးမယားကို ေတြ႕ခ်င္တဲ့ ေဇာေလးက ကိုယ့္သၾကၤန္ပိုးထပ္ေတာင္ အားေကာင္းပ။ တပ္ရင္းေရာက္ျပီး သတင္းပို႕စရာရွိတာမ်ားကို ပို႕ျပီး အေဆာင္သို႕ျပန္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူပ်ိဳေဆာင္သြားရာလမ္းေလးသည္ အိမ္ေထာင္သည္လိုင္းခန္းမ်ား နားေလးမွ ျဖတ္သြားရသည္။ ရုတ္တရက္ ေက်ာဖက္မွ ေအးကနဲျဖစ္သြား၍ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္ရာ…

“ဟားဟား… ဦးဦးကို ေသနတ္မွန္သြားျပီ။ စိတ္ဆိုးရဘူးေနာ္… ဒါသၾကၤန္ေရ..”
ကေလး ေလးမ်ားသည္ သၾကၤန္မတိုင္ခင္ကပင္ ေရျပြတ္ကို အသံုးခ်ေနၾကေလျပီ။ အင္း ဘာပဲေျပာေျပာ သၾကၤန္ေရဆိုေတာ့လည္း ေအးျမပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႕မနက္တြင္ တန္းစီအျပီး ရင္းမွဴးေခၚ၍ တပ္ရင္း႐ံုးကို လာခဲ့သည္။ တပ္ရင္းမွဴးႏွင့္ ေတြ႕အျပီး တပ္ရင္းရံုးျပန္အထြက္တြင္ လူက စိုင္းစိုင္းခမ္းလႈိင္သီခ်င္းလို… “ကၽြန္ေတာ္ေလထဲ ေျမွာက္တက္သြားတာလား” ဆိုသကဲ့သို႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အဟုန္ေၾကာင့္ ေျခေထာက္ေတာင္ ေျမၾကီးျဖင့္ မထိေတာ့သေယာင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မဟာသၾကၤန္ပြဲေတာ္ လံုျခံဳေရးတဲ့ဗ်…….. သၾကၤန္ပိုးေလးကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္တြင္တစ္ခါေတာင္ မၾကံဳဖူးေသာ မဟာသၾကၤန္ပြဲေတာ္ကို ျမင္ရေတာ့မည္။ အေတြးမ်ားျဖင့္ အေပ်ာ္မ်ားျဖင့္ ပစၥည္းမ်ားထုပ္ပိုးရန္ အေဆာင္ဆီသို႕ အေျပးတပိုင္းျပန္လာခဲ့မိသည္။
ကၽြန္ေတာ္တိုု႕တပ္စုသည္ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚရွိ တကၠသိုလ္မ်ား ဓမၼာရံုတြင္ စခန္းခ်သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အစံုသည္ ဒိန္းတလိန္းနတ္၀င္သလို တဒိန္းဒိန္းျဖစ္ ေနသည္။ ညအခ်ိန္တြင္ေတာင္ နာရီစကၠန္႕တံမ်ား ေရြ႕လ်ားးသံသည္ ေႏွးေကြးသလို ခံစားေနရသည္။ မနက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ရင္ခုန္ရေသာ မဟာသၾကၤန္အၾကိဳေန႕သို႕ေရာက္ပါေတာ့မည္။ တစ္ညလံုး ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္အိပ္မရခဲ့။ မနက္ ငါးနာရီတြင္ equipment အျပည့္အစံုျဖင့္ လံုျခံဳေရးေစာင့္ရမည့္ ေနရာကို ခ်ီတက္ၾကပါသည္။ ေနရာေလးကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၀င္းအတြင္း ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အေနာက္နားတြင္ျဖစ္သည္။ အင္းလ်ားလမ္းရွိ မ႑ပ္မ်ားလံုျခံဳေရးျဖစ္သည္။ ကုသိုလ္ကံကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနသည္ဆိုရမည္ သၾကၤန္ပိုးေလးကၽြန္ေတာ္ မ႑ပ္မ်ားေရွ႕တည့္တည့္ေနရာမွာမွ လံုျခံဳေရးတာ၀န္က်သည္တဲ့။ ယခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ မ႑ပ္မ်ားအားလံုးသည္ လႈပ္ရွားမႈမ်ားမရွိပဲ ျငိမ္သက္ေနၾကသည္။ ညေနပိုင္းတြင္သာ မ႑ပ္အခ်ိဳ႕ဖြင့္ပြဲမ်ားျပဳလုပ္ၾကသည္။
မဟာသၾကၤန္အက်ေန႕သို႕ေရာက္ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ ျမင္ေနရေသာ မ႑ပ္သို႕ အရြယ္စံုအေရာင္စံုျဖင့္ လူမ်ားတျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ေရာက္ရွိလာကာ လႈပ္ရွားမႈေလးမ်ားျဖင့္ မ႑ပ္သည္ အသက္၀င္လာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွင့္ ရြယ္တူေလာက္သာရွိေလာက္ေသာ လူငယ္ေလးမ်ားကလည္း ေတးသြားမ်ားျဖင့္ မ႑ပ္ေပၚတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးကာ ကခုန္ေနၾကသည္။ ေရပက္ခံကားမ်ားကလည္း လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ျပည့္က်ပ္ကာ အင္းလ်ားကန္ေရမ်ားကို အန္တုကာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေရပက္ခံေနၾကသည္။
ကံမ်ားက မေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တည့္တည့္မွ မ႑ပ္တြင္ အစ္မ၀မ္းကြဲျဖစ္သူက ရွိေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သည္ႏွင့္ ၀မ္းသာအားရ ခုန္ေပါက္ေျပးဆင္းလာကာ ျခံစည္း႐ိုးနားသို႕ ကပ္လာသည္။

“ဟဲ့… ေမာင္ေမာင္။ နင္ဒီမွာ တာ၀န္က်တယ္ဟုတ္လား။ ငါ့ကိုေတာင္ ဖုန္းမဆက္ဘူး။”
“ငါ အဆင္မေျပလို႕ပါ”
“ဟဲ့..ငါတို႕မ႑ပ္ကိုလိုက္ခဲ့ပါလား။ ငါ့မွာ မ႑ပ္ကဒ္ပိုေသးတယ္။ အက်ၤီကေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီမွာ အပိုပါလာတယ္။ အေပၚအက်ီ ၤလဲလိုက္… နင္ကံေကာင္းတယ္ဟာ သၾကၤန္မွာမွ ရန္ကုန္ကိုတာ၀န္က်တာ”
“ငါမလိုက္ေတာ့ပါဘူး.. အစ္မ။ ငါက တာ၀န္ခ်ိန္ၾကီးမွာ”
“ဟ.. နင့္အထက္အရာရွိ ရွိတာမွ မဟုတ္တာ။ ဘာျဖစ္လည္း ဆရာၾကီးေတြကလည္း နင္ေျပာထားရင္ ျဖစ္တာပဲဟာ။ နင္ကလည္း သိပ္ကို စည္းကမ္းလိုက္နာေနပါလား။ ”
“အစ္မ… ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီလို မေျပာပါနဲ႕။ စစ္စည္းကမ္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အသက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္က သၾကၤန္တြင္းမွာ လံုျခံဳေရးေစာင့္ေနရတာပါ။ စစ္တုိက္ပြဲမွာမွ တာ၀န္စည္းကမ္းဆိုတာ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ကိုေတာင္ ေပးအပ္ျပီးမွ ႏိုင္ငံကို ကာကြယ္မယ္လို႕ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြအတြက္ေတာ့ ဒီသၾကၤန္အေပ်ာ္ဆိုတာ မေျပာပေလာက္ပါဘူး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္မ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ေပးပါ။”
“ေအးေလ… နင့္သေဘာပါ။ နင့္ဘ၀ကလည္း ျမင္သာျမင္ မၾကင္ရတဲ့ဘ၀ၾကီး…..”

အစ္မျဖစ္သူလည္း စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္ ျပန္လည္ထြက္သြားေလသည္။
အင္းလ်ားလမ္း၏ တဖက္ျခမ္းသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားျဖင့္ ကခုန္လႈပ္ရွားေနေသာ္လည္း အျခားတစ္ဖက္ျခမ္းတြင္ သံလြင္ေရာင္၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္္ထားကာ ခေရပြင့္အမည္းေရာင္ေလးကို ပုခံုးထက္တြင္တင္၍ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရေသာ သၾကၤန္ေန႕ရက္မ်ား၏ အေပ်ာ္ပီတိမ်ားကို ရင္၀ယ္ပိုက္ကာ အင္းလ်ားလမ္းတဖက္ျခမ္းရွိ မ႑ပ္မ်ားေပၚရွိ ထိုေပ်ာ္ရႊင္စြာကခုန္ေနသူမ်ား ေဘးအႏၱာရာယ္ကင္းကင္းရွင္းရွင္ျဖင့္ ေအးခ်မ္းစြာ မဟာသၾကၤန္ပြဲကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆင္ႏႊဲႏိုင္ရန္ လံုျခံဳေရးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္….။

+ မီးသတ္သမားေလးတစ္ျဖစ္လည္း တပ္မေတာ္သား

2009-04-18T17:43:00.005+06:30

ေႏြရာသီပူျပင္းမႈက ရက္စက္မႈမ်ားစြာျဖင့္ ပူျပင္းေနသည္။ ေလေပြမ်ားသယ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ အေဆာင္ေရွ႕ေျမတလင္းတြင္လည္း သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ဘယ္ညာယိမ္းႏြဲ႕ကာ ေရြ႕လ်ားေနၾကသည္။ ေရရွားေသာ ေဒသျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သစ္ပင္ၾကီးၾကီးမားမား အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းကရွားသည္။ ျမက္ေျခာက္ပင္မ်ားသာ မ်ားျပားစြာ ေပါက္ေရာက္မႈေၾကာင့္ တိုက္ေသာေလတိုင္းတြင္လည္း ဖုန္လံုးမ်ားက တေဖြးေဖြး။ ဖန္၀ါေနမင္းကလည္း ပါ၀ါကုန္ေအာင္ အပူခ်ိန္ကို ျမင့္တင္ေနသလားထင္ရေလာက္ေအာင္ ခႏၶာကိုယ္တြင္းမွ ေခၽြးမ်ားအက်ၤ ီရႊဲေေအာင္ စိုေလျပီ။ မတတ္သာသည့္အဆံုး ကိုယ္ေပၚမွ ယူနီေဖာင္းကို ခြာရသည္။ ေခၽြးတိတ္ေစရန္ ယပ္ေတာင္အားကိုးျဖင့္ ေႏြဂိမာန္ကို အံတုကာေနလိုက္သည္။ အေဆာင္ေရွ႕မွ မိမိနာမည္ေခၚသံၾကားသျဖင့္ ထြက္လာစဥ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမင္ေယာင္မိသည္ ယပ္ေတာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ျဖင့္ က်ိကံုးလိုလို ဘာလိုလို။

“ဗိုလ္ၾကီး… ေအာက္ဖက္ရာဘာျခံေတြမွာ မီးေလာင္ေနလို႕ ဗိုလ္မွဴး ေခၚခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ “

ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းနားပန္းေတာ္ေတာ္ၾကီးသြားသည္။ ေအာက္ရာဘာျခံမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕တပ္ရင္းက သိပ္မနီးေသာ္လည္း သိပ္မေ၀းလွ။ ပိုဆိုးသည္က ေႏြရာသီေလေပြမ်ားၾကားတြင္ ေလာင္ေသာ ေတာမီး။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ကုတင္ေပၚတြင္ လႊားထားေသာ တီရွပ္တစ္ထည္ကို ေကာက္စြပ္၊ ဦးထုပ္ေဆာင္း၍ ဆိုင္ကယ္ကိုဆြဲကာ တပ္ရင္းရံုးသို႕ အေသာႏွင္ရသည္။ ဗိုလ္မွဴးမွာၾကားသည့္အတိုင္း မွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပံုရိုက္ရန္ ကင္မရာကို အေဆာင္တြင္ ျပန္၀င္ယူ တပ္စုတစ္စုကို မီးေလာင္ရာသို႕ ခ်က္ခ်င္းလႊတ္ျပီး မိမိႏွင့္ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္က မီးေလာင္ရာသို႕ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ လိုက္လာခဲ့ၾကသည္။ မီးေတာက္က ေတာ္ေတာ္ၾကီးသည္။ ေတာမရွင္းထားေသာ ျခံကြက္တစ္ခုကို ေလာင္ျမိဳက္ေနေသာေၾကာင့္ မီးေတာက္အားက ေကာင္းျပီး မီးေလာင္ရာေလပင့္ဆိုသကဲ့သို႕ ေလေပြအပင့္ေၾကာင့္ မီးက ဘယ္ညာယိမ္းကာ မီးပြားမ်ားက်ျပီး ဘယ္ေရြ႕ဘယ္က စသတ္ရမည္ မသိေအာင္။ မီးျငိမ္းသတ္ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားလည္း မီးပြားမ်ား ကိုယ္ေပၚမက်ေအာင္ မီးလြတ္ရာသို႕ ေျပးၾကရသည္။ မီးေလာင္မႈက တပ္ႏွင့္ ဆန္႕က်င္ဖက္လားရာသို႕ ေျပာင္းျပန္ေလာင္ေလျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဓါတ္ပံုတစ္ပံုႏွစ္ပံုသာမွတ္တမ္းတင္ျပီး ဆိုင္ကယ္ကို မီးလြတ္ရာသို႕ထားကာ မီးမကူးေသးေသာ တဖက္ကပ္ရပ္သီဟိုျခံဆီသို႕ သြားကာ အျခားရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္အတူ မီးျဖတ္ေအာင္ ေတာကိုရွင္းရသည္။ အျခားျခံမ်ားမွ ျခံအလုပ္သမားမ်ားကလည္း မီးလမ္းေၾကာင္းျဖတ္ေအာင္ ျမက္ေျခာက္မ်ားကို ခုတ္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း နီးစပ္ရာ သစ္ရြက္စိမ္းပင္မ်ားကို စုကိုင္ကာ မီးေတာက္မ်ားကို လိုက္သတ္ရသည္။ ေရရွားေသာ ေဒသျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရကိုလည္း အလြယ္တကူမရႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္မ်ားက ေတာစီးဖိနပ္မ်ား၀တ္ဆင္ထားသျဖင့္ မီးေလာင္ထားျပီးသား ေျမျပင္ကို လြယ္လြယ္ကူကူနင္းႏိုင္ကာ ေလာင္ကၽြမ္းမႈ အတြင္းထဲသုိ႕ ၀င္သတ္ႏိုင္ေသးသည္။ အျခားအလုပ္သမားမ်ားက ရိုးရိုးဖိနပ္မ်ားကိုသာ ၀တ္ဆင္ထားေသာေၾကာင့္ ေျမျပင္ျပာပူဒဏ္ကို ၾကာၾကာမခံႏုိင္။

"ဆရာၾကီး .. သတိထားအံုး။ ေလာင္ေနတာက ၀ါးေတြ။ ေပါက္ထြက္တဲ့ မီးစေတြကို သတိထားဗ်။ မီးဟပ္မယ္ ေနာက္နည္းနည္းဆုတ္။"

ကၽြန္ေတာ္စီးလာသည့္ဖိနပ္ကလည္း ခ်စ္သူေလး၀ယ္ဆင္ထားေသာ ကတၱီပါဖိနပ္အျပာေလး။ ဖံုေတြ ျပာေတြၾကားမွာ လံုးပါး ပါးေလျပီ။ မီးေလာင္မႈ၏ ေျမျပင္အပူရွိန္ေၾကာင့္ အတြင္းသို႕ မတိုးႏိုင္ဘဲ မိမိရဲေဘာ္မ်ားကို ေနာက္မွ သတိေပးရသည္။ ဆရာၾကီးတို႕က ေဇာႏွင့္ မီးသတ္ေနေသာေၾကာင့္ မီးကြင္းအလယ္သို႕ တိုးတိုး၀င္ေနသကဲ့သို႕ ျဖစ္ေနျပီ။ မီးက အျပန္႕လိုက္ ေလာင္ေသာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မျပီးႏိုင္။ သီဟိုျခံစပ္မွ ဖုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးလည္း မေနသာေတာ့။ သင္းပိုင္ကိုသာရံုျပီး မီး၀င္သတ္ေလသည္။ ေလာင္ကၽြမ္းခ်ိန္တစ္နာရီစြန္းစြန္းတြင္ စတင္ေလာက္ကၽြမ္းေသာ ေနရာ၏ သံုးဧကစြန္းစြန္းေလာက္အေရာက္တြင္ မီးေတာက္က်ိဳးကာ မီးေသေလျပီ။ ေလာင္ကၽြမ္းေသာေနရာေဒသႏွင့္ ျမိဳ႕ကလည္း အလွ်မ္းေတာ္ေတာ္ေ၀းေသာေၾကာင့္ မီးသတ္ကားလည္း မလာႏိုင္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ရဟန္းရွင္လူအမ်ားႏွင့္ ရဲေဘာ္ရဲဖက္မ်ား ေကာင္းမႈျဖင့္ မီးညြန္႕ၾကိဳးေလသည္။ ရာသီဥတုပူျပင္းမႈကို လြန္ခဲ့ေသာ နာရီပိုင္းခန္႕က စာဖြဲ႕ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္ပင္လွ်င္ စာမဖြဲ႕ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ မီးဟပ္ထားေသာ ေျခလက္မ်ားႏွင့္ ျပာပူနင္းထားေသာ ေျခေထာက္မ်ားကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ မီးေလာင္ထားျပီးသား ေျမျပင္ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္သာ ခ်ႏိုင္သည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကိုၾကည့္ျပီးလည္း စိတ္မေကာင္းမိ။ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႕၏ ယူနီေဖာင္းမ်ားလည္း သစ္ငုတ္မ်ားႏွင့္ ျငိေသာေၾကာင့္ ျပဲရြဲကုန္ျပီ။ အခ်ိဳ႕လည္း မီးပြားမ်ားစင္္ေသာေၾကာင့္ ေပါက္ကုန္ျပီ။ မိမိယူနီေဖာင္းေဘာင္းဘီလည္း ရစရာမရွိ။ အနားမ်ား စုတ္ျပတ္ကုန္သည္။

မီီးျငိမ္းသတ္ျပီး လမ္းမဖက္သို႕ ျပန္ထြက္လာခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္မီမီးျငိမ္းသတ္ႏိုင္၍ မီးလြတ္ကင္းသြားေသာ ျခံမ်ားမွ လူမ်ား၏ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာမ်ားကို ျမင္ရခ်ိန္တြင္ ပင္ပန္းခဲ့သမွ်သည္ ေႏြဂိမာန္ခ်ိန္တြင္ မိုးေျပးေလေလးတိုက္ခတ္သကဲ့သို႕ ခံစားလိုက္ရမိသည့္ ကၽြန္ေတာ့္၏ တပ္မေတာ္သားတစ္ေယာက္၏ မီးသတ္သမားျဖစ္စဥ္မွတ္တမ္းေလးကို တင္ျပလိုက္ပါသည္။

+ စိတ္ကူးႏွင့္ သၾကၤန္

2009-04-02T02:13:00.005+06:30

သၾကၤန္ခ်ိန္ခါေရာက္လို႕လာခဲ့ျပီ တူးပုိ႕တူးပို႕သံမ်ားက ေလလိႈင္းထဲတြင္ေတာင္ ပ်ံ႕လႊင့္ေနျပီ။ တာ၀န္ခ်ိန္ျပီးဆံုးလို႕ အိမ္ျပန္ရမည္ဟူေသာ အေတြးတစ္စေၾကာင့္ လူက မျပံဳးပဲႏွင့္ေတာင္ ျပံဳးေနသေယာင္ေယာင္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီကုိလည္း သၾကၤန္ကာလတြင္း မ႑ပ္အတူတူထိုင္ရန္ကို္ လွမ္းကာ စီစဥ္ထားမိကာ သၾကၤန္အေပ်ာ္မ်ားက ခႏၶာကိုယ္တြင္း စီး၀င္္ေနသည္။ မေန႕တစ္ေန႕ကမွ ပူပူေႏြးေႏြးခ်စ္သူရထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ အတာသၾကၤန္ရက္မ်ားသည္ ေရႊေရာင္ေန႕ရက္မ်ားအျဖစ္ စိတ္ကူးယဥ္ေနမိသည္။ ညီးမိသည့္ သီခ်င္းေလးက ဟဲေလး၏ “ေပ်ာ္တာေပါ့ အနားေလးကို ကပ္။ ခါးေလးကိုဖက္ ျပီးေတာ့ေလ ေရေတြ အတူတူပက္။ ေပ်ာ္တာေပါ့”

မနက္မိုးလင္းကတည္းက ေပ်ာ္ေနေသာ အေပ်ာ္သည္ ညဖက္ စက္မွ ညႊန္ၾကားခ်က္ ၀င္လာခ်ိန္တြင္ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေပါက္သကဲ့သို႕ ေပါက္သြားေလျပီ။ေနာက္တန္းသို႕ျပန္မည့္ စစ္ေၾကာင္းရွိမွသာ လိုက္ျပန္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆက္သြယ္ေရး စစ္သည္မ်ားအဖို႕ တာ၀န္ခ်ိန္ျပီးသည္ႏွင့္ စစ္ေၾကာင္းအျပန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရသည္မွာ အေမာ။ ယခုညႊန္ၾကားခ်က္က ဆက္သြယ္ေရးTower တိုင္ လံုျခံဳေရးအတြက္ ဆက္သြယ္ေရးအရာရွိႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ခ်န္္ ေနခဲ့ရမည္။ ကံကဆိုးခ်င္ေတာ့ Juniorမ်ား ေနခဲ့ရမည္ဆို၍ ေျပးမလြတ္သည္က မိမိ။ မိမိကဲ့သို႕ မ်က္ေတာင္ေလးပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖင့္ ၄၉မွ ညီလည္း ငုတ္တုတ္ေမ့ေလျပီ။ ညႊန္ၾကားခ်က္ ၀င္ကတည္းက ျပန္ရင္ အသင့္ျပင္ထားေသာ အထုပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရီျပ ေနသေယာင္ေယာင္။

ညကတစ္ညလံုး အိပ္လို႕မေပ်ာ္။ မနက္မိုးေသာက္ေတာ့ ေနာက္တန္းျပန္မည့္ စစ္ေၾကာင္းၾကီးကို ၾကည့္ကာ လူက ၀မ္းနည္းလာသည္။ ဗိုလ္မွဴးကလည္း စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးကို ပုတ္ကာ ထြက္သြားေလျပီ။ ၄၉ကညီကေတာ့ စစ္ေၾကာင္းထြက္သြားရာတစ္ေလွ်ာက္ စခန္းခ်ထားသည့္ေနရာအဆံုးထိ လိုက္ပို႕ေလသည္။ မ်က္ႏွာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မေကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မိမိကိုေမွ်ာ္ေနမည့္ မိခင္ႏွင့္ ခ်စ္သူဆီဖုန္းဆက္ရေလသည္။ ေတာ္ေသးသည္ ဖုန္းကမိေသး၍။ မိခင္ကေတာ့ ငိုေလျပီ.. မိမိေရာက္ေနေသာ ေနရာကလည္း မေအးခ်မ္းေသာေၾကာင့္ မိခင္ကို စိတ္ခ်ပါဟု ေျပာရန္ကလည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ေရွ႕ျဖစ္မေဟာတတ္ေတာ့ မသိ။ ခ်စ္သူကလည္း ငိုျပန္သည္။ ခက္ရခ်ီ။

မိခင္ႏွင့္ ခ်စ္သူငိုေတာ့ ဒီေဖေမာင္မွာ မေနသာေတာ့။ စစ္သားၾကီးတန္မဲ့ ၀မ္းနည္းရလားဟု အျပစ္တင္လိုက တင္ပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေသြးႏွင့္ကိုယ္ အသားႏွင့္ကိုယ္ပါ။ သို႕ရာေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕စစ္သားမ်ားသည္ စစ္တိုက္ရန္။ စစ္တိုက္ရန္မရွိက ေလ့က်င့္ရန္။ ေလ့က်င့္ရန္မရွိက ျပည္သူ႕အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရန္ဟူေသာ စကားခ်က္မ်ားကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၾကရသည္မွာ မိမိတို႕တာ၀န္ပင္ျဖစ္သည္။ ၾသ... အမ်ားသူငါမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေရပက္ကစားေနၾကခ်ိန္တြင္ တပ္မေတာ္သား စစ္သည္မ်ားသည္ မိမိတို႕၏ စိတ္ကူးရင္သၾကၤန္ေလးမ်ားကို ရင္ထဲတြင္သာ ခံစားျပီး ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ေနၾကေပသည္။

