မိတ္ေဆြၾကီး ကိုရင္ညိန္း၏ အီးဋီကာကို ဖတ္ထားဘူးေလရာ မိမိအလွည့္တြင္လည္း မည္ကဲ့သုိ႕ ႏီွကာေရးရန္ ေတြးမရ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးေလသည္။ ယခုေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆုိင္.. ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေလးကို အမွတ္တရ ျပန္ေျပာင္း ေျပာရေလေတာ့မည္။
အခ်ိန္ကား စာေရးသူ ကိစၥရပ္တစ္ခုျဖင့္ ဟဲဟိုးသို႕ေလယာဥ္ျဖင့္ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ ေလယာဥ္ေပၚရွိအိမ္သာ၏ လူမအားမႈမ်ားေၾကာင့္ ေအာင့္ျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေအာင့္ကာ ေလယာဥ္ဆိုက္သည္အထိ သည္းခံျပီး အေပါ့သြားခ်င္ေသာ စိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္းခဲ့ရေလသည္။ Luggage မ်ားကို ေရြးရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနခ်ိန္တြင္ အနားရွိ ေလဆိပ္အိမ္သာသို႕ အေျပးတပိုင္း ထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္သာအတြင္းသို႕ေရာက္ျပီး အတန္ငယ္အၾကာတြင္ အေလးစြန္႕ေသာ အခန္းမ်ားဆီမွ
"ေဟး..ေဟးေဟး.. ေဟး….ေဟးေဟး"
စာေရးသူလဲ အနဲငယ္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ယံုတင္မက ေၾကာက္သလိုလိုပင္ျဖစ္မိသြားသည္။ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ သရဲေျခာက္ျခင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဟု စိတ္ကို တင္းကာ လက္ေဆးကန္ဖက္ ထြက္လာခ်ိန္တြင္.. ။ ထို အသံမ်ိဳးစံုထြက္ေသာ အခန္းမွ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ထြက္လာေလသည္။ မ်က္ႏွာၾကီးကလည္း ျပံဳးျပံဳး၊ ျပံဳးျပံဳး။ ကေလးရွက္ေတာ့ ငို၊ လူၾကီးရွက္ေတာ့ ရယ္ ဆိုသကဲ့သုိ႕ သူကရွက္ရွက္ျဖင့္ ေျပာပံုရေသာ ေလသံၾကီးျဖင့္..
"ေအးကြာ.. အိမ္သာတံခါးခ်က္ေတြက မေကာင္းဘူးထင္ပ။ ပိတ္မရလို႕ အျပင္က တစ္ေယာက္လာဖြင့္မွာ စုိးလို႕ကြာ အသံျပဳေနရတယ္။"