+ ဂုဏ္ယူပါသည္ သူငယ္ခ်င္း

2009-03-15T20:35:00.013+06:30

ေနရာတကာၾကည့္လိုက္တိုင္း ေတာင္တန္းေတြ ျပီးေတာ့ ျမဴေတြ မိုးေလးကလည္း ေျဖာက္ေတာက္ေျဖာက္ေတာက္ ေလေျပေလးက ညင္းျပျပ ေနမျမင္ရတာလဲ ဒီေန ့ဆို ၃၊၄ ရက္ရွိျပီ။ ဒီအခ်ိန္ ရန္ကုန္တြင္ေတာ့ဘယ္လိုေနမည္မသိ။
သူေရာက္ေနရာ တာ၀န္က်ရာ ကရင္ျပည္နယ္တေနရာ မဲပလီ စခန္းတြင္ ရာသီဥတုအေျခအေနမေကာင္းေတာ့ပါ။ ဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ငွက္ဖ်ားစျပီေလ။ အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာငွက္ဖ်ားပါ။ တပ္မေတာ္သားမ်ားအတြက္ေတာ့ အေမွာင္ထဲက ရန္သူပါပဲ။ ဒီေနရာကိုသူေရာက္ေနတာ (၄)လတင္းတင္းျပည့္ျပီေပါ့။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ရြာလဲမရွိ။ လူသူလဲမရွိ။ ေဆး၀ါးကလဲ အလြန္ရွားပါးေနခ်ိန္ေပါ့ ...
တစ္ရက္တစ္ရက္ေဆးရံုတက္ လူနာကလဲ ၁၀ ေယာက္ထက္နည္းသည့္ ေန႕ရယ္မရွိ။ အားလံုးက ငွက္ဖ်ားေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီၾကားထဲ မိုင္းထိလူနာကလည္း (၁)လအတြင္း အေယာက္ (၂၀)ေလာက္ amputation (ေျခေထာက္ျဖတ္ရတာ) လုပ္ေနရသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ဂရုမစိုက္ျဖစ္ေတာ့။ လူရုပ္ေပၚေတာ့မည္မထင္။ ရန္ကုန္တြင္ေနေသာ ခ်စ္သူနဲ႕လဲ အဆက္အသြယ္မရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ျပီ။ သူေကာ အစဥ္မွေျပရဲ႕လား။ သူဘာေတြလုပ္ေနမလဲ၊ က်ြန္ေတာ္မသိႏိုင္ေတာ့ပါ။ သတိေကာရပါေသးရဲ႕လားခ်စ္သူ။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေလ တာ၀န္ကေတာ့ တာ၀န္ပဲေပါ့။

မိုးတြင္း၀င္လာေသာအခါတြင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားလဲ ေပ်ာက္ကုန္ျပီ။ မိုင္းေထာင္ ဆက္ေၾကးေတာင္း အလုပ္ပဲလုပ္ၾကေတာ့သည္။ သူတို ့လည္း ငွက္ဖ်ားေၾကာက္ၾကသည္ေလ။ မေၾကာက္ႏိုင္တာကေတာ့ က်ြန္ေတာ္တို႔ပါပဲ။ တစ္ေတာ၀င္ တစ္ေတာထြက္ ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနရသည္။ ဟိုေနရာသတင္းရ ဟိုေနရာလိုက္။ ေျပးတမ္းလိုက္တမ္းကစားေနရသည္။ အဲဒီေတာ့ ေျခေထာက္တြင္ မ်က္စိ မပါေသာေၾကာင့္ မွိုစားၾကရသည္။(မိုင္းထိျခင္းကို စကား၀ွက္)။ တိုင္းျပည္အတြက္လည္းအက်ိဳးမရွိ ျပည္သူအတြက္လဲ အက်ိဳးမဲ့ေသာ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားရဲ ့လုပ္ရပ္ေတြပါပဲ။

ဒီေန႕ေနလို႕ သိပ္မေကာင္းဘူးဟု သူထင္ေနသည္။ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနသည္။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ေလာ။ တေနကုန္ လူနာၾကည့္ ့ေနရလို႕သိပ္သတိမထားမိ။ ညေနပိုင္းၾကမွပိုသိသာလာသည္။ ဒါငွက္ဖ်ားပဲ။ သူ႕လက္ေထာက္ဆရာၾကီးကို ေျပာျပမိသည္။ ဆိုးတိုင္ပင္ေကာင္းတိုင္ပင္ သူပဲရွိသည္။ ဦးေလးတေယာက္လို အစ္ကိုတေယာက္လို သူ႕ကိုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့လို႕လဲ ခင္မင္မိသည္။

"ဆရာၾကည္ေရ က်ြန္ေတာ္ေတာ့ ငွက္၀င္ျပီနဲ ့တူတယ္ဗ်ာ"
"ဟာ ေဒါက္တာ ကာကြယ္ေဆးမေသာက္ထားဘူးလား။"
"က်ြန္ေတာ္ မအားတာနဲ ့မေသာက္ထားမိဘူးဗ်ာ၊ ျပတ္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ။"
"ဘယ္လို ျဖစ္တာတုန္း ေဒါက္တာရယ္ ဒီေဒသအေၾကာင္းလဲသိရဲ ့သားနဲ႕။ ေဒါက္တာ artesunate ထိုးေပးရမလား။ ျပင္ထားလိုက္မယ္ေလ။"
"ေနဦးဗ်ာ artesunate ကိုႏွေျမာတယ္ဗ်ာ။ မေန ့ကတက္လာတဲ့ ရဲေဘာ္ေလးေတြ အတြက္ခ်န္ထားလိုက္ပါဗ်ာ။ ေနာက္လဲ ဒီရာသီ မကုန္မခ်င္းလာေနဦးမွာပဲ။ save လုပ္ထားလိုက္ပါဦး။"
"မဟုတ္တာ ေဒါက္တာ ကလဲ ဒီကိစၥ မေပါ့ပါနဲ႔ဗ်ာ။ သိပ္ေၾကာက္ဖို ့ေကာင္းတယ္။ ေဒါက္တာက ဒီမွာေခါင္းေပါင္းေနာ္ လဲလို႕ မျဖစ္ဘူး။"
"ရပါတယ္ ဆရာၾကည့္ ေစတနာကို နားလည္ပါတယ္။ quinine ပဲေပးဗ်ာ။"
"က်ြန္ေတာ္ immune ေကာင္းပါတယ္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ subside ျဖစ္သြားမွာပါ။"

ေနာက္ပိုင္းလူနာေတြပိုမ်ားလာသည္။ ေနမေကာင္းလဲ နားလို႕မရ။ ကိုယ္မရွိလို႕မျဖစ္ အားငယ္ေနေသာ မ်က္လံုးေတြကို သနားသည္။ ႏွစ္သိမ့္ေပးခ်င္သည္။ ကိုယ္လို မိေ၀းဖေ၀း အေနဆင္းရဲ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြကို ျပဳစုရဦးမည္။ မနားနဲ႕ မနားနဲ႕ မင္းနားလို႕ မျဖစ္ဘူး။

ကိုယ့္ကို ကိုယ္ သတိေပးေနရသည္။ လူကတေန ့တျခားက်လာသည္။ ေခါင္းကလဲတခ်က္ တခ်က္ကိုက္လာသည္။ ေဘးကေတာ႔ ဆရာၾကည္က အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္။ ေဒါက္တာနားေတာ့နားေတာ့ အခ်ိန္တိုင္းေျပာေနသည္။ ေနာက္ပိုင္းေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေတာ့ အဖ်ားကပိုဆိုးလာေတာ့သည္။ မရေတာ့။ တပ္မေဆးမွဴးအစ္ကိုႏွင့္ ၇၀ ကိုင္ေတာ့(ဆက္သြယ္ေရးစကားေျပာျခင္း)။ ညီေလးေရ ေျမြ ႏွစ္ေကာင္ေခါင္းေပါင္းကိုယ္တိုင္ လင္းႏို႕ျဖစ္ေနျပီေပါ့။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဂရုစိုက္ပါကြာဆိုျပီး အားေပးသြားသည္။ လူေတာ့ လဲေပးရ အရမ္းခက္ေနတယ္ဟုေျပာသြားသည္။

ေနာက္ပိုင္းမရေတာ့ artesunate တင္ရေတာ့သည္။မရေတာ့ လူကအိပ္ယာထဲက မထႏိုင္ေတာ့ျပီ။ ကေယာင္ကတန္းေတြ ျမင္လာသည္။ တပည့္ကို ေသနတ္အပ္ထားရသည္။ ငါေတာင္းလဲမေပးနဲ႕၊ စိတ္ကေယာင္ေျခာက္ျခားျဖစ္ျပီး ေဖါက္လာမွာစိုးရသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ ရန္ကုန္ကအေမ့ကို သတိရသည္။ အရမ္းအားငယ္လာသည္။ ျပီးေတာ့ ခ်စ္သူ။ သူေကာ သတိမွရရဲ ့လား။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖ်ားနာေနခ်ိန္ ျပဳစုခဲ့ေသာအေမ။ အခု ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ဘယ္သူမွမရွိ။ ေနာက္ေတာ့ အေမွာင္ အတိက်သြားသည္ကိုသာ သိေတာ့သည္။ ဘာမွမသိေတာ့။ ေနာက္ဘာေတြဆက္ျဖစ္သြားလဲ ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္အေ၀းၾကီးကို လြင့္ထြက္သြားသည္။ အဆံုးအစမဲ့ အေမွာင္ကမာၻၾကီးထဲကို။ ကၽြန္ေတာ္သတိရလာေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴ ျပီးေတာ့ ပန္ကာၾကီး။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲ ဘာမွစဥ္းစားလို႕မရေတာ့ပါ။ ေဘးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးေနတယ္။
သားသတိရျပီလားတဲ့။ မ်က္၀န္းမွာမ်က္ရည္စေတြနဲ႕ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေမ့ကိုၾကည့္ျပီး ခ်ံဳးပြဲခ်ငိုလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က လူၾကီးျဖစ္ေနျပီေလ။ ထိန္းႏိုင္ရမွာေပါ့၊
ျပီးေတာ့ကို ပထမဆံုးေမးမိတဲ့သူက ကိုယ့္ခ်စ္သူေလ
သူဘယ္မွာလဲအေမ
အေမကေတာ့
သားရယ္တဲ့ ဒါသဘာ၀ေတြပါပဲ တဲ႔။ သူက စစ္သားမိန္မ လုပ္ရမွာေၾကာက္တယ္တဲ့ကြယ္။ သူအဲဒီဒဏ္ေတြေၾကာက္တယ္တဲ့ အျမဲတမ္းပူပင္ေသာကေရာက္ေန ရတယ္တဲ့
ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါျပီ။
ရပါတယ္ကို သူ ့ကိုခြင္ ့လြွတ္လိုက္ပါတယ္လို ့ပဲေျပာေပးပါ။
သူၾကားႏိုင္ပါေစလို ့ရယ္ေပါ႔။ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ေနရာေရာက္ရာက္ ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ကို ဦးလည္မသုန္ထမ္းရြက္ေနတဲ႔ စစ္သားေတြမွာ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြအတြက္ဘယ္မွာအခ်ိန္ရွိႏိုင္ပါ႔မလဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာေလ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့တပ္မေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့စစ္သားေတြ အတြက္ေပးဆပ္ရတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အျမဲတမ္းသားေကာင္းရတနာျဖစ္ေနေအာင္ပဲ ၾကိဳးစားရင္း………………

(စစ္ဆင္ေရးမွျပန္လာျပီး cerebral malaria ႏွင္ ့ေဆးရံုတက္ေနေသာသူငယ္ခ်င္း အျမန္ဆံုး က်န္းမာပါေစဆုေတာင္းလ်က္)

Dr.ဘလိတ္ဒါး

+ ေခတ္သစ္အိုင္တီ စစ္သည္

2009-03-07T00:25:00.004+06:30

တာ၀န္က်ရာ တပ္စခန္းသို႕ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္တြင္ ယခင္အခ်ိန္ေတြတုန္းကလို တာ၀န္က မေသးေတာ့။ မိမိကိုေပးအပ္ထားေသာ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားက မိမိတို႕ကို ေပးအပ္ထားေသာ ရာထူးအလိုက္ ၾကီးမားလွသည္။ စေရာက္လို႕ျဖင့္ မၾကာေသး ႒ာနခ်ဳပ္ကို စာရင္းမ်ားတင္ရန္ကိစၥကေပၚလာသည္။ ေတာ္ေသးသည္ မေျပာင္းလာခင္၀ယ္ခဲ့ေသာ Note Book ေလးက အသံုးေတာ့က်သား။ စာရင္းအင္းမ်ားကို ရုံးတြင္ေရာ မိမိအေဆာင္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မ်ားတြင္ပါ ျပဳလုပ္ေနရသည္။ ရံုးတက္ရံုးဆင္းကို ကြန္ပ်ဴတာေလးျဖင့္ စတိုင္လိုလို မလိုင္လိုလိုျဖင့္…

ၾကာၾကာပင္ မလိုင္ မက်ႏိုင္လိုက္ပါ… လံုျခံဳေရးစခန္းစစ္ ထြက္ရမည့္အေရးက ေပၚလာျပန္သည္။ Equipment မ်ားကို ျပင္ဆင္ရင္း စိတ္ဓါတ္ေတာ္ေတာ္က်လာသည္။ ႒ာနခ်ဳပ္က ကိစၥကလည္း တစ္ပတ္အတြင္း ျပီးစီးရမည္။ လံုျခံဳေရးဆိုေပမည့္လည္း အနည္းဆံုေတာ့ ေလးငါးရက္အသာေလး။ ေနာက္ဆံုးစဥ္းစားမရသည့္အဆံုး ေက်ာပိုးအိတ္အတြင္းသို႕ Note Book မဟာကို သြတ္သြင္းရေတာ့သည္။ ေတာ္ေသးသည္ ရာသီဥတုက ကိုယ့္ဖက္ရွိျပီး ေဆာင္းတြင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္သာ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ တိုင္ပတ္ဖြယ္ကိစၥ။ မိမိအျဖစ္ကိုလည္း မိမိၾကိတ္ရယ္မိသည္။ ေသနတ္မလြယ္ရဘဲ Note Book လြယ္ကာ လံုျခံဳေရးစခန္းစစ္ လိုက္ရမည္ ဆိုေတာ့လည္း ေခတ္သစ္ အိုင္တီစစ္သည္ေပါ့။ စိုင္းဆိုင္ေမာလ္သီခ်င္းေလးျဖစ္တဲ့ ေတာင္ျပာတန္းကသိတယ္သီခ်င္းကို ညီးရင္း Equipment မ်ားကို ျပင္ဆင္ေနကာ CQၾကီးအလာကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။

သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္တြင္ အေဆာင္ေရွ႕သို႕ ဆိုင္ကယ္ထိုးရပ္သံကို ၾကားလိုက္ျပီး CQၾကီး သတင္းလာပို႕ေလသည္။
“အားလံုးအဆင္သင့္ ျဖစ္ပါျပီ xxxxx”
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေကာက္လြယ္ကာ အေဆာင္ေရွ႕သို႕ထြက္လာခဲ့သည္။
“ကဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရံုးမွာခ် ျပီးေတာ့ဆရာၾကီးတို႕ဆိုင္ကယ္ေတြ ျပန္ထားလိုက္ တပ္ရင္းမွဴးကို သတင္းပို႕ျပီး ရံုးကေစာင့္ေနမယ္။ သတင္းလာပို႕တာေတာင္ ဆရာၾကီးတို႕က ဆိုင္ကယ္ေတြ ယူလာေသးတယ္ဗ်ာ။ ျပန္ထားတာနဲ႕ ဘာနဲ႕ အခ်ိန္က ေႏွာင့္ေႏွးေတာ့မယ္။”

တပ္ရင္းရံုးေရာက္ေတာ့လည္း အေျမာက္တပ္သားကလည္း ဆိုင္ကယ္တစ္စီးႏွင့္ ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တပ္ရင္းမွဴးကို သတင္းပို႕ျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့ခ်ိန္သည့္တိုင္ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးက ရွိျမဲသာ။
“ဟ… ဆရာၾကီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာထားတာေတာင္ ဘာလို႕ျပန္မထားေသးတာလည္း”
“xxxxx စခန္းေတြက ေ၀းတယ္။ သြားေရးလာေရးက ေျခက်င္ဆို ရက္ၾကာမယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ xxxxx လည္း သြားရတာ အဆင္ေျပေအာင္ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ သြားဖို႕ ္ xxxxx ကို သတင္းပို႕ မလို႕ပါ။”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကိတ္ျပံဳးမိသည္။ မိမိအတြက္ ေက်ာမွာလြယ္ထားေသာ ကိုယ္ေတာ္ Note Book ၾကီးက ေကာင္းေပစြ၊ ေကာင္းေပစြဟု ေထာက္ခံေနသလိုလို။ မတတ္သာသည့္အဆံုး ဆိုင္ကယ္ကိုခြ ရေတာ့သည္။ CQ ၾကီးက ဆိုင္ကယ္တစ္စီး။ အေျမာက္တပ္သားႏွင့္ မိမိကတစ္စီး။ စိန္ေျပာင္းၾကီးကို မိမိႏွင့္ အေျမာက္တပ္သားၾကား ခ်ျပီး ညွပ္ကာ လံုျခံဳေရးစခန္းစစ္ထြက္ခဲ့ရေသာ ေခတ္သစ္အိုင္တီစစ္သည္ေလး ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ကို ျပန္ေတြးမိတိုင္း ျပံဳးမိပါသည္။

+ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းသြားေသာ ပန္းဖိုး

2009-03-07T00:07:00.005+06:30

တိုင္းရံုးေပၚကုိေရာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိရမိသည္။ ေက်ာင္းတက္လိုက္ရေသာ ႏွစ္အားျဖင့္ သံုးႏွစ္တာစြန္းစြန္းသာ ျဖစ္ေပေသာ္လည္း ခင္မင္မႈမ်ားက ညီအစ္ကိုရင္းမ်ားကဲ့သုိ႕ပင္…

ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ကလည္း တစ္ဖြဲ႕လံုးေရွးဘ၀က ကုသိုလ္တူတူလုပ္ခဲ့ေလသလား မေျပာတတ္။ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွ ခြဲခြာရျပီး မိမိတာ၀န္က်ရာ တပ္စခန္းမ်ားသို႕ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရန္ ေရာက္ခဲ့ၾကျပီး မဟာသင္တန္းတက္ေရာက္ရန္ ေခၚဆိုခံရေသာ အခ်ိန္တြင္လည္း ဒီသူငယ္ခ်င္းတစ္အုပ္က ခ်ယ္ရီေတြေ၀ျပီး ေနၾကာရိုင္းေတြႏွင့္ အတိုင္းမသိေအာင္ လွပေနေသာ ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕ေလးတြင္ ျပန္လည္ ဆံုဆည္းခြင့္ ရၾကျပန္ေလျပီ။ ဗိုလ္ေလာင္းဆိုေသာ အေနအထားေလးမဟုတ္ေတာ့ေသာ မိမိတုိ႕ပခံုးေပၚတြင္ ေရာက္ရွိလာေသာ တာ၀န္မ်ားေၾကာင့္ မိမိတို႕အသြင္သ႑ာန္မ်ားသည္ ရင့္က်က္မႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေကာင္း ျပည့္ႏွက္ေနေပလိမ့္မယ္။ သို႕ေသာ္လည္း မိမိတို႕၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကား ခင္မင္မႈမ်ားသည္ အစဥ္ႏုပ်ိဳဆဲျဖစ္သည္။ မိမိဘ၀ကသာ မေျပာင္းလဲပဲ ေနာက္တြဲမရွိေသာ္လည္း မိမိသူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေနာက္တြဲမ်ားျဖင့္ မဟာသင္တန္းသို႕ လာေရာက္တက္ေရာက္ၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေထာင္သည္၏ အိမ္ကိုပင္ အားမနာရွာမၾကိဳး စားအိမ္ေသာက္အိမ္လို သေဘာထားၾကရသည္။ သူငယ္ခ်င္းမိန္းမ မျငိဳျငင္ေအာင္ကလည္း စီးပြားေရးျပဳလုပ္ရန္အေၾကာင္းမ်ားကို ထမင္းစားရင္း ေသာက္ရင္းေျပာရသည္က အေမာ။ ထိုအခ်ိန္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ လခက တစ္လမွ (၁၅,၀၀၀) တည္း။ တစ္လႏွင့္ တစ္လ ေလာက္တယ္လို႕ကို မရွိဘူး။

ေနာက္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းမိန္းမက စိတ္မရွည္ေတာ့ပဲ ပန္းစိုက္ပ်ိဳးရန္ အဆိုတင္သြင္းလာ၍ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း ရရွိေသာ ေျမကြက္လပ္ၾကီးတြင္ ပန္းစိုက္ပ်ိဳးရန္ တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါးျပင္ဆင္ၾကသည္။ ေက်ာင္းမသြားခင္ ေရလာေျပးေလာင္းလိုက္။ ေက်ာင္းကျပန္လာလွ်င္ ကိုယ့္အေဆာင္ကိုယ္မ၀င္ႏိုင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္အုပ္ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္ျဖင့္ ပန္းခင္းဆီသြား ေရေလာင္းေပါင္းသင္။ ေနာက္ဆံုးကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ပန္းသည္လိုလို ထင္လာတယ္။ ရြက္ဖ်န္းေတြ ဖ်န္းပက္ေပးရတယ္ဆိုေတာ့လည္း အေမာပဲ.. ရွိတဲ့လစာထဲက ရွိစုမွတ္စုနဲ႕ ၀ယ္ျပီး ဖ်န္းပက္။ ရြက္ဖ်န္းတန္ခိုး တယ္ၾကီးသကိုး သန္လိုက္တဲ့အရြက္ေတြ ဂႏၶာမာပြင့္ထက္ေတာင္ သူကၾကီးေနေသး။ အပြင့္ေတြ ပြင့္လာေတာ့ မိမိတို႕ေအာင္ျမင္မႈဆိုျပီး ဓါတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕ ပန္းခင္းၾကီးႏွင့္အတူရိုက္လိုက္ၾကတာ။ အေပ်ာ္ေတြကေတာ့ ဒီအခ်ိန္ထိရွင္သန္ေနဆဲပဲ။

ပန္းေတြေရာင္းေတာ့မွ ျပသနာကစသည္။ ေရာင္းရေသာ ေငြကို ၾကည့္ကာ သူငယ္ခ်င္းတစ္အုပ္ ငိုရခက္ရီရခက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပန္းေရာင္းတဲ့အခ်ိန္က ျပင္ဦးလြင္တြင္ ပန္းေတြ အရမ္းေပါေသာေၾကာင့္ ပန္းေစ်းက်ေနေသာ အခ်ိန္တဲ့ေလ….။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း၏အမ်ိဳးသမီးက အလယ္တြင္ ပံုထားေသာ ပန္းဖိုးေရာင္းရေငြကို ေကာက္ယူသြားကာ… ေျပာလိုက္ပံုက
“ပန္းစစိုက္ကတည္းက ပန္းေရာင္းသည္အထိ ေန႕တိုင္းအိမ္မွာထမင္းစားတာဆိုေတာ့ အားလံုးေပါင္းလိုက္ေတာ့ ဒီပန္းေရာင္းရဖိုးနဲ႕ဆို ေက်သြားျပီတဲ့” ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ပန္းေရာင္းရေငြျဖင့္ Grand Royal Label ေေတာင္ မတပ္လိုက္ရပါဘူး။ သူမ က ထမင္းဖိုး Label တပ္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း စီးပြားေရး အေက်ာ္အေမာ္ပညာရွင္ၾကီး ပအို႕၀္ေလးေျပာလိုက္ပံုကေတာ့
“ထင္ေတာ့ထင္သား.. ငါပါရင္ မင္းတို႕ ၀က္ပံုျပင္ပဲျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ”
အားလံုးမွာ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ခဲ့ရေသာ ျပင္ဦးလြင္၏ ေဆာင္းညမ်ားကို သတိရလ်က္

+ အေမာင္ဗိုလ္ေလာင္းႏွင့္ စီးပြားေရး Strategy

2009-01-25T10:57:00.005+06:30

ကၽြန္ေတာ့္၏သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏အေၾကာင္းသည္ ေျပာလို႕မွမကုန္။ ေရးလို႕မွမဆံုးျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းသည္ စီးပြားေရးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို အျမင္က်ယ္သည့္ သူတစ္ဦး။ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ကတည္းက စီးပြားေရးလုပ္သည္။ အိမ္ကပို႕လိုက္ေသာ ပိုက္ဆံမ်ားကို ျခစ္ကုတ္စုသည္။ အေတာ္ေလးစုမိေတာ့ ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ထံမွ ၀က္ေပါက္တစ္ေကာင္၀ယ္ကာ ဒိုဗီ မသန္းထံတြင္ ၀က္ေပးေမြးေလသည္။ မိမိကသားေပါက္ကိုေပး၍ လက္ခံေမြးထားသူက ေကၽြးေပးရျခင္းျဖစ္ျပီး ၀က္ျပန္ေရာင္းခ်ိန္တြင္ တစ္ေယာက္တစ္၀က္ခြဲယူျခင္းစနစ္ျဖစ္သည္။ ၀က္ေပါက္ကို စေပးသည့္ေန႕မွစ၍ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူတစ္ေယာက္ တြက္ခ်က္ေရးစီမံကိန္းကို စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါေတာ့သည္။ ထိုေန႕ရက္မ်ားသည္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူအတြက္ ေရႊေရာင္ေန႕ရက္မ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။ ၀က္ေရာင္းျပီးလွ်င္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို OutPass ထြက္သည့္ေန႕ ဒကာခံမည္ဆိုတာေတာင္ပါေသး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတာင္ ေရာေယာင္ျပီး ၀က္ၾကီးအစားမ်ားမ်ားစားပါေစ ၾကိတ္ဆုေတာင္းေနေသးသည္။ ၀က္ၾကီးလွေတာ့ ေစ်းရမည္ေပါ့…