စာေရးသူလည္း အိမ္သာအျပင္ေရာက္မွသာ အသံထြက္ရယ္ႏိုင္ေလသည္။ ဤဦးၾကီးသင္ေပးခဲ့ေသာ အိမ္သာဂ်က္ျပသနာေျဖရွင္းနည္းကို ခ်စ္သူေလးကိုေတာင္ သင္ေပးခဲ့မိသည္။ စာဖတ္သူမ်ာလည္း ဤနည္းကို လိုသလိုသံုးၾကႏိုင္ေစရန္ ေ၀မွ်လိုက္သည္။
စာေရးသူ၏ညီမငယ္ေျပာျပဖူးေသာ အိမ္သာႏွီကာေလးကို ျပန္လည္တင္ျပရလွ်င္.. အခ်ိန္ကား အထက္အရာရွိၾကီးလမ္းေၾကာင္းရွိျခင္းေၾကာင့္ တပ္ရင္းတပ္မ အရာရွိအရာခံစစ္သည္မ်ားအာလံုး မအားႏိုင္ေအာင္ ရွိၾကေလသည္။ မိတ္ေဆြၾကီးG3 တစ္ေယာက္လည္း အထက္လူၾကီး နားေနမည့္ေနရာတာ၀န္ကို ယူရေလသည္။ မိတ္ေဆြၾကီးလည္း အစစအရာရာစီစဥ္စရာမ်ားကို စီစဥ္ျပီးခ်ိန္တြင္ ေနာက္ဆံုး အိမ္သာဆီသို႕ အသိေရာက္သြားသည္။ မိတ္ေဆြၾကီးလည္း အိမ္သာကို အနံအသက္ကင္းစင္ရံုတင္မက အစစအရာရာသန္႕ျပန္႕ေစရင္ေတြးရင္းေတြးရင္း အိမ္သာေရဆြဲေသာ ေရအတြင္းသို႕ အေမြးအိတ္ခ်ိတ္ရန္ စိတ္ကူးရမိေလသည္။ စိတ္ကူးအတုိင္းပင္ လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္မႈကို ေဆာင္ရြက္ျပီး ေက်နပ္မႈမ်ားျဖင့္ စီစဥ္မႈမ်ားကို အဆံုးသတ္ခဲ့သည္။ အထက္လူၾကီးလည္း တပ္သို႕ေရာက္လာပါျပီ။ ၾသ၀ါဒခံယူမႈမ်ား၊ ေတြ႕ဆံုမႈမ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းစဥ္ရွင္းလင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ျပီးခ်ိန္မ်ားအျပီးတြင္ ခရီးတစ္ေထာက္ဆက္လက္မထြက္ခြာခင္ ေရအိမ္ကို အသံုးျပဳေလသည္။ ထို႕ေနာက္ အထက္လူၾကီးလည္း ခရီးစဥ္အတိုင္း ဆက္လက္ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ မိတ္ေဆြၾကီးလည္း ပင္ပန္းမႈမ်ားကို အနားယူရန္ အေဆာင္သို႕သြားမည္အျပဳ… ျပသနာက စပါျပီ။ တင္လိုက္ရေသာ ထုေခ်လႊာ.. ေျဖရွင္းလုိက္ရေသာ စကားလံုးမ်ား…
ျဖစ္ပံုကေတာ့.. မိတ္ေဆြၾကီးက ေရအိမ္သံုးျပီး ေရဆြဲလွ်င္ေတာင္ ေမြးပ်ံ႕ေစရန္ သံုးလိုက္ေသာ ေဆးရည္အိတ္သည္ ခ်ိတ္ထားေသာ ေနရာမွ ျပဳတ္က်ကာ..ေရဆြဲေပါက္၏ ေရထြက္ေပါက္ကို ကြက္တိကို ပိတ္မိတာ ေရဆြဲမရေသာ ျပသနာျဖစ္ေပၚခဲ့ေလေသာေၾကာင့္ေပတည္း။
စာဖတ္သူမ်ားလည္း သတိၾကီးစြာျဖင့္ ေရအိမ္ကို အလွအပဆင္ႏိုင္ၾကပါေစရန္ ရည္သန္ျပီး ေရးသားလုိက္ပါသည္။
စာအျပည့္အစံုသို႕….