တစ္ေန႕ေသာခ်ယ္ရီေတြပြင့္ေသာ ရက္ေလးတစ္ရက္တြင္ ငိုမလိုမ်က္ႏွာျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ အခန္းအတြင္းသို႕၀င္လာသည္။
“ဟိတ္ေကာင္..မင္းဘာျဖစ္လာတာလည္း။”
“…………”
“ဘာ” က်ယ္ေလာင္ေသာ အာေမဋိတ္သံသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္အုပ္ဆီမွ တျပိဳင္တည္းကို ထြက္ေပၚလာသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္… သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ ၀က္ၾကီးေသသြားသည္တဲ့။ ေသသြားတဲ့၀က္ကို ရတဲ့ေစ်းနဲ႕ေရာင္းလိုက္ရလုိ႕ပိုက္ဆံေတာင္ သိပ္မရလိုက္လို႕ ဒိုဗီ မသန္းက ေကၽြးစရိတ္အျဖစ္ျပန္ယူလိုက္သည္တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမွာ ငိုရခက္ရယ္ရခက္။

သူငယ္ခ်င္းေရ.. မင္းအေၾကာင္းကို ေရးလိုက္တာ စိတ္မဆိုးနဲ႕ကြာ။ မင္းေမြးထားတဲ့ငါးေတြ ေရၾကီးလို႕ပါသြားတယ္ဆိုတာ ၾကားလိုက္ရလို႕ မင္းကို ေမြးျမဴေရးမလုပ္ေစခ်င္ေတာ့ဘူး။

မင္းကိုသတိရလ်က္
ရတခ

+ ေက်ာင္းေတာ္က မုန္႕ဟင္းခါး

2009-01-11T21:58:00.006+06:30

ခ်ယ္ရီေတြေ၀ေနတဲ့ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရွိရာ ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕သို႔ တာ၀န္ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ တာ၀န္မ်ားျပီးလို႔ ေက်ာင္းေတာ္၀င္းအတြင္းျဖတ္သန္းရင္ တစ္ခ်ိန္က မိမိတို႔ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ကို အမွတ္ရမိေသးသည္။ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္က ဆယ္စုႏွစ္ပင္တိုင္ေတာ့မည္.. သုိ႔ေပေသာ္လည္း မိမိတို႔ရင္၀ယ္ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးႏွင့္တကြ ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ေန႕ရက္မ်ားသည္ အျမဲရွင္သန္ေနေသာ အမွတ္တရေလးမ်ားျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းေတာ္သို႕စေရာက္လာေသာအခ်ိန္မွစ၍ ခင္မင္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ကို က်ရာေနရာတြင္ တကြဲတျပားတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရေသာ္လည္း ျပန္လည္ဆံုစည္းၾကခ်ိန္မ်ားတြင္ ညီအစ္ကိုရင္းခ်ာပမာ ေသြးစည္းခ်စ္ခင္ၾကသည့္ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက ေမြးဖြားေပးလိုက္ေသာ္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ညီေနာင္မ်ားျဖစ္သည္။ အေတြးမ်ားသည္ ေလတိုက္လွ်င္ေတာင္ လြင့္စရာမရွိေသာ အလြန္ရွင္းလင္းေသာဆံပင္ပံုစံျဖင့္ ညိဳေမာင္းေသာ အသားအရည္ေလးမ်ားပိုင္ရွင္ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀သုိ႕ေရာက္ရွိသြားေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္စုသည္ ဗရုတ္က်ရမည္ဆိုထိပ္ဆံုးကျဖစ္ခဲ့သည့္ အဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ ထိုေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ထဲမွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပအို၀့္တိုင္းရင္းသားေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးကို မုန္႕၀ယ္ေကၽြးမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ အားလံုး မယံုၾကည္ႏိုင္က်။ အားလံုးမရွိျခင္းတူသည့္ ဘူမ်ားပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ၀ယ္ေကၽြးမည့္သူက ေကၽြးမည္ဆိုမွေတာ့ စားမည့္သူကလည္း လက္ေႏွးေန၍မေကာင္း။ ေမာင္မင္းၾကီးသား က်န္းမာပါေစ…ခ်မ္းသာပါေစေပါ့။ ဆုေတြေပးလိုက္ရတာ အေမာ…

သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက အေဆာင္ေရွ႕တြင္ တြန္းလွည္းေလးျဖင့္ လာေရာင္းေသာ ကိုေမာင္မုန္႕ဟင္းခါး၀ယ္ေကၽြးမည္ဆိုေတာ့ အားလံုးက ေပ်ာ္လို႕မဆံုး။ အားလံုးကို တစ္ေယာက္တစ္ပြဲႏႈံးျဖင့္သာ ၀ယ္ေကၽြးမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းေတာင္ျဖစ္မိသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အလကားစားရတာပဲဟူ၍သာ အပီၾကိတ္ၾကေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုပဲ အျခားဗိုလ္ေလာင္းမ်ားကလည္း ေအးမွ်ေသာ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ကေလးအေအးဒဏ္ကို ခံတုျပီး အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းျဖင့္ မုန္႕ဟင္းခါးပူပူေလးကုိ အားေပးေနေသာေၾကာင့္ ကိုေမာင္တစ္ေယာက္ လက္မလည္ေအာင္ မအားႏိုင္ခဲ့။ စားလို႕ေသာက္လို႕ျပီးေတာ့ ဒကာသူငယ္ခ်င္းျဖစ္္သူက အားလံုးကို ပန္းကန္မ်ားကို ခ်ထားခိုင္းကာ ျပန္ေစသည္။ ဘာကို ဆိုလိုမွန္းမသိေတာ့လည္း သူေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ရတာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ သေကာင့္သားက မုန္႕ဟင္းခါးဖိုးကိုပါ မေပးပဲ သူပါတစ္ပါတည္းလစ္လာခဲ့သည္။

ေပးထားတဲ့ဆုမ်ားကိုမွ အားမနာ။ ျပီးေတာ့သူကေျပာလိုက္ေသးသည္….
“ငါတို႕ေန႕တိုင္းအားေပးေနတာပဲကြာ။ ဒီတစ္ရက္ေလာက္ကေတာ့ သူ ငါတို႕ကို အလွဴအျဖစ္ေကၽြးသင့္ပါတယ္။”
ထိုအေၾကာင္းအရာေလးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆံုတိုင္းျပန္ေျပာမိသကဲ့သို႕ မုန္႕ဟင္းခါးစားတိုင္း သတိရေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ… ရင္ထဲမွာရွိတဲ့ ခ်ယ္ရီေျမက အမွတ္တရေတြဆိုတာ ေျပာလို႕မကုန္ပါဘူး။ ေက်ာင္းေတာ္၀င္းအတြင္းလမး္ေလွ်ာက္ရင္း စစ္ေရးျပကြင္းျပင္ၾကီးဖက္ဆီမွ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာေသာ ေလႏုေအးေလးတစ္ခု၏ သယ္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသာ အတိတ္ဆီက ပံုရိပ္မ်ားကို သတိရရင္း …ရင္ထဲရွိတဲ့ေရာက္လာတဲ့ အမွတ္တရေလးတစ္ခုကို ေရးသားလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ရတခ

ဓါတ္ပံုကို ဒီေနရာမွကူးယူတင္ျပပါသည္။

+ သားေကာင္းမိခင္

2009-01-02T01:56:00.007+06:30

ေက်ာင္းဆင္းအရာရိွေလာင္းဘ၀မွသည္ ယေန႕ထိတိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ မိခင္ကို မ်က္ရည္က်ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ျပဳလုပ္ခဲ့မိသည္။ ထိုမ်က္ရည္မ်ားက ၀မ္းသာလြန္းလို႕ မ်က္၀န္းအိမ္မ်ား စိုစြတ္လာေသာ မိခင္တစ္ေယာက္၏ ေႏြးေထြးေသာ မ်က္ရည္မ်ားျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းဆင္းလို႕ အရာရွိငယ္ဘ၀ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္က်ရာတပ္သို႕ ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ အေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မူၾကိဳေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းလာပို႕သကဲ့သို႕ပင္ ျမင္ပံုရသည္။ တတြတ္တြတ္ျဖင့္ မွာမဆံုး။ ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္လာေသာ အေၾကာ္ဘူးမ်ားကလည္း တစ္ေယာက္တည္း စားလို႕ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ျဖင့္စားကုန္မွာမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဆာင္ေရွ႕မွ ျပန္လည္ထြက္ခါသြားခ်ိန္တြင္ မ်က္ရည္မ်ားတသြင္သြင္က်ကာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေသာ အေမ....

စစ္သားတို႕တာ၀န္အတိုင္းက်ရာေနရာတြင္ က်ရာတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနရေသာေၾကာင့္ အေမ့အိမ္သို႕မျပန္ျဖစ္ခဲ့။ အေမကေတာ့ သားေမာင္စစ္သားၾကီးဆီသို႕ လူမလာႏိုင္ေတာင္ စာလႊာေလးမ်ားေရာက္ေအာင္ အဆက္အသြယ္မျပတ္ရွိခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေမ့မရေသာ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ၏ရက္တစ္ရက္တြင္ ေရွ႔တန္းထြက္ရမည္ဟု အေမ့ကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ခ်ိန္တြင္ အေမ မူးလဲသြားခဲ့သည္တဲ့။ အေၾကာင္းၾကားျပီး ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ အေမ..ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာပါသည္။ စကားပင္မေျပာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကို ပြတ္ကာ ဘုရားစာမ်ားကိုသာ နာရီေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ရြတ္ေပးေနတဲ့ အေမ.....

ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္သို႕ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သတိအရဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူထက္ အေမ့ကိုသာျဖစ္သည္။ ေမွ်ာ္မိေသာ စာမ်ားသည္ အေမ့ဆီမွ စာမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ပစ္က်ခတ္က်တိုင္း မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ အေမ့ကိုသာ ျမင္ေယာင္မိသည္။ ယန္းေငြ႕ေတြေ၀ေနတဲ့ စစ္ေျမတလင္းက အေမ့သားရင္ေသြးက အေမႏွင့္ အေမ့ လိုပဲသားေတြကို ခ်စ္တဲ့ ေမေမေတြကို ကာကြယ္ဖို႕ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကျပီ အေမ...

၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၈ရက္.. ကၽြန္ေတာ္တို႕စစ္ဌာနခ်ဳပ္လက္ေအာက္ခံတပ္ေတြ ေနာက္တန္းျပန္ရျပီ အေမ.. ေတာင္ငူကို ေရာက္ေတာ့ အေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ျပီး "ကၽြန္ေတာ္ မေသဘူး အေမ။ အေမ့ဆီ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့မယ္" လို႕ေျပာလိုက္ခ်ိန္ ခ်ံဳးပြဲခ်ငိုခဲ့တဲ့ အေမ....

"အေမ.. အေမကေတာင္ သားတစ္ေယာက္တည္းကို ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္ေသာကေရာက္ပူပင္ေနတယ္ဆိုရင္ သားသူငယ္ခ်င္း အမႊာႏွစ္ေယာက္အေမဆို ဘယ္လိုလုပ္မလည္း..အေမ။ သူတို႕ေတြဆို ဒီသားေလးႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာကို စစ္ထဲသြင္းလုိက္ရတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပူပင္ေနမလည္းဗ်ာ။" အေမျပန္ေျပာလိုက္တဲ့စကားေလးျဖင့္ ရင္ထဲကို ေအးကာ အေမ့ရင္ခြင္သို႕ တိုး၀င္မိခဲ့သည္။
အေမေျပာလိုက္တဲ့စကားေလးကေတာ့ "သားရယ္...ဘယ္မိဘမဆို သားတစ္ေယာက္ျဖင့္ျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ျဖစ္ ပူတာကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ သားသူငယ္ခ်င္းအေမကေတာ့ အေမ့ထက္ကို စံျပျဖစ္သင့္တဲ့သားေကာင္းမိခင္တစ္ေယာက္ပါ။ သား ဒီလိုေဘးမသီရန္မခပဲျပန္လာတာေတာင္ ေမေမဒီေလာက္၀မ္းသာရင္ သားသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမေမလည္း ႏွစ္ဆ၀မ္းသာသြားမွာပါကြယ္။ သားေလးက ေမေမ့အတြက္ ထာ၀ရမူၾကိဳေက်ာင္းသားအရြယ္ေလးပါကြယ္။"

+ အေမာင္စစ္သား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ New Year

2009-01-02T00:39:00.009+06:30

လူငယ္တိုင္းပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ေရပန္းစားေနေသာ New Year... New Year ျဖင့္... ေတြ႕လိုက္တဲ့ လမ္းဆံုလမ္းခြေနရာေတြက ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြမွာလည္း New Year Festival ဘာညာေတြျဖင့္... ေအာ္ New Year... New Year ဒီေလာက္ေတာင္ ဆြဲေဆာင္မႈေကာင္းခဲ့ပါလား။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႏွစ္သစ္ညေလးတစ္ညကေတာ့ အမွတ္တရရွိခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တပ္မွ တာ၀န္ယူရေသာ ကရင္ျပည္နယ္၊ သံေတာင္ၾကီးျမိဳ႕အနီးရွိ အပိုင္းေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး New Year ေလးကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပံုကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရ။ ေရွ႕တန္းေရာက္စစ္သည္ေတာ္ေတြ New Year ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပါလားဆိုသည္ကို ေျပာမယံု ၾကံဳဖူးမွ သိေတာ့သည္။

"ဗိုလ္ၾကီး မနက္ျဖန္ new year ေနာ္။ ႏွစ္ေဟာင္းေတာင္ကုန္ျပီ.. ဘာလိုလိုနဲ႕ဒီမွာ ေရာက္ေနတာေတာင္ တစ္ႏွစ္ရွိျပီ။ ဗိုလ္ၾကီးေကာင္မေလးဆီက စာမလာဘူးလား။"
BE မွဗိုလ္ၾကီးကလည္း ဥပဓိရုပ္ေျဖာင့္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္အထင္ၾကီးလို႕ပဲ ေကာင္မေလးဆီက စာမလာဘူးလား...ေမးတာလား။ သို႕တည္းမဟုတ္ အားနာပါးနာနဲ႕ ေမးေပးတာလားေတာ့မသိ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာျဖင့္ ေကာင္မေလး၏ စာတစ္ေစာင္ကို ထုတ္ျပလိုက္သည္။

"ဟာ... ဗိုလ္ၾကီးက တယ္ဟုတ္ပါလား။ နည္းေလးဘာေလးေမးထားရအံုးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ စိတ္ပူမယ့္သူေတာင္ မရွိပါဘူးဗ်ာ။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဘုန္းၾကီးေရးပို႕လိုက္တဲ့ ဆံုးမစာေလးေတြကလြဲရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀က သစ္ေျခာက္ပင္ပါ။"

"ကဲပါ..စိတ္ညစ္မေနနဲ႕။ ေလာေလာဆယ္ ညဖက္ new year အတြက္ အသားဟင္းေလးတစ္ခြက္ရေအာင္ ၾကံေဆာင္ၾကရေအာင္လား။"

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လည္း ေသနတ္ဆြဲကာ အသားဟင္းအတြက္ရွာပံုေတာ္ထြက္ခဲ့သည္။ ရွာပံုေတာ္ထြက္သည္ဟုသာဆိုပါသည္ ေ၀းေ၀းမသြားရဲ... မိုင္းနင္းမိလုိ႕ကေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ ဟင္းစားျပန္ျဖစ္မယ့္သေဘာ။
တစ္ေယာက္ကို ငွက္ေသးေသးတစ္ေကာင္စီရရွိေတာ့ ဟင္းခ်က္ရန္ေပးလိုက္သည္။ ဟင္းခ်က္ရန္ဟုသာ ဆိုရမည္ ဟင္းခ်က္ရန္ ဆီဆိုသည္မွာေ၀း၊ ဆားဆိုသည္မွာ မူးလို႕ရႈစရာမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ new year အတြက္ ဟင္းခြက္ေလးကေတာ့ ငွက္ကိုေရနည္းနည္ျဖင့္မီးကင္းတိုက္ ထိုငွက္ကျပန္ထြက္လာေသာ အရည္ျဖင့္ပင္ ျပန္ေၾကာ္.. ငါးၾကင္းဆီျဖင့္ ငါးၾကင္းေၾကာ္သည္ဟူေသာ စကားပံုသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ေတာ့ ငွက္ဆီျဖင့္ ငွက္ျပန္ေၾကာ္သကဲ့သို႕။ အရသာကေတာ့ ေကာင္းမေကာင္းမသိ အနံ႕ကေတာ့ ညီွတစ္ဆို႕ေနတာပဲ။ သို႔ေပေသာလည္း စားရန္ကမရွိေတာ့။ new year ညတြင္ အမ်ားသူငါလို wine ခြက္ေလးကို ကိုင္ကာcount down မလုပ္ႏိုင္။ မိမိလက္ထဲတြင္ ရွိေနတာက ၀ါးဆစ္ပိုင္းေလးတစ္ခု ထို၀ါးဆစ္အထဲတြင္ရွိေသာ ေရေႏြးက wine မ်ားထက္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးၾကီးေသာ မိမိရဲေဘာ္ကိုယ္တိုင္ အသက္ကိုဖက္ႏွင့္ထုပ္ကာ သြားခပ္ခဲ့ရေသာ ေရ။ New Year အခ်ိန္ေလးနီးကပ္လာပါသည္။ စားစရာေသာက္စရာမ်ားကို အလည္တြင္ထားကာ ငွက္အိုးကင္းတိုက္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားေသာက္ခဲ့ၾကသည့္ ေသအတူရွင္မကြာ လက္တြဲတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ညီအစ္ကိုမ်ားႏွင့္ ယခင္ႏွစ္က new year ၏အေပ်ာ္မ်ားသည္ Wine ခြက္ေလးျဖင့္ Cheese ေလးကို စားကာ Cheer Happy New Year ဟုေအာ္ဟစ္ေနခဲ့ေသာ New Year ထက္ မ်ားစြာလွပပါေပသည္။

+ ႏွစ္သစ္မဂၤလာ အခါသမယ (၂၀၀၉)

2009-01-01T10:30:00.003+06:30

အျမဲလာေရာက္အားေပးေနၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ တခါတရံေရာက္လာတတ္ေသာ စာဖတ္မိတ္ေဆြမ်ား၊ လမ္းမွားျပီးေရာက္လာတယ္ဟု ေျပာဆိုတတ္ၾကေသာ အျမင္မတူေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ဖြား ျမန္မာတိုင္းရင္းသားညီေနာင္မ်ား....

ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ဘ၀ခရီးလမ္းကို ေလွ်ာက္လွ်မ္းႏိုင္ပါေစလို႕

ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းရင္း
Army Soul

+ စစ္ျဖစ္လ်င္

2008-12-26T02:52:00.004+06:30

စစ္ျဖစ္လ်င္
ခင္ပြန္းမရိွေသာ ဇနီးႏွင့္
ဇနီးမရိွေသာ ခင္ပြန္းကို ေတြ႔မည္။

စစ္ျဖစ္လ်င္
အေဖမရိွေသာသားႏွင့္
သားမရိွေသာ အေဖကိုေတြ႕မည္။

စစ္ျဖစ္လ်င္
ေျခေထာက္မရိွေသာ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္
ခႏၶာကိုယ္မရိွေသာ ေျခေထာက္ကိုေတြ႔မည္။

ကဗ်ာေလးကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္၍ သာကီႏြယ္ ဘေလာ့မွ ကူးယူတင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

+ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမ၏ကိုယ္ပြား

2008-12-21T04:22:00.012+06:30

မိန္းကေလး အရြယ္စံုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ အရုပ္မ်ားကို ႏွစ္သက္ၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလးကလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ေမြးေန႕တိုင္းမွာ မၾကီးမငယ္ႏွင့္ အရုပ္မ်ားကို ခံုမင္စြာ လက္ေဆာင္ေတာင္းေလ့ရွိေသာ သူမ။ တစ္ခုေသာ ညေနခင္းတြင္ RP ရဲေဘာ္က အေဆာင္ကို ေရာက္လာကာ ကၽြန္ေတာ့္ဧည့္သည္ ဂိတ္တြင္ေရာက္ေနေၾကာင္း လာေျပာေလသည္။ သူမပဲျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိသည္ကို ေတြးမိကာ ယူနီေဖာင္းလဲမည့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္ကာ RP ေနာက္မွ ခပ္သြက္သြက္ေလးလိုက္ခဲ့သည္။ သူမကားေလးက RP ဂိတ္တဲနားတြင္ထိုးရပ္ထားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကားအနားေရာက္ေတာ့ သူမ ကမန္းကတမ္းဆင္းလာကာ..
"ကိုၾကီး....မီးငယ္..ခရီးသြားရမယ္။ ၅ရက္ေလာက္ၾကာမယ္။"
"ဒါမ်ား မီးငယ္ရယ္..ဖုန္းဆက္လိုက္လည္းရသားနဲ႕။ အေ၀းၾကီးလိုက္လာရတယ္လို႕။"
သူမ ဘာမွမေျပာပဲ ကားတံခါးတစ္ဖက္ျခမ္း(lover seat)ဖက္ကို ေျပးသြားကာ ကားထဲမွ ပစၥည္းတစ္ခုထုတ္ေနေလသည္။ သူမ..ကၽြန္ေတာ့္နားျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ဘာေျပာရမွန္း မသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ဆြံအသြားသည္။

သူမလက္ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ခါးေလာက္အျမင့္ရွိေသာ ၀က္၀ံရုပ္တစ္ခု၊ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲသို႕ ထိုးထည့္ေလသည္။
"ကိုၾကီး..ဒီ၀က္၀ံရုပ္ကို ယူသြားေနာ္။ မီးငယ္ခရီးသြားေနတုန္း..မီးငယ္ကိုယ္ပြား ဒီေကာင့္ကို ထားခဲ့မယ္။ ဒါပဲ"
သူမစကားက ျပတ္သားလွသည္။ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္။
"မီးငယ္..ကိုယ္ကစစ္သားေနာ္..မီးငယ္။ ဒီအရုပ္ၾကီးက ဘာလုပ္ရမွာတုန္း။ မီးငယ္ကို သတိရရင္ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေလ။ ဒါၾကီးကို မထားခဲ့နဲ႕ကြာ။"
သူမ မ်က္ႏွာက ငိုေတာ့မေယာင္။ ၾသ..မိန္းကေလးေတြမ်ား တယ္လည္းတတ္ႏိုင္က်သကိုး။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ အေမာင္ေယာက်ာ္းၾကီးကပဲ သေဘာထားၾကီးရေတာ့သည္။ သူမက ၀မ္းပန္းတသာျဖင့္ ျပန္ရန္ကားေပၚသို႕တက္သြားေလသည္။ တပ္ဂိတ္တံခါးဖြင့္သံေၾကာင့္ ေနာက္ဖက္ကိုလွည့္ၾကည့္မွ တပ္ရင္းမွဴး၏ကား၀င္လာေလသည္။

ျပသနာက စပါျပီ။ ၀တ္ထားတာ ယူနီေဖာင္း။ လက္တစ္ဖက္မွာက ၀က္၀ံရုပ္တစ္ေကာင္။ အေလးကျပဳရေတာ့မည္။ အရုပ္ကလည္း ပစ္ခ်မရ။ အေလးကလည္း မျပဳ၍မရ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ အရုပ္ကို ေဘးကပ္လ်က္ပိုက္ကာ အေလးျပဳလုိက္ရသည္။ သူမကေတာ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ားအားလံုးျမင္ကာ လွ်ာေလးသာထုတ္ျပကာ ထြက္ခြာသြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္ရွက္ျဖင့္ အျခားသူမ်ား ထပ္မျမင္ခင္ အရုပ္ကို ရင္၀ယ္ပိုက္ကာ အေဆာင္သို႕ေျပးရေလသည္။

၀က္၀ံေလးေရာက္ျပီး ၂ရက္ေျမာက္ေန႕တြင္ ရင္းမွဴးကလိုင္းေတြစစ္မယ္ဆိုေတာ့ ျပသနာက စပါျပီ။ ဒီအေကာင္ကိုက ဘယ္နားသြားထားရမည္မသိ။ ေသတၱာကလည္း ဟမ္ဘာကာျဖစ္ေနျပီ။ အိမ္သာထဲကလည္း ထည့္လို႕မေကာင္း။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ကတင္ေပၚတြင္သာ နံရံကိုမွီ၍ အခန္႕သားထိုင္ခိုင္းထားလိုက္ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္း၀သို႕ ရင္းမွဴးေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဘာမွမေျပာဘဲ ခပ္ျပံဳးျပံဳးျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးကိုပုတ္ကာ ျပန္ထြက္သြားေလသည္။ ထိုမွသာ ကၽြန္ေတာ္အသက္၀၀ရွဴႏိုင္ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ကို ညီေတာ္မ်ားက ေျပာေျပာကာ ေအာခ်ေနၾကေလသည္။

ၾသ..ခ်စ္သူ၏ ကိုယ္ပြားေလး...ခ်စ္သူ၏ကိုယ္ပြားေလး။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူအပါအ၀င္ မိန္းကေလးမ်ားကို အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးမ်ားႏွင့္ အရုပ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလးကိုလည္း ဒီဘေလာ့ေလးကို ဖတ္ျပီး သိေစခ်င္တယ္ (ကိုယ္တိုင္ေတာ့ မေျပာရဲဘူး။) ကၽြန္ေတာ့္၏ ခ်စ္သူကိုယ္ပြားေလး...........နားလည္ေပးႏိုင္ပါေစ။

+ ထားတတ္ရင္ ကုသိုလ္၊ ယူတတ္ရင္ ကုသိုလ္ပါ

2008-12-19T22:58:00.011+06:30

မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းကြာျပီး ရက္လေပါင္းမ်ားစြာ မေတြ႕ရတဲ့ခ်စ္သူႏွင့္ ျပန္ဆံုခြင့္ရရင္ ထိုေန႕ေလးမွာ ဘာေတြဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာကို လူတိုင္း လူတိုင္း စိတ္ကူးယဥ္ ပံုေဖာ္ၾကည့္ၾကမည္သာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းထိုေန႕ေလးကို စိတ္ကူးယဥ္မႈေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ရက္လေပါင္းမ်ားစြာ ေတြ႕ခြင့္မရခဲ့ေသာ သူမႏွင့္ ျပန္ဆံုမည့္ေန႕တြင္ ခ်ိန္းဆိုထားေသာ ေနရာသုိ႕ စိတ္အလ်င္ေစာစြာေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ စစ္သားတို႕မည္သည္ ပိတ္ရက္ဆိုတာ မရွိ။ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုတာ ေ၀း။ အလ်င္းသင့္သလို တာ၀န္ပါးေသာ ရက္ေလးမ်ားတြင္ မိဘေမာင္ဖြားမ်ားဆီသြားလိုကသြား၊ ခ်စ္သူသက္ထားဆီ ခ်စ္ေတးဆိုရန္ ေျပးလိုကေျပး.. ကၽြန္ေတာ္လည္း တာ၀န္ေလးပါးတုန္း သူမႏွင့္ေတြ႕ရမည့္အေရးကို အေျပးလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ခ်ိန္းဆိုထားေသာေနရာသို႕ သူမေရာက္လာပါသည္။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြားေနေသာ ခ်စ္သူကို ရင္ခြင္ျခားတြင္ ေထြးေပြ႔ထားကာ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးကို ၾကည့္ရင္း အနာဂတ္အေရးမ်ားကို ေဆြးေႏြးမည္ဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးမ်ားသည္ တတ္တတ္စင္ေအာင္လြဲခဲ့ရသည္။ သူမေျပာလိုက္ေသာ စကားက လွည္းကူးသြားမယ္တဲ့။ ဒီေန႕ကေလးေတြကို လာခဲ့မယ္ေျပာထားလို႕တဲ့။ အလွဴေငြထည့္စရာလည္းရွိလို႕ပါတဲ့။ သူမေျပာလိုက္ကတည္းက ဘယ္ေနရာဆိုတာသိလိုက္သည္။ သူမႏွင့္ဖုန္းေျပာတိုင္း ၾကားဖူးေနေသာ လွည္းကူးျမိဳနယ္ရွိ မိဘမဲ့ေဂဟာတစ္ခုျဖစ္သည္။

ထိုမိဘမဲ့ေဂဟာသည္ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမ်ားအမ်ားစုကို လက္ခံထားေသာ ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။ ဦးစီးဦးေဆာင္ ကမကထလုပ္သူမ်ားႏွင့္ ေဂဟာမွဴးကေတာ့ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ခ်င္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းရွိ ျမိဳ႕ရြာမ်ားႏွင့္ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားေသာ ေဒသမ်ားမွ ကေလးငယ္မ်ားကို ပညာသင္ၾကားေပးရန္အတြက္ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားသာမက၊ မိဘမ်ားရွိေသာ္လည္း ကေလးပညာေရးအတြက္ လာေရာက္အပ္ႏွံထားေသာ ကေလးမ်ားကိုပါ စနစ္တက်လက္ခံထားရွိပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း လူမႈ၀န္ထမ္းဦးစီးဌာနမွ ခ်မွတ္ထားေသာ ကေလးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာတစ္ခုရွိသင့္ ရွိထိုက္ေသာ အေဆာက္အအံု၊ ေျမအေနအရာအက်ယ္အ၀န္းတို႕ႏွင့္ မကိုက္ညီေသးေသာေၾကာင့္ တရား၀င္ Media မ်ားမွ တဆင့္ အလွဴေငြေကာက္ခံျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ႏိုင္ေသးေခ်။ သို႕ေသာ္လည္း လက္ဆင့္ကမ္းေျပာၾကားမႈမ်ားမွ တဆင့္ ရရွိေသာ အလွဴေငြမ်ားျဖင့္ ကေလးမ်ားပညာသင္ၾကားေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ မ်ားစြာအေထာက္အကူျပဳပါသည္။ အထက္တန္းပိုင္းမ်ားကိုသာ သီးသန္႕စာက်က္၀ိုင္းမ်ားသို႕ ပို႕ကာ သင္ၾကားေစျပီး အလယ္တန္းႏွင့္ အငယ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားကို ေဂဟာမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေစတနာ့၀န္ထမ္းလူငယ္မ်ားက သင္ၾကားေပးၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလးကလည္း အပါအ၀င္ေပါ့။ သို႕ေသာ္လည္း ဒီေန႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ျပန္ဆံုစည္းခြင့္ရေသာ ရက္ေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ စႏိုးစေႏွာင့္ျဖစ္မိသည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူမေခၚရာ ထိုမိဘမဲ့ေဂဟာသို႕ ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။

သူမကေတာ့ေရာက္ကတည္းက ကေလးေတြကို ပါလာတဲ့မုန္႕ေတြနဲ႕ စည္းရံုးေရးဆင္းကာ စာသင္ရန္ျပန္ဆင္ေနပါေတာ့သည္။ ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမေဘးတြင္ ငုတ္တုတ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း မေနသာေတာ့ အငယ္တန္းေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ကိုပါ ေခၚ၍ ကၽြန္ေတာ္ပါ စစ္သားဘ၀မွ ေက်ာင္းဆရာဘ၀သို႕ေျပာင္းရေတာ့သည္။ မနက္ ၉နာရီေလာက္ကစသင္လိုက္တာ ေန႕လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ တန္းျဖဳတ္လိုက္သည္။ သူမဆီမွ အျပံဳးႏုႏုေလးကို ရလိုက္ေသာ္လည္း ကေလးမ်ားကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္လႊတ္ေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ျပံဳးျပလိုက္က်ေသာ အျပံဳးေလးမ်ားက ပိုခ်ိဳေအးသလိုခံစားရသည္။ ကေလးမ်ားထမင္းစားခ်ိန္တြင္ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႕ လွည္းကူးေစ်းဘက္ထြက္ခဲ့ကာ ေဂဟာအတြက္လိုအပ္ေသာ အိမ္သံုးေဆး၀ါးမ်ားႏွင့္ ျပီးခဲ့ေသာ အပတ္က သူမသူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္မွာခဲ့ေသာ ကေလးမ်ားအတြက္ လိုအပ္ေသာ ေဆးမ်ားကို သြားေရာက္၀ယ္ေပးခဲ့သည္။

ေစ်းကျပန္လာျပီး သူမက ေဂဟာမွဴးထံသို႕ ေဆးမ်ားႏွင့္ အလွဴေငြကိုလည္း ေပးေနျပန္သည္။ ထိုအလွဴေငြကေတာ့ ရုရွားတြင္ ပညာေတာ္သင္သြားေရာက္ေနေသာ တပ္မေတာ္ေဆးတကၠသိုလ္အပတ္(၅)မွ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ဆီမွ ထည့္၀င္လိုက္ေသာ အလွဴေငြ ႏွစ္ေသာင္းက်ပ္ျဖစ္သည္။ သူမက စည္းရံုးေရးဆင္းတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသည္ လြန္ခဲ့ေသာ အပတ္ကလည္း သူမသူငယ္ခ်င္း စစ္ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းကာ ကေလးမ်ား၏ က်န္းမာေရးစစ္ေဆးမႈမ်ားကို ျပဳလုပ္ရန္ ေခၚလာခဲ့ေသးသည္။ အျပန္လမ္းတြင္သာ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ေအးေအးေဆးေဆးစကားေျပာႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က Bus ကားကို ဂိတ္စေလာက္နီးနီးကစီးတာဆိုေတာ့ ထိုင္ခံုရေသာေၾကာင့္ ေတာ္သြားေသးသည္။ ႏွစ္နာရီလံုးလံုးမတ္တပ္ရပ္ရလွ်င္ မေခ်ာင္ေခ်။ ကားေပၚေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာလိုက္ပါ..မွတ္တိုင္တစ္ခုတြင္ ကေလးႏွင့္ မိန္းမတစ္ဦးတက္လာသည္။ သူမက မေျပာမဆိုပင္ေနရာထေပးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းမေနသာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကို သူမအားေပးလိုက္သည္။ သိပ္မၾကာပါ..တပ္ၾကပ္ၾကီး ဆရာၾကီးတစ္ဦးတက္လာသည္ လက္တြင္လည္း အထုပ္အပိုးေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူမထေပးျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမကို နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္မိသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး မတ္တပ္ျဖင့္ ရန္ကုန္ထိစီးလာခဲ့ရသည္။ သို႕ေသာ္ ခရီးအဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္မိခဲ့သည္။ ထိုေန႕ေလးသည္ အလွပဆံုး ျပန္လည္ဆံုစည္းခြင့္ရခဲ့ေသာ ေန႕ေလးျဖစ္ခဲ့သည္။

ကားေပၚတြင္ သူမေျပာခဲ့ေသာ စကားေလးမ်ားက....
"ကိုၾကီး.. မီးငယ္ရဲ႕မိဘေတြေၾကာင့္ မီးငယ္ပညာတတ္ခဲ့တယ္။ မီးငယ္..ဆရာမ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မီးငယ္ႏုိင္တဲ့ ပညာေရးကူညီမႈနဲ႕ မိဘမဲ့ကေလးေတြကို ကူညီတယ္။ မီးငယ္တို႕က သူမ်ားေတြလို သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ အလွဴၾကီးေတြ မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ မီးငယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေဆာ္ၾသတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုၾကီးတို႕လို စစ္သားေတြ။ ကိုၾကီးတို႕က ရတဲ့လစာေလးနဲ႕ တစ္ဦးတည္း အလွဴၾကီး အတန္းၾကီးေတြကို မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုၾကီးတို႕တတ္တဲ့ပညာေလးနဲ႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီတာကလည္း ကုသိုလ္ျပဳတာပါပဲ။ မီးငယ္သူငယ္ခ်င္း စစ္ဆရာ၀န္ကို ေခၚလာတယ္ဆိုတာလည္း သူတတ္တဲ့ ပညာေလးနဲ႕ ကုသိုလ္ျပဳႏိုင္ေအာင္ပါ။ ခဏတုန္းက ခံုကို ထေပးတယ္ဆိုတာကလည္း သူတို႕က သက္ၾကီးရြယ္အိုႏွင့္ ကေလးအေမေတြ သူတို႕ကို ခံုေနရာလွဴဒါန္းလုိက္တယ္လို႕ စိတ္ထဲက ထားတတ္ရင္လည္း ဒါကုသိုလ္ပါပဲ။ မီးငယ္တို႕က လူငယ္ေတြပဲေလ မတ္တပ္ရပ္စီးလိုက္လို႕ ဒုကၡေရာက္သြားတာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါကေတာ့ လမ္းသြားရင္း ယူတဲ့ကုသိုလ္ေပါ့..ကိုၾကီးရယ္။"

၀ိတိုရိယကေလးမ်ားျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေရးပဟိတေဂဟာ (Victoria Childcare Center-VCC)
အမွတ္ ၇၁၉၊ ႏွင္းဆီလမ္း (ရုပ္ရွင္ရံုမွတ္တိုင္)
ျမိဳ႕မတိုးခ်ဲ႕ ၈/၂
လွည္းကူးျမိဳ႕နယ္
Phone : 095178152
Email : info@vccmyanmar.org, vcc2003@gmail.com
Website: www.vccmyanmar.org
(ယခုအခ်ိန္တြင္ ကေလးမ်ားအတြက္ ေစတနာ့၀န္ထမ္းဆရာ၊ ဆရာမ်ားလိုအပ္ေနပါသျဖင့္ အသင္လည္း ကုသိုလ္ျပဳ ပါ၀င္ႏိုင္က်ပါေစ။)

+ အားငယ္သူ အားေပးပါ.. လဲေနသူ ထူေပးပါ

2008-12-12T01:16:00.024+06:30

မေန႕က စခန္းစစ္ထြက္ရမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ လွည္းကူးတစ္၀ိုက္ကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ အလုပ္တာ၀န္ ခဏနားခ်ိန္တြင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာဖူးေသာ မရမ္းေခ်ာင္းဆိုေသာ ရြာကေလးဆီသို႕ ဆိုင္ကယ္ေလးျဖင့္ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။ ကတၱာရာလမ္းမၾကီးမဟုတ္ေသာ္လည္း ေျမသားသိပ္ေနျပီျဖစ္ေသာ ေျခာက္လမ္းသြားလမ္းမေဟာင္းၾကီးသည္ မည္သည့္ေနရာမွ စ၍၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ဆံုးသည္ မသိ။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သြားလိုေသာ မရမ္းေခ်ာင္းရြာကေလးဆီကိုေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ပင္ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ ရြာအ၀င္နားေလးတြင္ပင္ လမ္း၏ ဘယ္ဖက္အျခမ္းတြင္ ပရဟိတ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာဆိုသည္ ဆိုင္းဘုတ္အျပာေရာင္ၾကီးေပၚတြင္ အျဖဴေရာင္စာလံုးမ်ား ေရးထြင္းထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးကို ေတြ႕ျမင္ရသည္။

ေဂဟာေလးကေတာ့ ဘားတိုက္ပံုစံ “ဂ”ငယ္ပံုေဆာက္လုပ္ထားေသာ အေဆာက္အအံုျဖစ္ျပီး အလည္ေျမလြတ္တြင္ သက္ကယ္မိုးထားေသာ ေျမတလင္းကို ခန္းမအသြင္ ျပဳလုပ္ထားပါသည္။ ထိုေဂဟာေလးသည္ အနာၾကီးေရာဂါသည္မ်ားကို ေကၽြးေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေသာ ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ေ၀ဒနာျဖစ္ပြားစဥ္က ရရွိခဲ့ေသာ ဆိုးက်ိဳးမ်ားျဖစ္သည့္ ေျခလက္မ်ား ေကြးေကာက္ျခင္း၊ ႏွာေခါင္းရိုးမ်ားတို၀င္သြားျခင္း၊ လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းမ်ားမရွိေတာ့ေအာင္ ဆိုးရြားခဲ့သည့္ လူ႕ဘ၀အက်ည္းတန္မႈမ်ားကို ခံစားေနၾကရေသာ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားႏွင့္ လူလတ္ပိုင္း အသက္၄၅ ႏွစ္ပိုင္းေလာက္ လူမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ေဂဟာစည္းကမ္းအရ ျမိဳ႕ရြာမ်ားသို႕ သြားေရာက္ကာ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ရန္ တားျမစ္ထားကာ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရက မတည္ေငြႏွင့္ ေစတနာရွင္ အခ်ိဳ႕၏ လွဴဒါန္းမႈမ်ား၏ အတိုးအညြန္႕မ်ားျဖင့္ ေဂဟာရွိ ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားခဲ့ရေသာ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားကို ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ထားပါသည္။

တစ္ႏုိင္တစ္ပိုင္အေနျဖင့္လည္း သက္ငယ္ေသာ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားက ရြာတြင္းရွိ ဆိတ္ေက်ာင္းျခင္း၊ ေတာင္းယက္ျခင္း၊ အက်ၤ ီခ်ဳပ္ျခင္းစသည္မ်ားကို လုပ္ကိုင္၍ အျခားေ၀ဒနာရွင္ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုအေၾကာင္း အျခင္းအရာမ်ားကို ေတြ႕ရေသာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္မွ တပါးအျခားမတတ္ႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ့္ရသည့္ လစာေလးထဲမွ ဖဲ့လွဴေသာ္လည္း အရာမေရာက္။ တပ္သို႕ျပန္ေရာက္သည္အထိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ ေနာက္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမေလးဆီသို႕ ဖုန္းဆက္ျပီး ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္မိသည္။ မၾကာလိုက္ပါ.. ေနာက္ႏွစ္ရက္ ေျမာက္ေသာေန႕ တစ္ခုေသာ မနက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရဲေဘာ္ေလးတစ္ေယာက္က ရိပ္သာသို႕ ေျပးလာေခၚသည္။ သူငယ္ခ်င္းမေလးဆီကဖုန္းလာသည္တဲ့ ျပန္ဆက္မယ္တဲ့..

သူမ ျပန္ဆက္လာပါသည္။ မနက္ျဖန္ သူမမိသားစုႏွင့္တကြ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ မရမ္းေခ်ာင္း ပရဟိတသို႕ လာေရာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း လမ္းတ၀က္မွ ေစာင့္ႏိုင္လွ်င္ေစာင့္ေပးပါဆိုတဲ့အေၾကာင္းေျပာလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္အလြန္တရာ ၀မ္းသာမိသည္။ မိမိမလွဴဒါန္းႏိုင္ေသာ္လည္း နတ္လမ္းညႊန္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မနက္ျဖန္စခန္းစစ္ကရွိျပန္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း တပ္ရင္းမွဴးကို အေၾကာင္းစံုရွင္းျပျပီး မရမ္းေခ်ာင္းမွ အျပန္စခန္းစစ္၀င္ခဲ့ပါမည့္အေၾကာင္း တင္ျပကာ သူငယ္ခ်င္းမေလးတို႕လာမည့္လမ္းတြင္ အေျပးသြားေစာင့္ရပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းမေလးတို႕ႏွင့္ အတူ ပရဟိတေဂဟာသို႕ ဒုတိယအၾကိမ္ေရာက္ရွိခဲ့ျပန္ပါသည္။ သူမတို႕ယူေဆာင္လာေသာ လွဴဒါန္းမည့္ ပစၥည္းမ်ားက တစ္ေယာက္အိပ္ကိုးရီးယားေစာင္ တစ္ေယာက္တစ္ထည္ႏွဳံးျဖင့္ ေစာင္(၅၄)ထည္၊ ဒန္ေပါက္ပြဲ(၆၀)ႏွင့္ ေငြသားတစ္ဦးကို (၁၀၀၀)က်ပ္ႏွဳံးျဖင့္ လွဴဒါန္းသြားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေငြေၾကးအားျဖင့္ မပါ၀င္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ကာယအားျဖင့္သာ ပါ၀င္ကူညီႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ေဂဟာတြင္ေနထိုင္သူ ေ၀ဒနာရွင္ စုစုေပါင္း(၅၀)ဦးရွိပါသည္။ ရြာထဲတြင္ မိသားစုျဖင့္အတူတကြေနထိုင္သူ ေ၀ဒနာရွင္ စုစုေပါင္း(၃၀)ဦးရွိပါသည္။ မရမ္းေခ်ာင္းရြာေလးတြင္ အနာၾကီးေရာဂါေ၀ဒနာခံစားခဲ့ရေသာ လူဦးေရ(လက္ရွိစာရင္းမ်ားအရ) စုစုေပါင္း (၈၀)ဦးရွိပါသည္။

ထိုသို႕သြားေရာက္လွဴဒါန္းခ်ိန္တြင္ အနာၾကီးေရာဂါေ၀ဒနာခံစားခဲ့ရေသာ ေ၀ဒနာရွင္တစ္ဦးက ဆြမ္းခံၾကြေသာ ကိုရင္ေလးႏွစ္ပါးကို ဆြမ္းေလာင္းလွဴေနေသာ ျမင္ကြင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိထဲတြင္ မထြက္ႏိုင္ပါ။ ေရာဂါ၏တုိက္ခိုက္မႈမ်ားေၾကာင့္ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားေကြးေကာက္ေနေသာ္လည္း ၾကိဳးစားျပီး ေျမျပင္တြင္ ၀ပ္ဆင္းကာ ထိျခင္းငါးပါးျဖင့္ကန္ေတာ့ေနေသာ…. ေ၀ဒနာရွင္တစ္ဦး။ ။

အနာၾကီးေရာဂါေ၀ဒနာရွင္မ်ားကို လူ႕ေဘာင္ေလာကမွ ပစ္ပယ္ထားျခင္းမျပဳပဲ……အားငယ္သူမ်ားကို အားေပးျခင္းျဖင့္ လူ႕ေဘာင္ေလာကၾကီး သာယာလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကပါစို႕လို႕ တုိက္တြန္းႏွႈိးေဆာ္လိုက္ပါသည္။

ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းရန္လိပ္စာ
ပရဟိတေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္္ေရးေကာ္မတီ
မရမ္းေခ်ာင္းေက်းရြာ
လွည္းကူးျမိဳ႕နယ္။ ဖုန္း - ၆၀၀၂၆၁

ဦးေမာင္ျမင့္
ဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမွဴး
လူမႈ၀န္ထမ္းဦးစီးဌာန။ ဖုန္း - ၆၆၃၃၉၂

တိုင္းဦးစီးအရာရွိ
ရန္ကုန္တိုင္း လူမႈ၀န္ထမ္းရံုး
အမွတ္(၁၉၄)၊ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ဘုရားလမ္း။ ဖုန္း -၂၉၂၆၁၁

ဥကၠဌ
ျမိဳ႕နယ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ဖြံျဖိဳးေရးေကာင္စီ
လွည္းကူးျမိဳ႕နယ္။ ဖုန္း - ၆၂၉၀၃၈

[အထက္ေဖာ္ျပပါလိပ္စာမ်ားသည္ ထိုေဂဟာမွေပးလိုက္ေသာ လက္ကမ္းစာေစာင္မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ]

+ ၁၇ ဒီဇင္ဘာႏွင္း

2008-12-09T03:31:00.011+06:30

ႏွင္းေတြမႈန္မိႈင္း
ရွစ္ခြင္တိုင္းလည္း
မႈန္ရီေ၀၀ါး...

သို႕ေသာ္ျငားလည္း

ငါတို႕ပခံုး
ၾကယ္ႏွစ္လံုးက
မိုးရံထက္သို႕
လႊမ္းျခံဳခဲ့သည့္
ေဆာင္းရာသီ..။

"ႏွစ္ေထာင့္ရွစ္ခု
ဒီဇင္ဘာလ
တစ္ဆယ့္ခြန္တြင္"
ေလးဆယ့္ခြန္တို႕
ပခံုးေျပာင္းျပီး
တိုးျမွင့္တာ၀န္
ထမ္းၾကရမည္...။

ညီေနာင္မ်ားတို႕
သစၥာေလးခ်က္
ဦးထိပ္ရြက္လို႕
ေပးအပ္တာ၀န္
ထမ္းေဆာင္ၾကမည္
ေရွ႕သို႕ခ်ီ...။

၁၇၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္က်ေရာက္မည့္ စစ္တကၠသိုလ္အပတ္စဥ္(၄၇)တို႕၏ ေက်ာင္းဆင္းပြဲအထိမ္းအမွတ္ေန႕ကို ဂုဏ္ျပဳေရးသားရင္း ညီမေလးDream Tag ထားတဲ့ "အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာ"ေလးအျဖစ္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
+ ေက်ာင္းဆင္းပြဲမွတ္တမ္းသတင္းစာေဖာ္ျပခ်က္

+ နယ္ေျမျခားေသာ မတူညီေသာဓေလ့

2008-12-07T20:42:00.007+06:30

ႏိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ေက်ာင္းသားဘ၀အေတြ႕အၾကံဳေလးေပါ့ဗ်ာ။ ေနာင္လာေနာက္သား ညီေနာင္မ်ားလည္း ဖတ္ရႈျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕လို အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႕ မၾကံဳရေလေအာင္ေပါ့။ တာ၀န္ေပးခ်က္အရကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနာင္တေခတ္၏ေအာင္စစ္သည္ေတာ္ေလးမ်ားလည္း Qatar ေလယာဥ္ၾကီးကိုစီးျပီး အမိေျမက မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာတဲ့ ရုရွားႏိုင္ငံကို ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္က ညအခ်ိန္ေလာက္ေရာက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြကို ဟိုတယ္တစ္ခုမွာ ေနစရာစီစဥ္ေပးျပီး ညစာျဖင့္တည္ခင္းဧည့္ခံပါသည္္။ ညစာစားခန္းက စားပြဲၾကီးမွာ တစ္၀ိုင္းကိုေလးေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေပေၾကာင္ေပေၾကာင္နဲ႔ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စားပြဲေပၚမွာ တစ္ေယာက္ကို ခ်ိစ္ တစ္ဗူး၊ ေပါင္မုန္႔ ႏွစ္ခ်ပ္၊ ပ်ားရည္ဗူးတစ္ဗူး၊ အခ်ဳိရည္တစ္ဗူး စီခ်ထားေပးသည္။ အလယ္မွာ ဆားတစ္ဗူး၊ င႐ုပ္ေကာင္းတစ္ဗူး။ (ပထမေတာ့ ဘာအတြက္ မွန္း နားမလည္ေသာ္လည္း ေနာင္တြင္ ဤဆားဗူးေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလးေယာက္လက္တြင္ သြက္သြက္ခါေအာင္ မခ်ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။)
ေလယာဥ္ကလည္း အၾကာၾကီးစီးလာရတာတစ္ေၾကာင္း ေလယာဥ္ေပၚတြင္ စိတ္လႈပ္ရွားေနေသာေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းပင္ မစားခဲ့တာတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အစာအိမ္ထဲတြင္ စစ္ေရးျပက်င့္ေနျပီ…...