ျပန္ေခါက္ထားႏိုင္ပါသည္…
ေႏြရာသီဟုေခၚတြင္ေသာ္လည္း ျပင္ဦးလြင္ေႏြဥတုကေတာ့ ေအးစိမ့္စိမ့္ေလးေတာ့ ရွိေနေလသည္။ တေန႕ညကတည္းက အေမ့ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရျပီး လူက ေပ်ာ္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ လူၾကံဳပစၥည္းႏွင့္ စားစရာမ်ားပို႕လိုက္သည္။ မစားရတာၾကာေလျပီျဖစ္ေသာ ပုဇြန္ဟင္းႏွင့္ ေခ်ာကလက္မ်ား ထည့္ေပးလိုက္သည္တဲ့…
မနက္ျဖန္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနမိသည္။ ပစၥည္းမ်ားကို သယ္လာမည့္သူေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ္၏ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေလး။ ရင္ခုန္ျခင္း အလ်င္းမရွိၾကေသးေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္၏ ခင္မင္မႈသည္ မိဘမ်ားက ဘာလိုလိုေျပာထားေသာေၾကာင့္ အိုးတိုးအန္းတန္းေတာ့ျဖစ္သည္မွာ အမွန္ပင္။ သူမႏွင့္ မေတြ႕သည္မွာ ဒီကိုေရာက္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒုတိယႏွစ္ဗိုလ္ေလာင္းဘ၀ေရွ႕တစ္လက္မ ေနာက္ေျပာင္ဘ၀ျဖင့္ သူမကို ေတြ႕ရမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ ရွက္မိသည္။
ေနၾကာရိုင္းမ်ားကို ရွင္းေနရင္းျဖင့္ သူမအေၾကာင္းမ်ားကို စိတ္ကူးေပါက္ရင္းေတြးေနမိသည္။ ဧည့္ေတြ႕လာၾကသူမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း လာေရာက္ျခင္းမရွိခဲ့ေသးေသာေၾကာင့္ သူမေရာက္လာမည္ကိုပင္ ရင္ခုန္သလိုလုိျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကိုလည္း နည္းနည္းေတာ့ ၾကြားလံုးေလး ထုတ္ထားမိလိုက္သည္။ ယခင္ေန႕မ်ားက အလြန္တရာမွ ၾကည့္မရေသာ ေနၾကာရိုင္းပင္မ်ားသည္ ယေန႕တြင္မူ လွပေနသလုိ ခံစားမိလိုက္သည္။ ေနၾကာရိုင္းပင္မ်ားကို ကုိယ္လံုးမ်ားျဖင့္ ပစ္တိုက္ျပီး လွဲေနသည္ကိုပင္ နေျမာသလိုလိုခံစားရလာသည္။
မနက္ခရာမႈတ္သံကိုပင္ ေနာက္က်ေနသလိုလို္။ မနက္PT ေျပးျပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ မိုးၾကိဳးပစ္သလိုၾကားလိုက္ရေသာ အမိန္႕ေၾကာင့္ အေပ်ာ္မ်ားသည္ အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေလျပီ။ ယေန႕ညေနတြင္ Dinner ပြဲရွိသည္။ အထက္အရာရွိၾကီးအခ်ိဳ႕လာမည္။
Outpass လည္းပိတ္.. ဧည္ေတြ႕လည္း…ဂ်ိတ္ ။
ေသေလျပီ သူမက ဒီေန႕မနက္မွ ရန္ကုန္မွ မႏၱေလးလို႕ေရာက္မည္။ ေန႕လည္ေလာက္မွ တက္လာမည္ဆိုပါက ညေနဧည့္ေတြ႕ခ်ိန္မွျဖစ္မည္….သြားေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးမ်ား အေပ်ာ္ေလးမ်ားသည္… ေဇာ္၀င္းထြဋ္ ၏ သီခ်င္းဘ၀သို႕ေရာက္ေလျပီ။ တေန႕တာၾကီးကလည္း မကုန္ႏိုင္ေတာ့သလိုလို.. တေန႕လံုးလည္း လူႏွင့္စိတ္ႏွင့္မကပ္.. နာရီလက္တံေလး ေလးနာရီထိုးေနခ်ိန္ထိ ရင္ထဲက အလံုးက တင္းခံေနသလိုလို။ ထမင္းစားစဥ္ကလည္း ဇြန္းျပန္ခုန္ဟင္းႏွင့္ စားထားတာေတာင္.. အရိုးစူးသလိုလို လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ နင္တင္တင္။ အေဆာင္ေပၚမွပဲ အေ၀းကို ခပ္ေဆြးေဆြးေတြးေငးေနမိစဥ္..
"ဗိုလ္ေလာင္း xxxxx ဘယ္မွာလဲ… ညီ။"
ခပ္မာတင္းတင္းအသံတစ္ခုထြက္လာေသာေၾကာင့္ ေက်ာေတာင္ခ်မ္းသြားသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ အရပ္၀တ္ျဖင့္ အရာရွိရုပ္သြင္ျပင္ႏွင့္ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္။
"ကၽြန္ေတာ္ပါ။"
လက္ကလည္း ဗိုလ္ေလာင္းတို႕ထံုးစံအတိုင္း လက္သီးေလးတစ္ဆုပ္ဆုပ္ သတိေလးဆြဲျပီး ျပန္ထူးလိုက္သည္။
"ေအး ဒါဆို အစ္ကိုနဲ႕ ခဏလိုက္ခဲ့ကြာ။ ျဖစ္တယ္မလား။ ညီတို႕ Dinner အခ်ိန္ကလိုေသးတယ္မလား။"
"ဟုတ္"
လက္ကလည္း အသင့္အေနအထားပင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ တုိက္ပံုအမည္းေလးကို လွမ္းဆြဲလိုက္ကာ အျမန္၀တ္ျပီး လာေခၚေသာ အစ္ကိုၾကီးေနာက္သို႕ အေျပးတစ္ပိုင္းလိုက္ခဲ့ေလသည္။ လိုင္းခန္းမ်ားႏွင့္ ကပ္ေနေသာ အေဆာင္တစ္ခုအနီးသို႕ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ျပံဳးျပေနသာ အျပံဳးတစ္စံုကို သူျမင္လိုက္ရခ်ိန္တြင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမေလး…
သူမႏွင့္အတူ သူမအစ္မ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္။ ထို႕ေနာက္ အရပ္၀တ္ျဖင့္ အရာရွိရုပ္သြင္ အစ္ကိုေနာက္တစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးျဖင့္…
"ဟဲ့ xxxxx နင့္ကို လာေတြ႕ရတာလည္း အက္ရွင္ကားရိုက္ေနရသလိုပဲ။ ငါတို႕ကို ဧည့္ေတြ႕မေပးဘူး။ ဒါဆိုလည္း ပစၥည္းပါးလုိက္မယ္ဆိုေတာ့လည္း ဂိတ္၀မွာ အပတ္စဥ္( xxx ) က အစ္ကိုၾကီးက သူ႕အပတ္စဥ္ၾကီး ထုတ္ေျပာျပီး ငါ့အစ္ကုိေတြေတာင္ အဆူခံလိုက္ရေသးတယ္။ နင့္အတြက္လူၾကံဳကလည္း ဒီေန႕မေပးလို႕ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ။ ေခ်ာကလက္ေတြဆိုေတာ့ အရည္ေပ်ာ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနျပီ ဒါေတာင္ ငါ မႏၱေလးမွာ ခဏ အေအးေပးထားေသးလို႕။ မနက္ျဖန္လဲ ငါက မႏၱေလးျပန္ဆင္းမွာေလ နင့္ကို ေတြ႕ခ်င္လို႕ တက္လာလိုက္တာ။"
သူမသည္ တရစပ္စကားမ်ားကို ေျပာလည္းေျပာ ပစၥည္းမ်ားလည္း ထုတ္ေပးေလသည္။ သူမအစ္မႏွင့္ က်န္အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳး။
"နင္ဘယ္လို၀င္လာတာလဲ.. ဒီေနရာၾကီးကို။ ငါလည္း နင့္ကို ဘယ္လိုဆက္သြယ္ရမွန္းမသိလို႕ နင္ေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနျပီ ထင္ေနတာ။ ေတာ္ေသးတယ္ကြာ.."