ေမၽွာ္လင့္ေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ စြပ္ျပဳပ္တစ္ပန္းကန္စီလာခ်ေပးပါသည္။ ပန္းကန္ၾကီးက အၾကီးၾကီးနဲ႕ စြပ္ျပဳတ္ေရေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေလာေလာဆယ္စားပြဲေပၚမွာကလည္း လွ်ာေပၚအရသာရွိႏိုင္တာဆိုလို႕ စြပ္ျပဳတ္ပဲရွိေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျမည္းၾကည့္လိုက္တယ္။ အားပါး... သြားပါၿပီ႔။ ဘာနဲ႔တူလည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ခ်ဥ္ဟင္းကို ဆားေပါ႔ေနတဲ့အရသာနဲ႔တူတယ္။ အျမဲသာဒါကိုေကၽြးရင္ေတာ့ျပႆနာပဲလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ခဏေစာင့္ေနလိုက္ေသးတယ္။ ျပႆနာပဲ...

ဘာမွလာမခ်ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စြပ္ျပဳပ္လာခ်တဲ့ အန္တီႀကီးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႐ုရွားလို လိုေျပာကာ အမူအရာျဖင့္လည္း စားလို႔လုပ္ျပသည္။ အင္း... ဒါနဲ႔ပဲ စားမွရေတာ့မယ္ေပါ႔။ ဒီလိုခ်ည္းသာအၿမဲေကၽြးရင္ လူေတာ့”၀”လာမွာမဟုတ္ ၾကာရင္အားျပတ္ေတာ့မွာပဲလို႔စိတ္ထဲကေတြးရင္းနဲ႔ ဆားနည္းနည္းထည့္လိုက္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြၾကည့္ေတာ့လည္း ကိုယ့္လိုပဲ။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ မေခ်ာင္ဘူးေဟ့တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္းအေပါ႔အငန္ျမည္းရင္းနဲ႔ ဆားဗူးေလးလည္း စားပြဲေပၚ ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ေရာင္းေကာင္းသြားသည္။ အင္း... ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး။

ေပါင္မုန္႔နဲ႔ပ်ားရည္နဲ႔ကို အရင္စားလိုက္အုံးမယ္ ဆိုၿပီး ေပါင္မုန္႔ကို ကိုင္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အိုး.... ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္ဒီေလာက္မာတဲ့ေပါင္မုန႔္တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္မွာမွ ရွာလို႔မရႏိုင္တဲ့ ေပါင္မုန္႔။ ကိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပ။ အင္း….ေက်ာင္းတုန္းက ညညေခါက္ဆြဲေျခာက္ခိုးစားတုန္းက ေခါက္ဆြဲေျခာက္မာမာကို စားရေလျခင္းဆိုျပီး ၀မ္းနည္းခဲ့တာကိုေတာင္ ျပန္သတိရလိုက္ေသး။

ထားလိုက္ပါေတာ့ ဆိုၿပီး ေစာေစာက စြပ္ျပဳတ္ကိုပဲ တစ္၀က္နီးပါးေလာက္ ေသာက္လိုက္ေတာ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းက ၿပီးၿပီလားဆိုေတာ့မၿပီးေသးပါဘူး။ ခ်ဥ္ဟင္းလိုလို စြပ္ျပဳပ္လိုလို အရည္ကို တစ္၀က္ေလာက္ေသာက္ၿပီး ဗိုက္ကျပည့္ကာ အစာမေက်သလိုလို ေနလို႔ထိုင္လုိ႕မေကာင္းျဖစ္သြားသည္္။ ဒါနဲ႔ ပဲ စြပ္ျပဳပ္ပန္းကန္ကို ေဘးနည္းနည္းတိုးၿပီး အခ်ဳိရည္ေသာက္ဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ… ေစာေစာကအန္တီႀကီး ေရာက္လာၿပီး ၾကက္ေပါင္ႀကီးနဲ႔ (ၾကက္ေပါင္က ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္ ၾကက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေလးပုံတစ္ပုံေလာက္ရွိတယ္) ေခါက္ဆြဲ တစ္ပြဲလာခ်ေပးပါသည္္။ ၾကက္ေပါင္ကလည္း ျမင္လိုက္တာနဲ႔ စားခ်င္စရာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံး မစားႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ အရင္လာခ်တဲ့ စြပ္ျပဳပ္ကို မ၀မွာစိုးလို႔ဆိုၿပီး နင္းကန္ေအာက္အီးျပီး ေသာက္ထားၾကတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ တက္တစ္ေခါက္ေခါက္ျဖင့္ပဲ အခန္းဆီသို႕ ျပန္လည္ခ်ီတက္လာခဲ့ရသည္။

ျမန္မာေတြရဲ႕ဓေလ့က ဟင္းပြဲအားလံုးဆံုျပီးမွ စားၾကေသာ္လည္း အေနာက္တိုင္းဓေလ့ကေတာ့ First Plate စြပ္ျပဳတ္၊ second plate အသားတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး သို႕ pasta တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး၊ ျပီးေတာ့မွ အသီးအရြက္ေလးေတြကို salad ေဆာ့ေလးျဖင့္ဆမ္း္စားျပီး အခ်ိဳပြဲျဖင့္ အျပီးသတ္တတ္တဲ့ ဓေလ့ေလးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ၾကက္ေပါင္တစ္လံုးကို ရင္းကာ သိလိုက္ရေသာ ပထမဆံုးေသာ မတူညီေသာ စားေသာက္ပံု ဓေလ့ေလးကို ရရွိခဲ့ပါသည္။

ေမတၱာျဖင့္
Servena

+ ေ၀လည္းေမႊး ေၾကြလည္းေမႊး

2008-12-06T16:31:00.002+06:30

၅-၁၂-၂၀၀၇ တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ကာကြယ္ရင္း ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္တြင္ က်ဆံုးသြားေသာ ဗိုလ္ၾကီးစိုးလြင္ဦး (DSA-44)

ကြယ္လြန္ဆံုးပါးသြားခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ေသာ္လည္း တေန႕မွ ေမ့မရေသးပါ။

အျမဲတမ္းျပံဳးေနတတ္တဲ့ အစ္ကို...

ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚမွာ ေစတနာထား ဆံုးမခဲ့တဲ့ အစ္ကို...

ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္သားေတြဘ၀ဆိုတာ ႏိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ရင္းနဲ႕ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနက်သူေတြပါ။ အစ္က႔ိုလို ေ၀လည္းေမႊးေၾကြလည္းေမႊးဘ၀ကို ဂုဏ္ယူမိရင္း...

က်ဆံုးသြားေသာ အစ္ကိုကို သတိရလ်က္...အေလးျပဳရင္း။ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။

ညီေနာင္မ်ား..

+ သူတို႕ အျမင္ႏွင့္ အေတြး

2008-11-29T11:15:00.004+06:30

ဖားစည္သံေတြ ျမည္ဟိန္းေနတဲ့ သံလြင္ျမစ္ၾကီးေဘးကျမိဳ႕ေလးဆီကို ေဆးမွဴးတာ၀န္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္က်ရာ တပ္မတစ္ခုကိုေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေတာ့ တပ္မိသားစုနဲ႕စျပီး မိတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႕ ပြဲေလးတစ္ခုလုပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကလည္း ဒီပြဲေလးဆီက ရလာတဲ့ အေတြးအမွင္စေလးပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ သမားဇာနည္မ်ားရဲ႕ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မႈမ်ားကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ ေအာင္စစ္သည္မ်ား၏ က်န္းမာေရးကို ေစာင့္ေရွာက္မႈအျပင္ ၄င္းတို႕၏ မိသားစုမ်ား၏ က်န္းမာေရးကိုပါ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးရေသာ သမားဇာနည္ ေအာင္စစ္သည္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ တပ္တြင္း အရာရွိ၊ အရာခံ၊ အၾကပ္စစ္သည္မ်ားကိုလည္း က်န္းမာေရးဗဟုသုတမ်ားကိုလည္း အခ်ိန္နဲ႕တေျပးညီ ေျပာၾကားအသိပညာေပးရမည့္ တာ၀န္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ တာ၀န္ျဖစ္သည္။

ထိုေန႕ပြဲေလးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တင္ဆက္ေဆြးေႏြးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့ သားဆက္ျခားျခင္း အေၾကာင္းအရာတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ သားဆက္ျခားသည္႔ ေဆးကို လိမ့္ပတ္လည္ေအာင္ ပံုမွန္ေသာက္ျခင္းျဖင့္ သားဆက္ျခားႏိုင္သကဲ့သို႕ ေဆးေသာက္ရန္ပ်က္ကြက္တတ္သူေတြ အတြက္ အလြယ္ကူဆံုးသားဆက္ျခားျခင္းကေတာ့ ကြန္ဒံုးကို အသံုးျပဳျခင္းဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ တင္ျပေဆြးေႏြးခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တင္ျပေဆြးေႏြးမႈ အဆံုးမွာ စစ္သည္မ်ားဖက္မွ မရွင္းလင္းတာေလးမ်ားေမးႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားေလးအဆံုးမွာေတာ့ စစ္သည္တစ္ဦးက ကြန္ဒံုးအသံုးျပဳျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အရာတစ္ခုကို သူ႕အေတြးေလးျဖင့္ ေျပာလိုက္ပံုက
"ဗိုလ္ၾကီးတင္ျပတာကို လက္ခံပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗိုလ္ၾကီးတို႕ေျပာတဲ့ ကြန္ဒံုးကို အသံုးျပဳရတာ အဆင္မေျပပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ပူအိုက္လို႕ေရခ်ိဳးပါတယ္ဆိုကာမွ မိုးကာ၀တ္ျပီး ေရခ်ိဳးေနရသလိုပါပဲ" တဲ့ခင္ဗ်ာ။ စကားအဆံုးမွာေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းကာစ အရာရွိေပါက္စ လူပ်ိဳေလး သမားဇာနည္ကၽြန္ေတာ္သည္ ခန္းမအေရွ႕တြင္ မည္သို႕ေျပာရမည္ မသိေအာင္ ဆြံ႕အသြားပါေတာ့သည္။ ခန္းမတစ္ခုလံုးလည္း ရယ္သံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားေတာ့သည္။

+ စစ္သည္ေတာ္ေလး... ကၽြန္ေတာ္ၾကားခ်င္တဲ့စကား

2008-11-22T23:30:00.024+06:30

စားပြဲေပၚက လက္ကိုင္ဖုန္းေလးကို ေကာက္ယူ၍ နံပါတ္တစ္ခုကို ေကာက္ႏိုပ္လိုက္မိသည္။ တဖက္က ထူးသံသဲ့သဲ့ျပန္ၾကားရခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အစံု ေအးသြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။

"xxxx ပါ"

တဖက္က ေကာင္မေလးက ရယ္ျပံဳးျပံဳးေလးျဖင့္ပင္ ေလာက၀တ္စကားမ်ားကို ေျပာဆိုေနေလသည္။ သူမရဲ႕ ရယ္သံေလးေတြကို မရပ္ေစခ်င္ဘူး။ ရယ္သံေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ကလြဲရင္ ဘယ္သူမ်ားက သိႏိုင္မွာတုန္း။ သို႕ေသာ္လည္း ေျပာရမည့္စကားကိုေတာ့.....ေျပာရမည့္အခ်ိန္ကိုေရာက္လာခဲ့ျပီ။

"မီးငယ္.... ကိုယ္ ေရွ႕တန္းထြက္ရေတာ့မယ္။ ေဘာ္စဲကို နားကိုပါ။"

ရယ္သံေလးသည္ လံုး၀တိတ္ဆိတ္သြားကာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းအတြင္း၀ယ္ အပ္က်သံကိုေတာင္ ၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

"ဘယ္ေတာ့သြားရမွာတုန္း...... မေနာက္ရဘူးေနာ္။ မီးငယ္ က အသည္းငယ္တယ္။"
ေၾကာက္ရြံ႕မႈတစ္ခုကို ဖုံးကြယ္ကာ ဟန္ေဆာင္ေမးလိုက္ေသာ ေကာင္မေလး၏တုံ႕ျပန္မႈ။ ေကာင္မေလးရယ္ ဘာလို႕မ်ားအရာရာကို ဟန္ေဆာင္ခ်င္ရတာတုန္း။ မင္းရဲ႕ အျပစ္ကင္းတဲ့ အျပံဳးေလးေတြက ဟန္ေဆာင္မႈေတြကို သေရာ္ေနသလိုပါပဲ။

"ေနာက္လသြားရမွာ မီးငယ္။ ဒီေန႕ အစည္းအေ၀းမွာ သြားဖို႕တာ၀န္ေပးလိုက္ျပီ။ ဟိုမွာတစ္ႏွစ္ေလာက္စခန္းထိုင္ရမယ္။ အဲဒါ......"
ေကာင္မေလးဖက္က သက္ျပင္းေလးခ်သံႏွင့္အတူ.......

"ေရွ႕တန္းမသြားခင္ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေတြ သိတယ္မလား..ကိုၾကီး။ "
"သိပါတယ္..မီးငယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ တိုက္ပြဲမွာ က်သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ မီးငယ္ဆီက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာ့ ၾကားသြားပါရေစကြာ။"
ေကာင္မေလးဆီက တိတ္ဆိတ္မႈမ်ား ျပန္လည္စတင္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္၏ ႏွလံုးခုန္သံမ်ားသည္လည္း တိတ္ဆိတ္ေသာ ညအေမွာင္မွာ က်ယ္ေလာင္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ.........

"တီ......... Low Battery....Turn Off Your Phone Now"

ေကာင္မေလးဆီက ျပန္ေျဖလိုက္တာကို ကၽြန္ေတာ္မၾကားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေကာင္မေလးရယ္ ငါတိုက္ပြဲမွာ က်သြားရင္ေတာင္ ျငိမ္းေအးဇရပ္ကို လာေပးပါကြာ။ မင္းရဲ႕ အသံေလးကို ၾကားခ်င္ေနေသးတယ္။ ကိုယ္တို႕စစ္သားေတြဘ၀မွာ ခ်စ္ေသာသူကို အသက္ေပးခ်စ္မယ္ဆိုတဲ့စကား မဆိုႏိုင္ပါဘူး..ေကာင္မေလးရယ္။ ကိုယ္တို႕အသက္ေတြက ႏိုင္ငံေတာ္ကို ကာကြယ္ဖို႕အတြက္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မပိုင္တဲ့ ကိုယ္ဘ၀ထဲကို မင္းေလး ေလွ်ာက္လွမ္းလာမယ္ဆိုတဲ့ အေျဖကို ငါ့ခႏၶာေျမမက်ခင္မွာ ၾကားခ်င္တာပါ.......

[ခံစားခ်က္မ်ားကို ေျပာေပးေသာ စစ္တကၠသိုလ္ဆင္းအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္တြင္ ေဘးအႏၱရာကင္းပါေစ။]

+ ေရၾကည္တစ္ေပါက္

2008-11-18T00:17:00.006+06:30

ခရီးကမသြားတာၾကာေတာ့ မသြားခ်င္။ သို႕ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ေလေလး မိသားစုႏွင့္ သြားတာဆုိေတာ့လည္း ပါလာရသည္။ အိမ္သားမ်ား အဆင္သင့္ထြက္ရန္ကို ေစာင့္ရင္းေစာင့္ရင္းျဖင့္ ခရီးစထြက္ခ်ိန္က မိုးေတာင္စင္စင္လင္းေနျပီ။ ကားလမ္းေတြကေတာ့ မိုးရာသီက ႏွိပ္စက္ထားမႈေၾကာင့္ ပ်က္တဲ့ေနရာက ပ်က္ေနသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အင္တိုက္အားတိုက္ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ေကာင္းမြန္ေနတာမ်ားေၾကာင့္ ခရီးလမ္းက ေျဖာင့္ျဖဴးေနသည္။

ေနမြန္းတည့္ေက်ာ္လာသည္ႏွင့္အမွ် ဖန္၀ါေနမင္းၾကီးသည္ မာန္ဟုန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ ပူေလာင္လာသည္။ ပူေလာင္မႈျဖင့္ ျပင္ပေလကိုရႈသြင္းရန္ ကားျပတင္းမွန္ေလးကို ခ်ကာ ကားလမ္းမတစ္ေၾကာကို လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ ေရွ႕တြင္လမ္းျပင္ေနေသာေၾကာင့္ ကားကအရွိန္ေႏွးလိုက္သည္ ။လမ္းျပင္လုပ္သားမ်ားကလည္း ေနေရာင္ကို အံတုကာ ကတၱရာပူပူေလာင္ေလာင္မ်ားျဖင့္ အလုပ္ရႈတ္ေနၾကေပသည္။ အေတြးတို႕က တစ္စတစ္စႏွင့္ လြန္ခဲ့ေသာ အတိတ္ဆီက ပံုရိပ္မ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိလာသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕စစ္သည္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရးတင္မကပဲ ႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးတြင္မွာပါ တတပ္တအားပါ၀င္ၾကရသည္။ ရထားလမ္းေဖာက္၊ တံတားေဆာက္စသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္လည္း ပါ၀င္ခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ တပ္ရင္းတစ္ခုသည္လည္း ထိုလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္မႈကို ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ရေသးသည္။ ထိုစဥ္ကလည္း ဤကဲ့သုိ႕ ေနပူျပင္းျပင္းတြင္ စစ္ယူနီေဖာင္းတဖက္ႏြမ္းကို ၀တ္ကာ ေနအပူကို အံတု၍ ကားလမ္းေဖာက္မႈကို ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ ပူေလာင္မႈေၾကာင့္ အာခံတြင္းမ်ားပင္ ေျခာက္ကပ္လာသည္။ ယူလာေသာေရဗူးေလးကလည္း ေရကုန္လို႕ ေျခာက္ေတာင္ေျခာက္ေနျပီ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ျဖတ္သြားေသာ ကုန္ကားၾကီးမ်ားဆီမွ ေရက်န္မ်ားရွိလွ်င္ခ်ခဲ့ဖို႕ေတာင္းေသာက္ရသည့္ အေနအထားပင္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ေန႕ေလးတစ္ေန႕မွာေတာ့ အိမ္စီးကားေလးတစ္စီးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လမ္းျပဳျပင္ေနေသာ အနားသို႕ျဖတ္ရင္း ျဖည္းညင္းစြာရပ္၍ ေရသန္႕ဗူးေလးမ်ားကို ကမ္းေပးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး ၀မ္းသာၾကရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္သည္မ်ားကို စာနာနားလည္ေပးေသာ ထိုေရဘူးေ၀ေပးေသာ ေကာင္မေလးကိုလည္း ယေန႕ထိတိုင္ ျမင္ေယာင္ကာ ေက်းဇူးတင္ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။

အေတြးမ်ားအဆံုးတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္အစံုသည္ ေရသန္႕ဘူးမ်ားဆီသို႕ ေရာက္သြားကာ ျပတင္းေပါက္မွတဆင့္ လမ္းလုပ္သားမ်ားဆီသို႕ ကမ္းေပးမိလုိက္သည္။

+ မိသားစုေတြဆံုခ်ိန္မွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မရွိခဲ့ေသာ္...

2008-11-09T15:05:00.009+06:30

ယေန႕ေတာ့ ရာသီဥတုက သာယာေနေသးသည္။ ဥတုရာသီေတာကိုမွီဆိုသည္မွာ ဟုတ္မွန္ေပလိမ့္မည္။ ခ်င္း႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈလႊမ္းခ်ံဳေနေသာ ေဖာင္းျပင္ျမိဳ႕ေလးတြင္ မိန္းကေလးအ႐ြယ္စံုမ်ားက ခ်င္းတပတ္ေလးမ်ားကို ျခံဳကာ ေဆာင္းရာသီဖက္ရွင္ကို ေတြ႕ျမင္ေနရသည္။ မေန႕ကအထိ ေခၽြးေတာက္ေတာက္က်ေအာင္ ေျပးလႊားလုပ္ကိုင္ ေနရေသာ ပင္ပန္းမႈမ်ားသည္ ေလွဆိုက္သို႕ ေမာ္ေတာ္ဆုိက္ကပ္ခ်ိန္တြင္ ႏြမ္းနယ္မႈမ်ား ေပ်ာက္ကင္းသြားသလိုပင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ ဤကဲ့သို႕ေသာ ခံစားမႈမ်ိဳးကို မၾကံဳလိုက္ရပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို လႊင့္ထူ၍ ေမာ္ေတာ္ေပၚမွ ဆင္းသက္လာက်ေသာ.....
ကၽြန္ေတာ္တို႕တပ္မွ အရာရွိ၊အရာခံ၊ အၾကပ္စစ္သည္မ်ားအားလံုး၏ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာမ်ားကို ျမင္ရသည္မွာ ရင္ထဲတြင္ ေအးျမလွသည္။ ျမိဳ႕ခံလူထုကလည္း လက္ခုပ္ၾသဘာမ်ားတီးကာ ၾကိဳဆိုၾကေသာေၾကာင့္ အားတက္ဖြယ္ျမင္ကြင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ တပ္ရင္းမွဴးကို အေလးျပဳရင္း ေနာက္ဖက္မွ ဆင္းသက္လာေသာ စစ္သည္မ်ားကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ရင္းမွဴးက ေခါင္းကိုသာ တခ်က္ျငိမ့္ျပျပီး ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား ရပ္နားထားရာသို႕ ဆက္လက္ခ်ီတက္သြားေလသည္။

ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား တပ္ဂိတ္၀ကို ျမင္ေနရေလာက္သည့္ေနရာအေရာက္တြင္ပဲ ေရွ႕တန္းျပန္စစ္သည္မ်ားကို ၾကိဳဆိုေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေသာ အိမ္သူသက္ထားဇနီးမယားမ်ားႏွင့္ သားသမီးမ်ားက အိုးစည္ဗံုးေမာင္းမ်ား တီးခတ္၍ သေျပခက္မ်ားျဖင့္ ၾကိဳဆိုၾကေလသည္။ တပ္တြင္းသို လမ္းေလွ်ာက္၀င္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ၾကည့္ဖူးေသာ ေ၀လည္းေမႊး၊ ေၾကြလည္းေမႊးဇာတ္လမ္းထဲမွာသာ ဇာတ္၀င္ခန္းအျဖစ္ၾကည့္ခဲ့ရေသာ ျမင္ကြင္းသည္ ယခုအခါ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္။ ငိုသူငို၊ ေပ်ာ္သူေပ်ာ္.. သားကဆြဲ သမီးကတြဲႏွင့္ မိသားစုျပန္လည္ဆံုစည္းပံုမ်ားသည္ ေအးျမေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း....... လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ား ဒီလိုအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္၏ သူငယ္ခ်င္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလိုေနရာတြင္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကဲ့သို႕ေစာင့္စားေနခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၏သူငယ္ခ်င္း ဗိုလ္ေအာင္ကိုမင္းထင္ တစ္ေယာက္သည္လည္း တပ္မေတာ္အ႐ိုးေရာဂါကုေဆး႐ံု ကုတင္(၅၀၀)တြင္ ကၽြန္ေတာ့္တုန္းကကဲ့သုိ႕ပင္ ျပတင္းေပါက္ဆီမွ လွန္းျမင္ေနရေသာ က်ိဳကၠလို႕ေစတီေတာ္ၾကီးကို ဖူးေမွ်ာ္ေကာင္း ဖူးေမွ်ာ္ေနေလာက္ျပီ...

ၾသ... ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘ၀ေတြက က်ရာတာ၀န္ကို က်ရာေနရာမွာ ထမ္းေဆာင္ေနက်ေသာ တပ္မေတာ္သားစစ္သည္မ်ားဘ၀ကို စဥ္းစားမိရင္း တပ္ရင္း႐ံုးသို႕ အေျပးတစ္ပိုင္းထြက္လာမိခဲ့သည္။
(တုိက္ပြဲတြင္ အသက္ကို ပဓါနမထားပဲ ႏုိင္ငံေတာ္ကို ကာကြယ္ခဲ့ေသာ စစ္တကၠသိုလ္အပတ္စဥ္(၄၇)ဆင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္သို႕ အမွတ္တရပါ။)
သူငယ္ခ်င္း
ငါတို႕အသက္ေတြ ေျမ၀ယ္မက်သ၍
ငါတို႕ေတြသည္ တုိက္ပြဲ၀င္မည္
ငါ့သက္ခႏၶာ ဆံုးေသာ္ျငားလည္း
ငါထမ္းေဆာင္မည္...
ငါတို႕ေတြသည္...
ေနာင္တစ္ေခတ္၏ ေအာင္စစ္သည္။ ။

+ ဗိုလ္ၾကီး မစားလိုက္ရေသာ ထမင္းတလုတ္

2008-10-28T11:51:00.013+06:30

အစ္ကိုၾကီးေနလြမ္းသူရဲ႕ ဗိုလ္ၾကီးမစားခဲ့ေသာငါးဟင္းတစ္ခြက္ ႏွင့္ ရဲမာန္ရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္မစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္ေတြဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းမႈေတြ ခံစားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာလည္း ထိုသို႕ေသာ အမွတ္တရေလးတစ္ခုကို စာဖတ္ပရိသတ္ၾကီးကို တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္က်ရာတပ္မွာက အိမ္ေထာင္မရွိသူ(လူပ်ိဳေလး)မ်ားေတာ့ ရိပ္သာမွာပဲ စားျဖစ္ၾကတယ္။ (ၾကြားတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။) အျပင္ထြက္စားရင္လည္း ပိုက္ဆံပိုကုန္မည့္အတူတူ အားလံုးစုျပီး တစ္ေယာက္ဘယ္ေလာက္ႏႈံးနဲ႕ဆိုျပီး စုျပီး ရိပ္သာကို ေပးျပီးခ်က္ခိုင္းျပီး စားၾကတယ္။ အိမ္ေလာက္ေတာ့ မေကာင္းေပမယ့္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတာ့ျဖစ္တာေပါ့။
လရဲ႕ ပထမရက္ပိုင္းေတြမွာဆို ဟင္းကပိုေကာင္းတာမ်ားတယ္။ ဒီေန႕လည္း အထူးဟင္းလ်ာ (special menu)ဆိုေသာ အသံေလးကို ၾကားကတည္းက ညက တာ၀န္မွဴးက်ထားတာကိုေတာင္ ျပန္မအိပ္ေတာ့ဘဲ။ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ေကာက္ဆြဲျပီး ထမင္းစားခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္က်တဲ့ေျခေထာက္ သစၥာေဖာက္ဆိုတဲ့စကားပံုေလးအတိုင္းပင္ စားရိပ္သာသို႕ သြက္သြက္ထြက္ခဲ့တယ္...

ဒါေတာင္ ၄၉က ဘသားေခ်ာေတြက ေရာက္ေနၾကျပီ။ စားေသာက္ဟင္းလ်ာမ်ားေရာက္လာေတာ့ ဘဲသားဟင္းဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မစားရေတာ့ၾကာေတာ့ ခံတြင္းေတြ႕ေတြ႕နဲ႕ အဆီအႏွစ္မ်ားျဖင့္ အားပါးတရနယ္ျပီး ပထမဦးဆံုးတစ္ဇြန္းကို ပါးစပ္တြင္းသို႕ သြတ္သြင္းလိုက္ပါတယ္။ စကၠန္႕အနည္းငယ္သာၾကာပါမည္။
'အား'
ပါးစပ္တြင္းမွ ထမင္းလုတ္ျပန္ထြက္လာပါေတာ့သည္။ ဘုရားဘုရား...သြားပါျပီ။ မဟာအံသြားေတာ့ ေၾကမြကုန္သလိုေတာင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ ထမင္းခ်က္ေဆာင္မွ ရဲေဘာ္ xxxxx ကလည္း ေျပးထြက္လာပါတယ္။
"ဟာ...ဗိုလ္ၾကီး။ ဘာျဖစ္တာတုံး။ လွ်ာကိုက္မိတာလား"
သူကေတာ့ စိုးရိမ္ၾကီးစြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကာ ေမးေနေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တရားခံကို ခ်က္ခ်င္းပင္ ထမင္းလုတ္တြင္းမွ ရွာေဖြလိုက္ရာ ... ဘုရားဘုရား မူလီ၀ါရွာျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ရဲေဘာ္ xxx ဆီမွ အသံထြက္လာေတာ့သည္။

"ဟာ...မူလီ၀ါရွာပါလား။ ေပ်ာက္လို႕ဆိုျပီး ၾကိတ္ရွာေနတာ။ အိုးေဆးတုန္းကမ်ား ပါသြားလားဆိုျပီး ပန္းကန္ေဆးတဲ့ေနရာမွာ လိုက္ရွာေနတာ"

ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က ငိုရခက္ရယ္ရခက္ဗ်ာ။

+ သားႏွင့္ ဇနီးဆီမွ မျမင္ႏိုင္ေသာ စြမ္းအား

2008-10-24T23:59:00.005+06:30

႐ွမ္းရိုးမ၏ ဆိတ္ျငိမ္လွေသာ ေတာေတာင္သဘာ၀မ်ားကို ျဖိဳခြင္းလိုက္ေသာ ေသနတ္သံမ်ားႏွင့္ မိုင္းေပါက္ကြဲသံမ်ားသည္ ေက်းငွက္ေလးမ်ား ေ၀ဟင္တြင္ ပ်ံ၀ဲသြားကာ ေနရာဌာနေျပာင္းၾကေလျပီ။ ယမ္းေငြ႕တစ္ေထာင္းေထာင္းႏွင့္ ပစ္ခတ္မႈမ်ားကလည္း တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္မစဲႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနက်သည္။

ေျပးရင္းလႊားရင္း ပစ္ရင္းခတ္ရင္းျဖစ္ပင္ ေျခေထာက္ေအာက္ဆီမွ ျပင္းထန္ေသာ ေပါက္ကြဲမႈႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္လြင့္စင္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ သြားျပီ.. အသိကလည္းသိေနေသးတယ္။ နာက်င္မႈကလည္းရွိေနေသးတယ္.. ငါမေသေသးဘူးဆိုတာေသခ်ာသြားျပီ။ မေသခ်ာတာကေတာ့ ငါ့ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္လံုး ရွိ၊ မရွိဆုိတာပဲ.....

"ဗိုလ္ၾကီး ထိသြားျပီ။ အေနာက္ဘက္ကိုုဆြဲ"
ကၽြန္ေတာ့္နားအစံုကလည္း ၀ီ၀ီ ဆိုေသာအသံမ်ားႏွင့္အတူ ပလံုးပေထြးႏွင့္ စကားသံမ်ားၾကားေနရေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းမ်ားကို ပင့္ျပီးမေနေသာ ရဲေဘာ္ေက်ာ္ေသာင္းမ်က္ႏွာကို ျမင္ေနရသည္။
"အား"
ထိုေအာ္သံႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္၏ေဘးသို႕ ရဲေဘာ္ေက်ာ္ေသာင္းေမွာက္လ်က္က်သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ေသာအသိသည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အဆံုးသတ္သြားေလျပီ။ သတိျပန္ရေသာအခါ ရွမ္း႐ိုးမၾကီးသည္ ပကတိျငိမ္သက္ကာ သစ္ခက္၀ါးတို႕ ႐ိုက္ခတ္သံမ်ားကိုပါ ၾကားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိေနေသာ ေနရာေလးက ေျမက်င္းၾကီးတစ္ခု..

ေျခေထာက္နားဆီက တစ္ဆစ္ဆစ္နာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ညာေျခတစ္ဖက္ကေတာ့ ေျမျပင္ေပၚတြင္က်န္ခဲ့ေလျပီ။ မိုင္းသည္ နင္းမိုင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်န္ေျခတစ္ဖက္ကိုပါ မိုင္းသံစမ်ားထိစင္ထားေသာေၾကာင့္ နာက်င္မႈဒဏ္သည္ အ႐ိုးအတြင္းမွပင္ ခိုက္ခိုက္က်င္လွသည္။ နာက်င္မႈဒဏ္ကို သက္သာရန္အလို႕ငွာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္အိတ္ကပ္ဆီမွ သားႏွင့္ဇနီးပံုေလးကို ထုတ္ၾကည့္မိသည္။ ျပည္လမ္းမၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ကို ေနာက္ခံထား၍ ျပံဳးရႊင္ေနေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္သားေလးကို ခ်ီထားေသာ ခ်စ္ဇနီးတို႕၏ ဓါတ္ပံုေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္မရွိေတာ့လွ်င္ ဒီက်န္ရွိေနေသးေသာ ဘ၀ခရီးလမ္းကို မည္ကဲ့သို႕ေလွ်ာက္လွမ္းမည္နည္း ဟု အားငယ္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ အၾကည့္အျဖစ္သို႕ေျပာင္းလဲသြားသည္။
ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ် တစ္ခုကို ခ်ရေတာ့မည္။

"ဆရာၾကီး XXXX ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ခဏလာပါအံုး"
မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ ဆရာၾကီးေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စကားအဆံုးတြင္..

"ဟာ.. မျဖစ္ႏိုင္တာ ဗိုလ္ၾကီးရာ။ ကၽြန္ေတာ္မလုပ္ပရေစနဲ႕။ မိုးလင္းရင္ ရဟတ္ယာဥ္ေရာက္လာေတာ့မွာပါ။ စက္ေတြကေနလွမ္းေျပာ ျပီးပါျပီ။ ဗိုလ္ၾကီး ထိ သြားတယ္ဆိုလို႕ အဘက ခ်က္ခ်င္းလႊတ္လိုက္တာ။ ရာသီဥတုအေျခအေနေၾကာင့္သာ ၾကန္႕ၾကာေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ပရေစနဲ႕ ဗိုလ္ၾကီးရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ရက္လို႕ပါ"
"ဆရာၾကီး.. ဆရာၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုဆိုလည္းဟုတ္တယ္။ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ဆိုလည္းဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားကိုးျပီး ေနေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သားေလးႏွင့္ ဇနီးကလည္းရွိေသးတယ္။ ဒီနာေနတဲ့ ဒဏ္ကို ကၽြန္ေတာ္မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီဒဏ္နဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္အသက္ပါသြားႏိုင္တယ္။ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းေတာင္ ျပတ္ျပီးသြားျပီပဲ။ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းထပ္ျပတ္လည္း ဘာမွမထူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မေသရင္ ျပီးတာပါပဲ။ ထုတ္လိုက္ပါ ဓါးကို"

ဆရာၾကီးသည္ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ခါးတြင္ပါလာေသာ စစ္သံုးဓါးဘတ္နက္ကို ထုတ္လိုက္သည္။ ဇနီးသည္ေလးကိုယ္တိုင္ ျပဲေလတိုင္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ေပးေနေသာ အက်ီ ၤလက္ေမာင္းနားအစကို ဆြဲျဖဲကာ ကၽြန္ေတာ္ပါးစပ္တြင္ ကိုက္လိုက္သည္။ ဆရာၾကီးကလည္း မ်က္စိအစံုကို ပိတ္၍ မိုင္းစစင္၍ အသားမ်ားလႈိက္စားေနေသာ ေနရာအထက္နားမွ ဘတ္နက္ျဖင့္ ခုတ္ေလေတာ့သည္။ ဘတ္နတ္တန္ခိုးကလည္း စြမ္းပါသည္။ အသားမ်ားသာ ေက်မြကုန္သည္ လူအ႐ိုးကို တစ္ခါတည္းမျပတ္ႏိုင္။ နာက်င္မႈကေတာ့ ေျပာပေလာက္မတတ္ေလာက္ေအာင္ပင္။ လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ သားႏွင့္ဇနီးသည္တို႕၏ ဓါတ္ပံုေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္ထားရင္း..

"ဟာ........ ဗိုလ္ၾကီး၊ ဒါ ဘာလုပ္တာလည္း။ မင္းကြာ အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြလုပ္ေနတယ္။ ရဟတ္ယာဥ္လာေတာ့မွာပါကြာ။ သည္းခံေစာင့္ပါကြာ။ မင္း ခံစားေနရတာကို ငါလည္းကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ကြာ...ညီေလးရာ...မင္းကြာ..လုပ္ရပ္လိုက္တာ"
"ဗိုလ္မွဴး... ကၽြန္ေတာ္မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီဒဏ္နဲ႕ အသက္ပါပါနိုင္တယ္။ ျပတ္သြားတာကမွ ဘာမွ ေလာေလာဆယ္ထပ္မခံစားရေတာ့မွာ..ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဗိုလ္မွဴးရာ..ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္ျပဳပါ။"
မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တင္းတင္းဖတ္ထားရင္း...
"ညီ.. အစ္ကို႕ကို ယံုပါ။ မင္း ဘာမွ မျဖစ္ေစရဘူး။ စိတ္ခ်..မင္းရဲ႕မိန္းမႏွင့္ မင္းရဲ႕သားကို ေဆး႐ံုမွာေတြ႕ရမွာေသခ်ာတယ္။"
"ဗိုလ္မွဴး... ေက်ာ္ေသာင္းတစ္ေယာက္ေရာ.."
"သူကေတာ့ ရတဲ့ဒဏ္ရာက မျပင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ ေသြးထြက္လြန္ျပီး ခဏကမွဆံုးသြားျပီ"
"ဗ်ာ"
ကၽြန္ေတာ္စြံအသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တတ္ဆြဲေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ဆံုးေက်ာ္ေသာင္း က်သြားျပီတဲ့။ မိနစ္ပိုင္းအၾကာတြင္ ရဟတ္ယာဥ္သံမ်ားၾကားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရင္အစံုဆီသို႕ သားေလးႏွင့္ ဇနီးသည္ေလး ဓါတ္ပံုကို ဖိကပ္ရင္း.........

(အေဖ..သားသမီးေတြ အေပၚမွာထားတဲ့ အေဖ့ရဲ႕ေမတၱာသည္ ဒီဘ၀ဆပ္လို႕မကုန္ႏိုင္ပါဘူး။ အေဖ..ဒီပုိ႕စ္ေလးကို ဖတ္မိခ်ိန္မွာ အေဖ့အေၾကာင္းေတြကို ေရးရလားလို႕ ေမးလာရင္ .. ေျဖဖို႕အဆင္သင့္ပါအေဖ။ မဂၤလာဒံုကုတင္ ၅၀၀မွာ မိုင္းထိလို႕ ဒုကၡိတဘ၀ကို ေရာက္ရတဲ့ အေဖတို႕လိုစစ္သည္ေတြ မ်ားလာျပီအေဖ။ သူတို႕ကို အေဖ့ရဲ႕စိတ္ဓါတ္နဲ႕ ခံယူခ်က္ေတြကို ေျပာျပေပးရင္း.. သူတို႕ဘ၀ေတြဟာ မသန္ေပမယ့္ စြမ္းေသးတယ္ဆိုတာကို သိ္ေစခ်င္လို႔ပါ..အေဖ။ အေဖ..နားလည္ေပးႏိုင္ပါေစလို႕ဆုေတာင္းရင္း....)

+ ေရွ႕တန္းတစ္ေနရာမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႕

2008-10-23T00:37:00.006+06:30

ျပည္စစ္သားသို ့

ေတာၾကိဳေတာင္ၾကား ၊ ျပည္ ့စစ္သားတို ့
မနားခဏ ၊ တာ၀န္က်စဥ္
မခိုမကပ္ ထမ္းရြက္ၾက။
နယ္ခ်ဲ ့သူမ်ား ၊ ေစာ္ကားလာလွ်င္
မားမားမတ္မတ္ တိုက္ထုတ္ၾက။
ျပည္တြင္းျပည္ထဲ ၊ လမ္းစဥ္ကြဲကို
သူပဲတဖန္ တိုက္ခိုက္ျပန္။
ဇာတိမာန္ထား ၊ ျပည့္စစ္သားမို ့
အင္အားလံု ့လ သူ ့ျပည့္၀၏။
မိုးေရစိုရႊဲ ၊ ေတာနက္ထဲတြင္
မိခြဲဖခြဲ ၊ ခ်စ္သူခြဲလွ်က္
တိုက္ပြဲ၀င္ၿပီ ရဲဇာနည္။
ေႏြမိုးရယ္ေဆာင္း ၊ ရာသီေျပာင္းလဲ
လံု ့လမေၿပာင္း ၊ သူရဲေကာင္း။ ။

သထံု - သန္းသန္းႏြယ္

ကိုထိေပ့သွ်င္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းယူ၍ တင္ျပထားျခင္းပါ။ ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးေသာ အစ္ကိုကို အထူးပင္ေက်းဇူးပါ။ တိုက္ပြဲမ်ားတြင္ ဒဏ္ရာရရွိသြားေသာ သူငယ္ခ်င္းစစ္သည္မ်ားသို႕ အမွတ္တရပါ။
္

+ မုန္တိုင္းၾကားမွ စစ္သည္

2008-10-17T01:13:00.007+06:30

အင္တာနက္ဆိုတာၾကီးက ဆန္းက်ယ္တယ္။ နည္းပညာျမင့္မားတယ္။ ဒီလိုေက်ာ္ၾကားမႈေတြေၾကာင့္ ခြင့္ရလို႕အိမ္ကို ျပန္တဲ့ ခဏမွာ ဒီအင္တာနက္ဆိုတာကို ၀င္ေရာက္ေမႊေႏွာက္ၾကည့္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ျပီးခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ္နာဂစ္မုန္တိုင္းနဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး ေရးသားတင္ျပထားခ်က္ေတြ။ မေရာက္ဘူးတဲ့ေနရာကို အၾကားမ်ိဳးစံု၊ အျမင္မ်ိဳးစံုျဖင့္ ေရးသားထားခ်က္ေတြ။ ထိုေဒသမွ တာ၀န္ျပီးဆံုး၍ျပန္လာရေသာ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားရတယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕နယ္ေျမမွ တပ္အခ်ိဳ႕ကို မုန္တိုင္းသင့္ေဒသမ်ား ကို တာ၀န္ခ်ထားေပးပါသည္။ တာ၀န္က်ရာေဒသသို႕မသြားမီ ...
ညီမေလးကိုႏႈတ္ဆက္မိလိုက္ေတာ့။ ညီမေလးက ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ႏွာေခါင္းအုပ္ပိတ္စ (mask)ေတြ၊ ၀မ္းပိုက္ေဆးေတြရယ္နဲ႕ ဓါတ္ဆားခဲျပားမ်ားကို လာပို႕သြားတယ္။ မိုးေလ၀သ သတင္းသိရေအာင္ဆိုျပီး ေရဒီယိုေလးေတာင္ပါေသး.. အကြက္စိပါ့။

တာ၀န္က်ရာမုန္တိုင္းသင့္ေဒသမ်ားသို႕ ေရာက္သြားေသာအခါ အေတာ္ပင္စိတ္မေကာင္းစရာျမင္ကြင္းေတြ ျပိဳပ်က္မႈေတြကလည္း ျမင္လို႕မေကာင္း၊ ျမင္သာေသာ အေလာင္းေတြကိုေတာ့ ျဖစ္ျဖစ္ျပီးျခင္းမွာ ျမိဳ႕ခံေတြကရွင္းထားေတာ့ အေလာင္းေတြကို မေတြ႕ရေပ။ သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္တို႕တာ၀န္က စပါျပီ.. ျပိဳပ်က္ေနေသာ အေဆာက္အအံုမ်ားကို ရွင္းလင္းရန္ႏွင့္ က်န္ရွိအေဆာက္အအံုမ်ားႏွင့္ ေဒသခံနယ္ေျမလံုျခံဳေရးယူရန္။ အဲဒီမွာစေတြ႕တာပဲ.. ညီမေလးကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေက်းဇူးတင္မိသည္။ သူေပးလိုက္ေသာ mask ေလးမ်ားကို ကိုယ့္ရဲေဘာ္မ်ားအားလည္း ေ၀ျခမ္းေပး။ အေလာင္းေတြက ရက္ၾကာေနျပီဆိုေတာ့ ပုတ္ပြေနျပီ။ အျပိဳအပ်က္မ်ားၾကားမွ ျမင္မေကာင္းေတာ့ေသာ အေလာင္းမ်ားကို ဆြဲထုတ္။ အနံ႕အသက္မ်ားက မေကာင္း.. mask လည္းႏွစ္ရက္သံုးရက္ထပ္ ပိုမခံႏုိင္။ ေနာက္ဆံုးလည္စီးပ၀ါမ်ားကိုပဲ အကာအကြယ္ထားျပီး ပတ္၀န္းက်င္ ရွင္းလင္းေရးကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ရေတာ့သည္။

မုန္တိုင္းသင့္ေဒသမ်ားကို ေစတနာရွင္မ်ားက ေရမ်ား၊ အစားအေသာက္မ်ားလွဴဒါန္းၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း လူေတြပါပဲဗ်ာ.. ေရငတ္တတ္တာ မဆန္းပါဘူး။ သို႕ေသာ္လည္း ေရဘူးကိုယ္တာကိုလည္း ၀င္မယူရက္ပါဘူး။ စခန္းခ်ရာေနရာကတည္းက ထည့္ယူလာေသာ္ ေရဘူးေလးမ်ားကိုသာ ေခၽြတာေသာက္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေတာင္ အင္တာနက္သတင္းေတြမွာက တစ္မ်ိဳးေရးထားတာေတြ႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ႏိုင္ငံကိုကာကြယ္ရန္ဆိုျပီး အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက သင္ေပးလိုက္တဲ့ပညာေတြမွာ ေသေသာအေလာင္းမ်ားကို ရွာေဖြေရးပညာမပါခဲ့ပါဘူး။ "သစၥာေလးခ်က္သံမႈိႏွက္" သကဲ့သို႕ အထက္ကေပးအပ္တဲ့ တာ၀န္ကိုလိုက္နာရမယ့္ သစၥာစကားအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေပးအပ္တဲ့တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူမ်ားသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း.........

+ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရ လူ႕ဘ၀ (နေမာ္နမဲ့)

2008-10-08T01:05:00.000+06:30

"နေမာ္နမဲ့"ဟူေသာ စကား၏ အဓိပၸါယ္ကို ျမန္မာတိုင္းလိုလိုနားလည္ၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။ လူတိုင္းသည္လည္း ကေလးဘ၀မွစ၍ ယခုအရြယ္အထိ "နေမာ္နမဲ့"လုပ္ရပ္တစ္ခု မဟုတ္တစ္ခုေတာ့ လုပ္ဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ စာေရးသူသည္လည္း လုပ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္းကိုယ့္ကိုယ္ကို နေမာ္နမဲ့ မလုပ္မိေစရန္ ဆံုးမသတိေပး ျပဳျပင္သြားပါက တနည္းအားျဖင့္ အရာရာကို အေသးစိတ္ သတိထားျပီး၊ အျမဲအသိစိတ္ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္သြားပါက "နေမာ္နမဲ့" ျဖစ္စဥ္ေလးမ်ား တစ္ေျဖးေျဖးေလ်ာ့သြားႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးရွိပါသည္.......

ကေလးဘ၀မွစ၍ နေမာ္နမဲ့၊ လူလတ္ပိုင္းတြင္လည္း နေမာ္နမဲ့၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အရာရာႏွင့္ အေၾကာင္းေၾကာင္း၊ သို႕ေသာ္၀န္ထမ္းဘ၀တြင္ အတန္အသင့္ေအာင္ျမင္ခဲ့ျပီး ကံအားေလ်ာ္စြာ အရာရွိၾကီးတစ္ဦး၏ ကိုယ္ေရးအရာရွိအျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခံရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုနေမာ္နမဲ့ျဖင့္ တစ္နံနက္သာခံျပီး ကိုယ္ေရးအရာရွိဘ၀မွ စုေတခဲ့ရပါသည္။
အေၾကာင္းမွာ ကိုယ္ေရးအရာရွိ တာ၀န္စတင္ထမ္းေဆာင္ရြက္မည့္မနက္၊ အေသအခ်ာ ၀တ္စားျပီး အရာရွိၾကီးအိမ္သို႕ ေရာက္ေနခဲ့ပါသည္။ ကားၾကီးကို ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ အသင့္ရပ္ထားျပီး အရာရွိၾကီးထြက္အလာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေစာင့္ေနခဲ့ပါသည္။ အိမ္ထဲမွ ထြက္လာပါျပီ၊ ဇနီးကလည္း လက္ျပ 'တာ့တာ'လုပ္ရန္ ၾကည္လင္ရႊင္ျပံဳးေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ အရာရွိၾကီး၏ ေနာက္က ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးကပ္ပါလာပါျပီ။
ပထမဆံုးေန႕ျဖစ္ရာ ကၽြန္ေတာ့္တို႔၏ ဇာတ္လိုက္ၾကီးလည္း မ်က္ႏွာကို အခ်ိဳသာဆံုး၊ အယဥ္ေက်းဆံုး ပံုသ႑န္ျဖင့္ ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ားထဲမွကအတိုင္း လူၾကီးထိုင္မည့္ဘက္၊ ကားေနာက္တံခါးကို စမတ္က်က်ဖြင့္ေပးလိုက္ပါျပီ။ လူၾကီးကလည္း ရာဇအိေျႏၵေလးျဖင့္ တင္ပုလႊဲေလး၀င္ထိုင္ျပီးခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလည္း ေနာက္တံခါးကို ေဆာင့္ျပီးပိတ္လိုက္ရာ အရာရွိၾကီး၏ ညာေျခက်င္း၀တ္ၾကီးက တံခါးၾကားတြင္ ညွပ္မိသြားပါေတာ့သည္။ လူၾကီး၏ နာက်င္စြာေအာ္လိုက္သံ၊ 'တာ့တာ'လုပ္ေနေသာ လူၾကီးကေတာ္ထံမွ အလန္႕တၾကားေအာ္သံမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ကိုယ္ေရးအရာရွိဘ၀ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အျဖစ္ အမိန္႕ခ်မွတ္သံမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရပါေတာ့သည္။

ေမတၱာျဖင့္
စြန္ရဲ

+ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရ လူ႕ဘ၀

2008-10-02T00:34:00.000+06:30

တေန႕တြင္ ကၽြႏ္ုပ္၏ဆရာက သူ ဗိုလ္ၾကီးဘ၀တြင္ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရေသာ တပ္သားတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ရယ္ေမာဖြယ္ရာ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က ဆရာတို႕တပ္ရင္း ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းေလ့က်င့္ေနခဲ့ပါသည္။

တပ္ရင္း႒ာနခ်ဳပ္၏ အေနာက္ဘက္ေတာအုပ္ေလး၏ အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းေသာေနရာတြင္ ေန႕လည္ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္၊ ပဲ ဆိပ္ေလးတက္ေနစဥ္၊ စစ္ေျမျပင္၌ လႈပ္ရွားေနေသာ ပစ္မွတ္ကို မွန္ေအာင္ပစ္ခတ္နည္းကို နည္းျပတပ္ၾကပ္ၾကီးက ပို႕ခ်ေနပါသည္။

လႈပ္ရွားေနေသာ ပစ္မွတ္အား ပထမေသနတ္ေျပာင္းျဖင့္ တစ္တန္းတည္း ထိုး "ခ်ိန္"၊ ေနာက္ "လိုက္ခ်ိန္"၊ ထို႕ေနာက္ "ၾကိဳခ်ိန္"၊ ေနာက္ဆံုးမွ ခလုတ္ဆြဲပစ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအဆင့္(၄)ဆင့္ကို နည္းျပဆရာက သင္တန္းတပ္စုတစ္ခုလံုးကို လိုက္ဆိုေစပါသည္။ "ခ်ိန္" "လိုက္ခ်ိန္" "ၾကိဳခ်ိန္" "ပစ္" သင္တန္းသားမ်ားကလည္း လိုက္သာဆိုေနရသည္ တစ္ခ်ိဳ႕က မ်က္လံုးမ်ားမဖြင့္ႏိုင္ေအာင္ "ပဲ" ဆိပ္တက္ေနၾကျပီး မနက္ပိုင္းသင္တန္းက တပ္စုတိုက္စစ္ "က်ား" အၾကိမ္ၾကိမ္ထိုးထားခဲ့ရျပီး ေန႔လည္စာထမင္းကိုလည္း တနင့္တပိုးစားခဲ့ၾကသည္။ မ်က္ခြံႏွစ္ခုက ကမာၻေပၚတြင္ အေလးဆံုးေသာ အရာ၀တၳဳႏွစ္ခု ျဖစ္လာၾကျပီ။

ထို႕ေၾကာင့္လည္း ဆရာက သင္ခန္းစာ အတိုေကာက္ကို လိုက္ဆိုေစျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ေနာက္ဆံုးအတန္း ဘယ္အစြန္က ရဲေဘာ္သိန္းတိုး လိုက္ဆိုတာမေတြ႕။ မ်က္လံုးပင္မဖြင့္ႏိုင္ေတာ့။ ထို႕ေၾကာင့္ ဆရာက မတ္တပ္ရပ္ သတိဆြဲထားေစျပီး "ရဲေဘာ္သိန္းတိုး" ခဏက အားလံုးဆိုသြားတဲ့ အခ်က္(၄)ခ်က္ကို အားလံုးၾကားသြားေအာင္၊ တပ္ရင္းရံုးကပါ ၾကားရေအာင္ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႕ "အက်ယ္ၾကီး သံုးခါေအာ္လိုက္စမ္းကြာ" ဟုအမိန္႕ေပးလိုက္ပါသည္။

ရဲေဘာ္သိန္းတိုးကလည္း "ဟုတ္" ဟုတစ္ခြန္းအစပ်ိဳးျပီး အက်ယ္ၾကီး "သံုးခါ" ေအာ္လိုက္ပါသည္။
"အက်ယ္ၾကီး"
"အက်ယ္ၾကီး"
"အက်ယ္ၾကီး" တပ္စုတစ္စုလံုး ဟားတိုက္ရယ္ေမာၾကသည္မွာ အိပ္ခ်င္စိတ္မ်ားပင္ ေပ်ာက္သြားၾကပါေတာ့သည္။

ေမတၱာျဖင့္
စြန္ရဲ

+ ေမ့သားလူေတာ္ ပညာေက်ာ္

2008-09-30T15:42:00.000+06:30

ရင္၀ယ္သားကို
ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္
ဤလူ႕ေဘာင္၌
သြန္သင္ဆံုးမ
ငါျပဳခဲ့၏ ။

အ႐ြယ္တစ္ပါး
ေရာက္ရွိလာေသာ္
ႏုိင္ငံကာကြယ္
သူရဲေကာင္းသို႕
ျဖစ္ေစလို႕ငွာ
ေယာက်ာ္းေကာင္းတို႕
ေပ်ာ္စံရာေျမ
ခ်ယ္ရီေျမသို႕
ရင္နင့္သည္းခ်ာ
ငါ၏သားကို
ပို႕ခဲ့ေလ၏ ။

ေမ့သားလူေတာ္
ပညာေက်ာ္ေလး
ႏိုင္ငံရပ္ျခား
ပညာသင္သြား
အေမ့သားကို
ၾကည္ႏူးမဆံုး
ဂုဏ္ယူမိသည္ ။

အေမ့သားေလး
စစ္ေရးႏွလံုး
ျပည့္၀ကံုလံု
ပညာရည္စြမ္း
လူပံုတင့္တယ္
ေရာက္ခဲ့ေလျပီ ။

ရင္၀ယ္ပီတိ
ျဖစ္ရပါသည္
အေမ့ေ႐ႊေသြး
ေမာင္လူကေလး ။ ။

လြန္ခဲ့ေသာရက္တစ္ရက္က ႐ုရွားႏိုင္ငံေရာက္စစ္သည္တစ္ေယာက္ရဲ႕ blogကို ၀င္ဖတ္လိုက္တာ သံပတ္လူသားဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ေတြ႕လို႕ ဒီကဗ်ာေလးနဲ႕ ျပန္လည္အားေပး ေရးစပ္လိုက္တာပါ။

+ ပုခက္လႊဲေပးေသာ လက္တစ္စံု

2008-09-25T23:24:00.000+06:30

၀ီစီသံတညံညံ၊ သီခ်င္းသံတေၾကာ္ေၾကာ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြသည္ ေနျပည္ေတာ္ဆီ... ေႏြဦးဥၾသေအာ္ျမည္သံႏွင့္အတူ တေပါင္းလသို႕႔ ကူးေျပာင္းလာပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တပ္မေတာ္၏ ရက္ျမတ္တစ္ခုျဖစ္ေသာ မတ္လ(၂၇)ရက္ တပ္မေတာ္ေန႔ စစ္ေရးျပအခမ္းအနားတြင္ ပါ၀င္ခ်ီတက္ရန္ သြားေနၾကေသာ စစ္ကားတန္းၾကီး၏ ရွည္လ်ားမႈသည္ ေဒါင္းကေတာင္ေၾကာတန္းေပၚတြင္ ပုရြက္ဆိတ္တန္းၾကီး သြားေနသကဲ့သို႔ ၾကည့္ေကာင္းလွသည္။ ခရီးစဥ္မစတင္ခင္ ရက္ကတည္းက အိပ္ေရးကမ၀လွ ကားေပၚတြင္ အိပ္ခ်င္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ စစ္သားေတြရဲ႕ ကားက ေလအိပ္ကားမဟုတ္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့..

ကားအမိုးကိုင္းတြင္ ပုခက္လုပ္၍ အိပ္လိုက္သည္။ ပုခက္တြင္းသို႔ ၀င္အိပ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ေမေမ့မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္ဘ၀က ပုခက္တြင္းမွေန၍ မိခင္ေတးဆိုသံကို နားေထာင္ကာ အနားယူအိပ္စက္ၾကသည္။ ပုခက္တြင္းမွ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိအစံုပိတ္၍ အိပ္ေပ်ာ္သည္အထိ ေမေမက ေတးဆိုသိပ္ကာ အနားတြင္ ေနေပးခဲ့ပါေသာ္လည္း ....
ေမေမမ်က္စိအစံုပိတ္၍ ထာ၀ရအိပ္စက္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခြဲခြာသြားခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္အနားတြင္ ရွိမေန ႏိုင္ခဲ့ပါ။ က်ည္ပစ္ခတ္သံမ်ား၊ ဗံုးေပါက္ကြဲသံမ်ားၾကားတြင္ မ်က္ရည္က်ရင္း ေမေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ရင္း ရက္လေတြကုန္ဆံုးခဲ့ပါျပီ။
ေမေမ... ကၽြန္ေတာ္အခု ပုခက္အတြင္းမွာ အိပ္ေနျပီ။ ေမေမ့ေတးဆိုသံ မၾကားရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားရဲ ႔ ေတးဆိုသံမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့သိပ္ေနၾကတယ္ ေမေမ။ ပုခက္လႊဲေသာ လက္မ်ား ေအးခ်မ္းစြာ ပုခက္လႊဲႏိုင္ေအာင္... ပုခက္ထဲမွာရွိေနတဲ့ ေနာင္တစ္ေခတ္ရဲ႔ ေအာင္စစ္သည္ေတာ္ေလးေတြ ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္.. ေမေမကိုယ္တုိင္ပုခက္လႊဲသိပ္ခဲ့တဲ့ ေမ့ေမ့သားက အသက္ေပးျပီး ကာကြယ္သြားရင္း.....

ေမ့ေမ့ကို သတိရလ်က္။ ။

+ ခ်ယ္ရီနန္းက တကၠသိုလ္

2008-09-20T23:52:00.000+06:30

တကယ္အတည္လြမ္းပါဘိ
ခ်ယ္ရီနန္းက တကၠသိုလ္
အေပါင္းအေဖာ္တစ္ေတြနဲ႕
ေက်ာင္းေတာ္မွာ ေနခဲ့စဥ္က
မနက္ဆို ပီတီေျပး
ပီဘိကေလးေတြလို
Senior ေတြေၾကာင့္ေျဖာင့္မတ္
Guardian ေတြကေစာင့္ၾကပ္ထား
လူလားေျမာက္ခဲ့ရတာ မွတ္မိပါေသး။ ။

”ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ”နဲ႕
တြယ္တာခဲ့ရတဲ့ စစ္ေရးျပကြင္းၾကီး
”ဟုတ္ မဟုတ္”နဲ႕
အလုပ္ရွဳပ္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြ မွတ္မိပါေသး။

လမ္းမညီမညာမွာ စရိုက္ဆိုးေတြအတြက္
တန္းစီကာ ဒိုက္ထိုးခဲ့ရတာ
အခန္းထဲအိပ္ေပ်ာ္လို႕
(ဆရာက………)
အရမ္းပဲ ပိတ္ေအာ္ခဲ့တာေတြ မွတ္မိပါေသး။

တန္းစီခရာမွဳတ္လိုက္ေတာ့
လမ္းမညီညာမွာ ခလုတ္တိုက္မိခဲ့တာ
ညဘက္မွာ မႏွပ္ဘဲ
ထလ်က္သာ ဖိနပ္ပဲတုိက္ခဲ့ရတာေတြ မွတ္မိပါေသး။

အခါခါမေရြး အျမဲသတင္းေမႊးတဲ့
မၾကာမၾကာေကၽြး ပဲဟင္းကေလးရယ္
အသည္းႏုႏုမွာ စြဲသြားေလတဲ့
ၾကက္ဥႏွင့္ အမဲသားေတြကိုလည္း မွတ္မိပါေသး။

အိမ္လြမ္းစရာ တံဆိပ္ေခါင္း
စိန္ပန္းျပာနိမိတ္ေကာင္းေတြနဲ႕
ေသလာတံတိုင္းတစ္ေလွ်ာက္
ေနၾကာရိုင္းေပါက္ခဲ့တာေတြလည္း မွတ္မိပါေသး။
……. မွတ္မိပါေသး …..
……. မွတ္မိပါေသး …..
အေပါင္းအေဖာ္တစ္ေတြနဲ႕
ေက်ာင္းေတာ္မွာ ေနခဲ့စဥ္ကေပါ့
ေၾသာ္
တကယ္အတည္လြမ္းပါဘိ
ခ်ယ္ရီနန္းက တကၠသိုလ္
ရြယ္ရည္မွန္းဆ ရက္ထိုထို။ ။

ဥၾသ (ခ်ယ္ရီေျမ)
၂၀၀၈ခုႏွစ္၊ စစ္တကၠသိုလ္ႏွစ္ပတ္လည္မဂၢဇင္းမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။

+ စစ္ေျမျပင္မွ နတ္သုဒၶါ

2008-09-13T02:29:00.000+06:30

(မိဘအိမ္တြင္..)
မိုးလင္းေက်ာင္းသြားခံနီး ျဖစ္ေနၾကကေတာ့

"အေမ ဘာဟင္းတုန္း ဒီေန႕" ...
" မေန႕က အေမ ေစ်းမသြားအားလို႕ ဘဲဥဟင္းေလးပဲ ခ်က္ေပးလိုက္တယ္ သားရယ္"...
"ဟာ..ဒီဟင္းၾကီး မစားခ်င္ပါဘူး။ ေတာ္ျပီ..၀ယ္စားလိုက္ေတာ့မယ္။ မယူသြားေတာ့ဘူး"။
(စစ္တကၠသိုလ္ေရာက္ေသာအခါတြင္...)

အိမ္ကပို႕လိုက္တဲ့ အေၾကာ္မနက္ျဖန္ေရာက္မယ္တဲ့.. အေတြးေလးနဲ႕တင္ ေပ်ာ္ေနသည္။ ဂ်ီးမ်ား၍ မရေတာ့ အမ်ားတန္းတူ စားတတ္ရေတာ့သည္။ အရင္အခ်ိန္ကအိမ္တြင္ ကက်ီကေၾကာင္ က်ခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိသည္။ အေမ...သားေတာင္းပန္ပါတယ္။ စစ္တကၠသိုလ္တြင္ ေတာ့ ဒီလိုပဲျဖတ္သန္းရင္းနဲ႕ (၃)ႏွစ္ျပီးခဲ့ပါျပီ။ တာ၀န္က်ရာ ေနရာေဒသကိုလည္း ေရာက္လို႔လာပါျပီ။
(စစ္ေျမျပင္တြင္....)

"ဗိုလ္ၾကီး..ရိကၡာကုန္ျပီ"....ၾကားလိုက္ရေသာစကားေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းအေတာ္ျဖစ္မိသည္။ မတတ္ႏိုင္၊ မရွိေတာ့လည္း ရွိတာရွာစားရေတာ့မွာေပါ႔။
"ဗိုလ္ၾကီး..ဒီမွာ စားစရာရျပီ"..
"ဘာတံုး ဆရာၾကီးရ။ ငွက္ေပ်ာအူေတြလား။ ဘာတုန္း" ..
"အီကုတ္.. ဗိုလ္ၾကီး" ..
"အီကုတ္.. ဆရာၾကီး ဟုတ္မွလည္း လုပ္ေနာ္။ ရဲေဘာ္ေတြ ဒုကၡေရာက္ေနပါ့မယ္။"
"ဗိုလ္ၾကီးတို႕ကသာ မစားဘူးေသးလို႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြက ေနာက္တန္းက ေပးအဖြဲ႕ မေရာက္ေသးရင္ ဒီအေကာင္ကို စားေနၾက...စားၾကည့္"

ေျမၾကီးထဲမွ ႏႈိက္ယူလိုက္ေသာ အေကာင္ရြစိရြစိမ်ားကို ၾကည့္ျပီး... အေမ့မ်က္ႏွာ ႏွင့္ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီး သတိရမိသည္။ အိမ္မွာ ဂ်ီးမ်ားသမွ် ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ကၽြတ္သည္။ စစ္ေျမျပင္ေရာက္ေတာ့ အမိေက်ာင္းေတာ္မွာ စားခဲ့ရေသာ ထမင္းတစ္နပ္ကို သတိရမိသည္။ အေရွ႕ေရာက္လာေသာ အေကာင္မည္းမည္းေၾကာ္ကို ၾကည့္ျပီး ရင္ထဲေအာင့္လာသည္။ မတတ္ႏိုင္ မစားလွ်င္ ငတ္ေသရံုသာရွိမည္။ စားရင္းနဲ႕မွ ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းသည္။ ပင္ပန္းသည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္လား၊ ဘာလားေတာ့ မသိ စစ္ေျမျပင္တြင္ ရွိတာကို ရွာက်န္စားလိုက္ရေသာ ထမင္းတစ္နပ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္သားမ်ားအတြက္ေတာ့ နတ္သုဒၶါတစ္ပြဲပင္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ခ်င္းစာမိလိုက္ပါေတာ့သည္။

[အစ္ကိုၾကီးကိုေအာင္ ရဲ႕အျဖစ္အပ်က္ေလးပါဗ်ာ။ ဘယ္လိုအရသာရွိတယ္ဆိုတာ သြားေမးႏိုင္ေအာင္ အမည္ေဖာ္ေပးတာပါဗ်ိဳ႕]

+ ဒါနေလး ေ၀ငွေပး

2008-09-12T17:42:00.002+06:30

ကၽြန္ေတာ္အထက္တန္းေအာင္ျမင္ျပီးေသာ္ စစ္တကၠသိုလ္တက္ေရာက္ျပီး တပ္မေတာ္တြင္ ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းခဲ့သည္မွာ ယခုဆိုလွ်င္ ငါးႏွစ္တာကာလကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ပါသည္။ တာ၀န္က်ရာေဒသ၊ စစ္ေျမျပင္မ်ားသို႕လည္း သြားေရာက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါသည္။ ခြင့္ရက္ရေသာ ရက္သတၱပတ္တြင္ မိဘမ်ားရွိရာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႕ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ေသာ ကာလေလးတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ဒါနေလးတစ္ခုကို ေ၀ငွလိုက္ပါသည္။ ခြင့္ရက္ရေသာရက္မ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္စြာ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႕ရက္ျဖစ္ေနပါသည္။ အသက္ႏွင့္ရင္း၍ ရခဲ့ေသာ လစာေလးကို အလွဴဒါနေလးတစ္ခု လုပ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အၾကံေပးခ်က္ျဖင့္ ၾကည့္ျမင္တိုင္မ်က္မျမင္ေက်ာင္းသို႕ ေရာက္ရွိလာပါသည္......

ကၽြန္ေတာ့္လစာမွဖဲ့လွဴရေသာေၾကာင့္ တစ္ေန႕စာထမင္းစရိတ္လည္း ကၽြန္ေတာ္မတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႔တန္းစစ္ေျမျပင္ေရာက္ေနခိုက္ အလြန္စားခ်င္ေသာ မုန္႕မွာ J'Donut ျဖစ္သည္။ အျခားေသာ အစားအစာမ်ားကို ရရွိႏိုင္ေသာလည္း Donut သည္ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးမ်ားေရာက္မွသာ စားေသာက္ႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵေလးျဖင့္ Donut ေလးမ်ားကို ေက်ာင္းသား (၁၁၀)ေယာက္အတြက္ ္၀ယ္ယူသြားကာ ေက်ာင္း႐ံုးအဖြဲ႕ကို လွဴဒါန္းပါသည္။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးက ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္းေျပာကာ ကၽြန္ေတာ့္အား ေခတၱမွ်ေစာင့္ခိုင္းပါသည္။ ေက်ာင္းစင္၀င္ေအာက္တြင္ မုန္႕မ်ားျဖင့္ေစာင့္ေနရင္း ဘဲလ္သံတစ္ခုေပၚေပါက္လာျပီး (၂)မိနစ္မွ်အၾကာတြင္ ေက်ာင္းေဆာင္အသီးသီးမွ လူငယ္က်ားမအရြယ္စံုထြက္လာၾကသည္။ သူတို႔ေလွ်ာက္လွမ္းလာေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္မိေနသည္။ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားမွ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးရြက္မ်ားအနားကိုျဖတ္တိုင္း၊ ေရေျမာင္းမ်ားအနားမွသူတို႕ေလွ်ာက္လာတုိင္း ရင္တလွပ္လွပ္မွ်ျဖစ္မိသည္။ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားစံုေသာအခါ မုန္႕မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် တစ္ဦးျခင္းစီ ေ၀ငွေပးလိုက္ပါသည္။ ေ၀ဌေပးျပီးေသာအခါ ဆရာမတစ္ဦးက အလွဴရွင္ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆုေတာင္းေပးရန္ေျပာလိုက္ေသာအခါ... သူတို႕ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေသာ ဆုေတာင္းသံမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္၀ဲမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေပးလိုက္ေသာမုန္႕ေလးတစ္ခုအတြက္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေသာ ဆုေတာင္းမႈမ်ား....
ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္လည္း အမိႏိုင္ငံေတာ္မွေပးေသာ လစာမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္တို႕အသက္ကိုရင္း၍ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနမႈမ်ားသည္လည္း ျပည္သူျပည္သားမ်ားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ဆုေတာင္းေပးေနမႈမ်ားျဖစ္ပါသည္။ စကၡဳအာ႐ံုမျမင္ရေသာ္လည္း ရဲရင့္စြာ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကေသာ သူတို႕ေလးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း အာ႐ံုခံစားမႈမရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေျခတုေလးမ်ားသည္ အသက္၀င္လာသကဲ့သို႕ခံစားလိုက္ရပါသည္။

+ တပ္မေတာ္သားကို အိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးရမွာလား.....

2008-09-12T16:23:00.000+06:30

”စစ္သားလူထြက္၊ ဘုန္းၾကီးလူထြက္လူကို အိမ္ေထာင္ဖက္မေရြးမိေစနဲ႕”
ငယ္စဥ္က ေခါင္းရင္းအိမ္မွ အဖြားေျပာ ေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို နားထဲကမထြက္ေအာင္ ၾကားေယာင္ေနသည္။ ေရွးလူၾကီးေတြကေတာ့ မည္သည္ကို ၾကည့္ကာေျပာေနသည္ မသိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ရပ္ကြက္ထိပ္တြင္ ၀က္သားဒုတ္ထိုးေရာင္းေသာ ဦးေလးၾကီးသည္ စစ္မႈထမ္းေဟာင္း ေျခတစ္ဖက္ျဖတ္ထားေသာ သူျဖစ္သည္။ ညေနတိုင္းတြင္ သူ၏ဇနီးကို စက္ဘီးေနာက္တြင္တင္ကာ ေျခနင္းေလးကို တစ္ခ်က္ခ်က္ျဖင့္နင္းကာ ဆိုင္သိမ္းျပန္သြားေသာ ထိုဦးေလးၾကီးတို႕စံုတြဲကို ျမင္ရသူအေပါင္းသည္ ေအးခ်မ္းေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္တကၠသိုလ္၀င္တန္းေအာင္၍ စစ္တကၠသိုလ္တက္ရန္ စိတ္ကူးေၾကာင္းကိုေျပာေသာ အခါ ဦးေလးၾကီးသည္ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲပင္ ေထာက္ခံေလသည္။
“ေကာင္းတယ္ငါ့တူ။ ဦးေလးကေတာ့ အားေပးတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ဦးေလးစဥ္းစားတယ္။ စစ္ထဲ၀င္ဖို႕ စိတ္ကူးေနတဲ့ ကေလးေတြ ငါ့လိုဒုကၡိတကိုုမ်ားျမင္ရင္ စိတ္ပ်က္ကုန္ျပီး စစ္ထဲမ၀င္ခ်င္ေတာ့မွာေတာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ။ မင္းကေတာ့ ငါ့ကိုေတာင္ တိုင္တိုင္ပင္ပင္ ေမးလာေတာ့ ငါေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္ကြာ။“
ဦးေလးၾကီးျပံဳးကာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ကို ဦးေလးၾကီး၏ အိမ္သူသက္ထားကလည္း အျပံဳးေလးျဖင့္ ေထာက္ခံေနေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္စစ္တကၠသိုလ္သို႕တက္ေရာက္ခဲ့ကာ..............

ယခုဆိုလွ်င္ အရာရွိတစ္ေယာက္ဘ၀သို႕ ေရာက္ရွိခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ခြင့္ျပန္ရေသာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ရက္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္အျမဲသြားေတြ႕ေလ့ရွိေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားအျပင္ အျခားသူမ်ားမွာ ဦးေလးၾကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလးသာျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူေလးကိုပါ ထို၀က္သားဒုတ္ထိုးဆိုင္ေလးသို႕ ေခၚလာမိသည္။ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ေမးေလ့ရွိေသာ စကားေလးကေတာ့
”ကိုယ္ဒီလိုအေျခအေနျဖစ္သြားရင္ေရာ ဦးေလးၾကီးတို႕လင္မယားလို ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပါ့မလား“
သူမျပန္ေျပာေလ့ရွိတာကေတာ့ “စစ္သားလူထြက္၊ ဇြဲကထက္၊ ဘယ္ေတာ့မွ ထမင္းမငတ္“တဲ့။

(၀က္သားဒုတ္ထိုးႏွင့္ ကြမ္းယာစသည္တို႕ကို ေရာင္းေနေသာ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းဒဏ္ရာရ စစ္သည္ေတာ္ ရဲေဘာ္တစ္ဦးအတြက္ အမွတ္တရ။)

+ အိမ္အျပန္လမ္း

2008-08-28T02:33:00.000+06:30

ေန၀င္ရီတေရာအလွသည္ မပူမေအးႏွင့္ ေနသာရံုေတာ့ရွိေနသည္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းမဆီမွ ကားစက္သံမ်ား ဆူညံေနေသာေၾကာင့္ သူမအိမ္ေရွ႕သို႕ ကဲၾကည့္မိလိုက္ရာ ရွည္လ်ားေသာ စစ္ကားတန္းၾကီးကို ျမင္လိုက္ရသည္။ သူမမ်က္စိအစံုသည္ ကားေပၚသို႕ပါ ဆက္တိုက္ၾကည့္မိလိုက္ေသာ္ ညစ္ပတ္ေပက်ံေနေသာ ယူနီေဖာင္းမ်ားႏွင့္ ဆံပင္ရွည္သူမ်ားေရာ၊ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ ရွည္လ်ားမ်ားႏွင့္ စစ္သားမ်ားျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ စစ္သည္မ်ားက စစ္ကားမ်ားအနီးရွိ သစ္ပင္ေအာက္မ်ား၊ ကားမ်ားေအာက္တြင္ အဆင္ေျပသလုိ နားေနၾကသည္။
သူမတို႕ေမာင္ႏွမတစ္စုလည္း ေရဘူးေလးမ်ားႏွင့္အတူ စစ္ကားမ်ားအနီးသို႕ ေလွ်ာက္လာၾကသည္။

ကေလးမ်ားအနားသို႕ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္လာေသာ စစ္သားတစ္ဦးသည္ သူမတို႕ကမ္းေပးေသာ ေရဘူးေလးႏွင့္ စႏိုးတာ၀ါေလးကို လွမ္းယူရင္း မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္မ်ားၾကားမွ အျပံဳးတစ္ပြင့္..
”ေက်းဇူးပါပဲကြာ..ဦးေလးတို႕က အရမ္းညစ္ပတ္ေပက်ံေနေတာ့ အိမ္ေတြမွာ ေရေတာင္းရမွာ အားနာလို႕ တျခားသူေတြ ေတာင္းလာအျပီးကို ေစာင့္ေနတာကြ”
ေရဘူးထဲမွ ေရအခ်ိဳ႕ကို ဟန္းေကာခ်ိဳင့္ေလးထဲ အနည္းငယ္ထည့္ကာ ကားဦးပိုင္းသို႕ထသြားေလသည္။
”ဗိုလ္ၾကီး....ကေလးေတြက ဗိုလ္ၾကီးအတြက္ လာေပးတယ္”
ဗိုလ္ၾကီးဆိုေသာ အစ္ကိုၾကီးသည္ ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာအျပံဳးေလးတစ္ခုျဖင့္ ေသြးမ်ားစြန္းထင္းေနေသာလက္ျဖင့္ ဟန္းေကာခ်ိဳင့္ေလးကို လွမ္းယူလိုက္ျပီး..
”ေက်းဇူးပါပဲ...ငါ့ညီႏွင့္ ညီမရာ”

x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x

သူမ၏အေတြးတို႕သည္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္က အဖိုးတို႕အဖြားတို႕ရွိရာ ေက်းရြာေလးဆီသို႕ သြားလည္စဥ္က အျဖစ္အပ်က္ေလးဆီသုိ႕ ေရာက္ရွိသြားသည္။ ႏွစ္ေတြၾကာလာသည္ႏွင့္ အမွ် လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး စနစ္မ်ားလည္းတိုးတက္လာပါျပီ။ ယခုဆိုလွ်င္ ေရွ႕တန္းျပန္စစ္သည္မ်ားသည္ မိမိတို႕ အိမ္သို႕ျပန္ရာလမ္းသည္ သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္ႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခရီးမေထာက္ပဲ ျပန္လာၾကသည့္ တပ္ဂိတ္၀မွ ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ရင္း သူမလက္ထဲမွ ေအာင္သေျပပန္းေလးသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါသည္။

+ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္ေသာ စစ္ဗိုလ္ၾကီး

2008-07-14T03:05:00.000+06:30

ေအးျမေသာ ေဆာင္းရာသီအခ်ိန္ေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်ယ္ရီေျမဟုတင္စားေခၚၾကေသာ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ကေလးျဖစ္သည့္ ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕ကို ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ စိတ္ကူးရင္ခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၏ ပရ၀ုဏ္သည္ ထင္ထားသည္ထက္ပင္ က်ယ္ေျပာကာ အလြန္တရာ ၾကည့္ေကာင္းလွသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လို အျခားေသာ သူမ်ားသည္လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ေပါင္းစံုျဖင့္သာ ဤေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို ေရာက္ရွိလာၾကသည္။ စစ္တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ရေသာ အေပ်ာ္သည္ တကၠသိုလ္၀င္စာေမးပြဲေအာင္ျမင္ေသာ အခါေပ်ာ္ေသာ အေပ်ာ္ထက္မ်ားစြာသာခဲ့ပါသည္။ ထိုသို႕ေသာ အေပ်ာ္မ်ားျဖင့္.......

ေဒါက္မတင္ရေသးေသာ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားေလးမ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ အထက္မွ ညြန္ၾကားခ်က္မ်ားအတိုင္း ေနထိုင္က်င့္ၾကံလိုက္နာ စားေသာက္ရသည္။ ဗိုလ္ေလာင္းအစစ္မဟုတ္ေသးေသာ ဖားတစ္ပိုင္းငါးတစ္ပိုင္းဘ၀တြင္ အိမ္ကိုသာ လြမ္းမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေလးသည္ ရတခတိုင္းေဒသတြင္ပါ၀င္ေသာ ေက်းရြာေလးတြင္ျဖစ္သည္။ ဆက္သြယ္ေရးလိုင္းမ်ားက အမ်ားသံုးတယ္လီဖုန္းကိုသာ အားထားရေသာ ေဒသေလးျဖစ္သည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမသည္လည္း ကၽြန္ေတာ္ စစ္ဗိုလ္ၾကီးျဖစ္လာေအာင္ အားေပးမႈတြင္ ထိပ္ဆံုးမွ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႕ ရလွ်င္ရသလို ရက္ျခားနီးပါး ဖုန္းဆက္အားေပးၾကသည္။ မေန႕ကအျဖစ္အပ်က္ေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္အျပစ္ေပးခံထိေသာ အခ်ိန္ႏွင့္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္တြင္ အေမ့ဆီကဖုန္းလာသည္တဲ့.... ကၽြန္ေတာ္စကားမေျပာႏုိင္ေအာင္ ၀မ္းနည္းမႈေတြ လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ ဆို႕ေနသည္။
"ဟယ္လို....ေျပာပါ။"
"သား...အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ေမေမပါကြယ္။ သားကို သတိရလို႕ကြဲ႕။ သား..ေဒါက္တင္ပြဲက xxxxx ရက္ဆို။ အေမတို႕ေဒါက္တင္ပြဲကို မလာေတာ့ဘူး...လာလို႕ကုန္မယ့္ပိုက္ဆံကို သား..သံုးလို႕ရေအာင္ အေမတို႕ပို႕ေပးလိုက္မယ္ေနာ္။ သား...ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ေလးသံုးရတာေပါ့။"
ကၽြန္ေတာ္...ဘာမွ ေျပာမထြက္ပါ။ ေမေမ..မလာေတာ့ဘူးဆိုတာၾကားၾကားျခင္းပင္ ငိုခ်င္စိတ္က ထိန္းမရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့ကို ေတြ႕ခ်င္ပါသည္။ ေမေမ့လက္ေလးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းေလးကို သပ္ေပးကာ သား အရာရာေအာင္ျမင္ပါေစလို႕...ဆုေတာင္းေပးတာေလးမ်ားကို ခံခ်င္ပါသည္။
"ေမေမ......"
"သား........ငိုေနတယ္...ဟုတ္လား။ သားရယ္..ဘာျဖစ္တာတုန္း။ သား...ေနမေကာင္းလို႕လား။ သား....."
ေမေမ့ဆီမွ စိတ္ပူသံျဖင့္ ဖုန္းထဲမွ ပလံုးပေထြးၾကားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ့ညံ့မိပါသည္...
"သား..."
"ဟုတ္...ေဖေဖ။"
"မင္း...ေယာက်ာၤးမဟုတ္ဘူးလား။ မင္းျဖစ္ခ်င္လွပါတယ္ဆိုတဲ့လမ္းကို ေရြးျပီးေတာ့မွ မင္းက ေနာင္တမ်က္ရည္က်တာလား။ စစ္သားလုပ္မည့္သူက ဒီေလာက္မေပ်ာ့ညံ့သင့္ဘူးေလးကြာ။"
"ဟုတ္ေဖေဖ..သား..အျပစ္လုပ္မိလို႕ ဒါဏ္ေပးခံထိထားလို႕ပါ။"
"မင္း မွားလို႕..မင္း အျပစ္ေပးခံထိတာပဲ။ ဒါကို မ်က္ရည္မက်နဲ႕ေလကြာ။ ဒီမွာ မင္းငိုလို႕မင္း အေမက ဖုန္းေတာင္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငိုေနျပီ.. မင္းရဲ႕ ေဒါက္တင္ပြဲကို အေဖတို႕လာခဲ့ပါေတာ့မယ္ကြာ။ ဒီမွာက စပါးမေရာင္းရေသးေတာ့ ေငြမေပၚေသးဘူးကြ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်..သား။ အေဖတို႕ အေရာက္လာခဲ့မယ္..ဟုတ္ပလား။ တိတ္ေတာ့။ ေယာက်ာၤးက မ်က္ရည္က်တာ ေပ်ာ့ညံ့လို႕ကြ။ ေဖေဖတို႕မ်ိဳးရိုးမွာ မင္းက ပထမဆံုးစစ္ဗိုလ္ၾကီးျဖစ္မယ့္ေကာင္ကြ။ အားတင္းထားစမ္းပါကြာ။"
"ဟုတ္...ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ က်န္းမာေရး ဂ႐ုစိုက္ေနာ္။"

ဖုန္းေလးက်သြားပါျပီ...ကၽြန္ေတာ္လည္း အျပစ္ဒါဏ္ကို လုပ္ေဆာင္ရန္သြားရပါေတာ့မယ္။ သို႕ေသာ္ ဖုန္းမလာခင္ကေျခလွမ္းႏွင့္ ယခုေျခလွမ္းတို႕မွာ ကြာျခားသြားေလသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမသည္ ကၽြန္ေတာ္ဗိုလ္ေလာင္း ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို အားေပးခဲ့ၾကေသာ ေနာင္တစ္ေခတ္၏ေအာင္စစ္သည္၏ သားေကာင္းမိဘမ်ားျဖစ္သည္။ ယခုဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္၏ေက်ာင္းသားဘ၀သည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားျဖင့္သာ ခုတ္ေမာင္းေနပါသည္။

(ညီေလးဗိုလ္ေလာင္း အပတ္စဥ္[၅၃] ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားေလး ... ေအာင္ျမင္စြာျဖင့္ ထူးခၽြန္ဆုတစ္ခုကို ရယူႏို္င္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းရင္း ညီေလးရဲ႕ အမွတ္တရညေလးအေၾကာင္းကို တင္ျပေရးသားမႈကို နားလည္ေပးပါ။)

+ အရာရွိကေတာ္ေလာင္းမ်ားကို မွာခ်င္တာကေတာ့

2008-07-14T03:02:00.000+06:30

ေအာက္တိုဘာလရဲ႕ တစ္ခုေသာ ေသာၾကာေန႕တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားျဖင့္ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္္ မဂၤလာကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေနေသာ ဆံပင္ကုတ္၀ဲေလာက္ေလးကို ဖါးလားေလးခ်ကာ ကြာတာေဘာင္းဘီတိုေလး၀တ္ဆင္ထားေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္....

စေနေန႕၏ မဂၤလာရက္ျမတ္ခ်ိန္ေလးတစ္ခုတြင္ ျမန္မာ့က်က္သေရ ထိုင္မသိမ္းေလးကို ၀တ္ဆင္ထားကာ ျပံဳးစိစိမ်က္ႏွာေလးျဖင့္ေကာင္မေလးႏွင့္ Service Suit ၀တ္ဆင္ထားေသာ ေကာင္ေလးတို႔ ယွဥ္တြဲကာ မဂၤလာခမ္းမအတြင္းသို႕ ၀င္လာၾကသည္.......

တနဂၤေႏြေန႕တြင္ မိဘေဆြမ်ိဳးေမာင္ႏွမမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ခင္ပြန္းတာ၀န္က်ရာေဒသသို႕လိုက္သြားရန္ ျပင္ဆင္ေနေသာ ဆံပင္ေလးကို စည္းေႏွာင္ထားကာ ကြာတားေဘာင္းဘီေလး ၀တ္ဆင္ထားေသာ ေကာင္မေလး...

တနလၤာေန႕တြင္...
"ငယ္ေရ.. မျပီးေသးဘူးလား။ ဒီမွာ အစ္မတို႕ကေတာင္ေစာင့္ေနရျပီ။" "လာပါျပီ..ကိုကိုရယ္။ ငယ္ဆံပင္ျဖီးေနလို႔ပါ။" "ေဟာဗ်ာ.. ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလည္း..ငယ္။ ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ စပို႕ရွပ္နဲ႕။ ဒါကဘယ္လိုျဖစ္တာလည္းကြာ" "ဟာ..ကိုကို ကလည္း လယ္ထဲလိုက္ၾကည့္ရမွာဆို.. ဒါေၾကာင့္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိေအာင္လို႕ပါ။" " ငယ္......ငယ္က လြန္ခဲ့ေသာ..ေသာၾကာေန႕က ငယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အရာရွိကေတာ္ျဖစ္သြားျပီ။ ငယ္..လက္ေအာက္မွာ ရဲေမေတြရွိတယ္။ အျခားအရာရွိငယ္ ကေတာ္ေတြရွိတယ္ေလကြာ.. ငယ္ ဒီလို၀တ္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလည္း.. ထမီေလးႏွင့္ရင္ဖံုး သို႕မဟုတ္ ရင္စိ အက်ၤ ီေလး၀တ္ခဲ့ေနာ္.. ျမန္ျမန္လွဲခဲ့ အစ္မတို႕ ေစာင့္ေနရတာ အားနာစရာ။"
မ်က္ႏွာေလးပ်က္ပ်က္ျဖင့္ အခန္းထဲသို႕ျပန္၀င္သြားေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေတြးေနတာကေတာ့.....
"ညီမတို႕ အစ္မတို႕မ်ား... တပ္မေတာ္ထဲ၀င္ရင္ေလ.. သူ႕ကိုေျပာလိုက္စမ္းပါ... ရင္ဖံုး၊ ရင္စိႏွင့္ ထမီေတြသာ မ်ားမ်ားခ်ဳပ္ယူလာၾကပါလို႕" ညီမေလးကေတာ့ ဒီေနရာကေန..မွာခ်င္ပါတယ္။ "
့

+ ကၽြန္ေတာ္ အရာရွိျဖစ္ပါျပီ

2008-07-14T03:01:00.001+06:30

မနက္ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေျခအစံုသည္ သခ်ိဳင္းအ၀တြင္ ရပ္မိရင္း... အေတြးေတြကလည္း တစ္ခ်ိန္တံုးက အတိတ္ဆီသို႕ေရာက္ရွိသြားေတာ့သည္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းကို ထူးခၽြန္စြာေအာင္ျမင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖေဖႏွင့္ ေမေမက တပ္မေတာ္ထဲသို႕၀င္ရန္ အားေပးၾကသည္။ သားၾကီးက အရာရွိ၀တ္စံုေလးနဲ႕ က်က္သေရရွိမွာပဲလို႕ ေမေမက တဖြဖြေျပာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တပ္မေတာ္ထဲ မ၀င္ခ်င္ပါ။ အမ်ားနည္းတူ ျမကၽြန္းညိဳညိဳတကၠသိုလ္ဟူေသာ ေရာင္စံုပန္းမ်ားဖူးပြင့္ေနေသာ တကၠသိုလ္ကိုသာ တက္ခ်င္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း မိသားစုထဲတြင္ အၾကီးဆံုးသားျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္က မိဘစကားကို ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လိုက္နာမွသာလွ်င္ ညီငယ္၊ ညီမငယ္တို႕က ဆံုးမႏိုင္မည္သာျဖစ္သည္။ ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသိုလ္သို႕ေရာက္ရွိလာပါေတာ့သည္။

ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားတို႕၏ဘ၀သည္ ေက်ာင္းစတက္ကာစ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားေလး ေက်ာင္းစတက္သလို မခ်ိဳျမိန္ပါ။ အၾကီးအငယ္အုပ္ခ်ဴပ္ရေသာစနစ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥမ်ားတြင္ ျပန္ေျပာခြင့္မရေအာင္ကို အမိန္႕နာခံရသည္။ ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ မ်က္ရည္က်သလားေမးလွ်င္..ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္က်ပါသည္။ ခါးသည္းမႈေတြကို ၾကံဳရတိုင္း ေဖေဖႏွင့္ေမေမကို ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ေသာစိတ္ေၾကာင့္သာ စစ္ထဲ၀င္လာတာပဲဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားတင္းရင္းမ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ အိပ္စက္ခဲ့ရေသာ ညေတြသည္ တတိယႏွစ္အေရာက္တြင္ ခန္းေျခာက္စျပဳလာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ရပါေသာ ေမေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ကို ေလာကၾကီးထဲတြင္ထားခဲ့ေတာ့သည္။ ေမေမ့စ်ာပနကို အမွီျပန္ခြင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့ပါသည္။ အထီးက်န္မႈေတြျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ျဖတ္လာႏိုင္ခ်ိန္.... စတုတၳႏွစ္လယ္တြင္ ရန္ကုန္သို႕ကြင္းဆင္းေလ့လာေရးသြားရပါသည္။ ေလ့လာေရးျပီး၍ ေက်ာင္းသို႕ျပန္ေရာက္ေသာ အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္ရူးသြပ္သြား မတတ္ခံစားရပါေတာ့သည္။ ေဖေဖ့ရက္လည္ ဆြမ္းသြတ္ေသာေန႔ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္မွီလိုက္ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္လုပ္ရေတာ့မလည္း မည္သူ႕ကို ေက်းဇူးဆပ္ဖို႕ စစ္ထဲ၀င္လာတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္ေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမအုတ္ဂူတို႕ကို ကန္ေတာ့ကာ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသို႕ျပန္လာရပါေတာ့သည္။

ဒီဇင္ဘာႏွင္းမႈန္ေလးေတြၾကားမွာ ေက်ာင္းဆင္းပြဲဟူေသာ ေန႕တစ္ေန႕ထိတိုင္ ကၽြန္ေတာ္ ဤေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ ဆက္လက္ရွိေနခဲ့ပါသည္။ လစ္လပ္ေနေသာမိဘထိုင္ခံုေလးက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမျပံဳး၍ၾကည့္ေနသည္ဟု ခံစားမိသည္။
"ကိုၾကီး...ဘာေတြရပ္ျပီး စဥ္းစားေနတာတံုး.. ၀င္ရေအာင္ေလ" ညီမေလးက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဆြဲရင္းသခ်ိဳင္းထဲသို႕၀င္္လာခဲ့ၾကသည္။ ညီငယ္သံုးေယာက္ႏွင့္ ညီမေလးကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္က်မိသည္။ ေဖေဖႏွင့္ေမေမ သားကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရမွာ ညီေလးတို႕ ညီမေလးတို႕တင္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး...ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခုလံုးကိုပါ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရေတာ့မွာပါ။

ေဖေဖႏွင့္ေမေမ... သားအခု အရာရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါျပီ။ ေမေမျမင္ခ်င္တဲ့ အရာရွိ၀တ္စံုနဲ႕သား ေမေမတို႕ေရွ႕ကိုေရာက္ေနပါျပီ။
"ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႕ေက်းဇူးကို ဆပ္ဖို႕သားတပ္မေတာ္သားေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေအာင္ ဆက္ၾကိဳးစားပါ့မည္။" ေဖေဖႏွင့္ေမေမ ၾကားႏိုင္ၾကပါေစ။ ။

(အားငယ္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဒီအေၾကာင္းအရာေလးျဖင့္ အားေပးခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ အပတ္စဥ္-၈ မွ အစ္ကို႕ကို အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ )

+ သို႕ ..... အေဖ

2008-07-14T02:59:00.000+06:30

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ခံစားခ်က္တစ္ခုပါ။
အေဖသိႏိုင္ပါေစ...
သားစာေမးပြဲေအာင္တယ္ အေဖ. ဒါကို အေဖ မသိႏိုင္ေတာ့ဘူးေနာ္။ သား စစ္တကၠသိုလ္တက္မယ္ အေဖ။ အေဖျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ သားၾကိဳးစားမွာပါ။ အေဖကို ျမင္ေစခ်င္တယ္ အေဖရာ.. သားေက်ာင္းဆင္းပြဲမွာ အေဖ့ကို ရွိေစခ်င္လိုက္တာ။ အေမကေတာ့ အျပံဳးေတြက မ်က္ရည္ေတြနဲ႕။ သားတာ၀န္က်တဲ့ေနရာက သားတို႕ျမိဳ႕ေလးကေန သေဘာၤတစ္တန္၊ ကားတစ္တန္ေပါ႔။ အေဖေရ...သား ေရွ႕တန္းထြက္ရေတာ့မယ္။ သား ရင္ထဲမွာ အေဖကို ေျပာခ်င္ေနတယ္။ အေဖျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အရာရွိတစ္ေယာက္သားျဖစ္လာျပီ။ အေဖေရ ေရွ႕တန္းမွာကေတာ့ အဆင္ေျပလားလို႕ေမးရင္ေတာ့ ဒီလိုပါပဲေျပာရမွာေပါ႔။ ရက္ေတြလေတြ ကုန္လာျပီ အေဖ။ သားတာ၀န္ခ်ိန္ျပီးဆံုးလို႕ သား သင္တန္းတက္ဖို႕ေၾကးနန္း၀င္လာျပီ။ သားအရမ္းေပ်ာ္တာပဲ အေဖရာ.. အေမႏွင့္ ညီေထြးကို သားေတြ႕ရေတာ့မယ္။ သား အျပန္လမ္းမွာ အေပ်ာ္ေတြနဲ႕ ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းတက္ရမယ္တဲ့။ သား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ျပန္ဆံုရေတာ့မယ္။ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ကိုေရာက္ဖို႕ မိုင္(၂၀)ပဲလိုေတာ့တယ္။ သား uniform ကေတာ့ ညစ္ပတ္ေနျပီ အေဖရာ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ဒီလိုပဲ ျမိဳ႕ထဲကို ၀င္ရေတာ့မွာေပါ့။

အေဖ.. သားမ်က္လံုးေတြ ျပာသြားတယ္ အေဖ..
အေဖ..သားေဘးကိုေရာက္လာတာလား။ သား သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သားေရာက္ခ်င္တဲ႕ ရန္ကုန္ကိုေတာ့ေရာက္ေနျပီ အေဖ။ အေမကေတာ့ သားေဘးမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕။ သား ေဘးမွာ သားေတြ႕ခ်င္တဲ့ သားသူငယ္ခ်င္းေက်ာင္းဆင္းဖက္တခ်ိဳ႕ကိုေတြ႕တယ္။ ဒါေပမယ့္ သံလြင္ေရာင္ Uniform နဲ႕ေတာ့ မဟုတ္ဘူး အေဖ။ ျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔။ ေစာင္ဖံုးထားတဲ့ေနရာက ကုတင္နဲ႕တိုက္ရိုက္ထိေနတာ အေဖ။ သားကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ျပန္မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး။ အေမကေတာ့ သားနဖူးေလးကို ပြတ္ျပီး ဘုရားစာေတြရြတ္ေနျပီ။ သားမ်က္ရည္တစ္ခ်က္က်မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သား ဒီလိုခံစားေနရေပမယ့္ သား ၀မ္းမနည္းေတာ့ ပါဘူး။

သား တာ၀န္ကို သား တာ၀န္ေက်ေအာင္ သားလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သား ဒီလိုခံစားေနရေပမယ့္... အရာရွိတစ္ေယာက္ပါ အေဖ။ သားအသက္ႏွင့္ ခႏၶာကို သား ေပးထားျပီးမွ သား စစ္ထဲ၀င္လာတာေလ။ အေဖ... သားတာ၀န္ေက်ပါတယ္ေနာ္။ သားကို ျပံဳးျပေနမယ္လို႔ သားေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

+ ရင္ကိုယားေစေသာ စာေလးတစ္ေစာင္

2008-07-14T02:57:00.000+06:30

ကရင္ျပည္နယ္ေဒသေလးတစ္ခုတြင္ လံုျခံဳေရးတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနရခ်ိန္ ခ်စ္သူ၊ ခင္သူ၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေမာင္ႏွမမ်ား နဲ႕ေ၀းကြာေနေသာ ကာလေလးသည္ လြမ္းေဆြးမႈေတြႏွင့္ တာ၀န္ဟူေသာ အရာႏွစ္ခု ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ရက္မ်ားျဖစ္သည္။ ေနာက္တန္းမွေရာက္လာေသာ စာလႊာေလးမ်ားသည္သာ တစ္ေန႔တာ ပင္ပန္းေနမႈမ်ားကို အေ၀းသို႔ လႊင့္စင္ေစပါသည္။ အၾကင္ခ်စ္သူမရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ စာဆိုသည္မွာ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရသည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေသာရက္ေလးကို ေရာက္လာပါသည္။ ရဲေဘာ္တစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ စာေလးတစ္ေစာင္ကို ယူေဆာင္လာေပးပါတယ္။
ေပးပို႕ေသာစာလႊာရွင္ေလးနံမည္ေလးက မၾကာေသးမီက ခင္မင္ခြင့္ရလိုက္ေသာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္... ကၽြန္ေတာ္၀မ္းသာမႈမ်ားႏွင့္ ရင္ခုန္မႈေတြပါ စာေလးကို ဖြင့္လိုက္မိသည္။.....

စာထဲကအေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ယားက်ိက်ိျဖစ္လာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို ဆြဲေဆာင္မႈေကာင္းတဲ့စာေလးေပါ့ ယားက်ိက်ိေတာင္ ခံစားရတယ္ဆိုေတာ့။ ေနာက္ေတာ့ လက္ေတြပါယားလာတာ။ တစ္ကိုယ္လံုးကို ယားလာေတာ့တာပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေရေျပးခ်ိဴးလိုက္ရေတာ့တယ္။ စာေလးကို ေသခ်ာစြာဖတ္ၾကည္ေတာ့မွ ေအာက္ဆံုးတြင္ သတိေပးစကားပါ ပါတယ္။ "ေခြးလ်ားသီးမႈန္႔ပါသည္" တဲ့ေလ။ ဘယ္လိုမွကို အျပစ္ျမင္လို႕မရဘူး။ သူတို႕ရဲ႕စာေလးေၾကာင့္ ပင္ပန္းေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တင္မက ကၽြန္ေတာ့္တပ္ခြဲတစ္ခုလံုး တေသာေသာရယ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဒီအေၾကာင္းရာေလးကို စဥ္းစားမိတိုင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။