"ဟယ္.. ငါ့အစ္ကိုေတြ သိလို႕ေပါ့။ သူတို႕ပို႕ေပးလို႕သာေပါ့။ ထားပါ..ဒါေတြ။ နင္ေနာက္က်ေနမယ္ ျပန္ေတာ့ေလ။ မဟုတ္ရင္ အထိုးခံေနရအံုးမယ္။"
လက္က နာရီေလးကို ေခတၱမွ်ပင္ရပ္ထားခြင့္ရခ်င္သြားသည္။ သူမသည္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းေသာ ေနရာေလးမွ ကၽြန္ေတာ့္ထံသုိ႕ ေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ေလသည္။ အစ္ကိုေတာ္မ်ားကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရမလုိလို။
"ညီ.. မင္း ျပသနာတက္မယ္။ ျပန္ေတာ့ကြ။"
လာေခၚေသာ အစ္ကို သတိေပးမွ သူငယ္ခ်င္းမေလးကို ႏႈတ္ဆက္ကာ အေဆာင္မ်ားဆီကို သုတ္ေျခတင္ရသည္။ လည္ပင္းတြင္ နင္ေနေသာ အရိုးေလးကေတာ့ က်သြားပါသည္။ သို႕ေသာ္ ခံစားခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ထိုအေဆာင္ေလးေရွ႕တြင္ အမွတ္တရ က်န္ခဲ့ေလသည္။
(ဗိုလ္ေလာင္းေလးမ်ား၏ ဘ၀ကို နားလည္ေပးႏိုင္ေစရန္ ဒီေဆာင္းပါးေလးျဖင့္ ခ်စ္သူဗိုလ္ေလာင္းေလးကို စိတ္ခုေနေသာ ညီမေလးတစ္ဦးကို ေတာင္းဆိုခ်င္ပါသည္။)
စာအျပည့္အစံုသို႕….
ျပန္ေခါက္ထားႏိုင္ပါသည္…
“ထြန္တံုးကိုတဲ့ ေျခေတာ္တင္ ႏြားၾကန္စံုႏွင္ x x x x x “
ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရေသာ သီခ်င္းေလးကို ျငီးရင္း တပ္ပိုင္လယ္ကြင္းမ်ားဆီသို႕ ေျခဦးလွည့္မိသည္။ ဒီေန႕တာ၀န္က စပါးခင္းမ်ား စစ္ရမည္။ ထို႕ေနာက္ ေမြးျမဴေရးကြင္းတစ္ခုကို စစ္ရမည္။ တပ္ရင္းရံုးက ထြက္လာကတည္းကေတာ့ Plan A , Plan B ႏွင့္ ဟုတ္သလိုလို။ လယ္ထဲေရာက္ေတာ့ ငုတ္တုတ္ေမ့ျပီ။
လယ္ကြက္မ်ားက အငွားခ်ထားျပီး လုပ္ျခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ တႏိုင္တပိုင္လုပ္ကိုင္ၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ ကြင္းထဲ ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ သူမ်ားက မိမိရဲေဘာ္မ်ား။ မိမိလည္း မေနသာ မၾကည့္ရက္။ လယ္ကန္သင္းရိုးေပၚမွ ေန၍ ဟုိလုိလုပ္ပါလား….ဒီလိုလုပ္ပါလား….ဟုလည္း အခ်ိဳရည္ေၾကာ္ျငာလည္း မရိုက္ခ်င္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကြင္းဆင္းရေလျပီ။
၀တ္လာေသာ ယူနီေဖာင္းေလးက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းျဖစ္ေနျခင္းကိုပင္ ၾကိတ္ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ အက်ီ ၤကိုသင့္ရာေနရာတြင္ ခ်ိတ္ျပီး ေဘာင္းဘီကို ဒူးအထက္ ေခါက္တင္ကာ လယ္ကြင္းထဲသို႕ ဆင္းလိုက္သည္။ ဆရာၾကီးတစ္ေယာက္က လွမ္းေအာ္ေလသည္။
"ဗိုလ္ၾကီး… ဟာ မလုပ္ပါနဲ႕ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လုပ္လည္း ရပါတယ္။"
"မထူးပါဘူး ဆရာၾကီးရာ။ တစ္ေယာက္ျပီးေတာ့ အလုပ္ျမန္ျမန္ျပီးသေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္ဖူးသြားတယ္ေပ့ါဗ်ာ။"
တခင္းစာ ပ်ိဳးက်ဲျပီးသည္ႏွင့္ ေျခလက္ေဆးျပီး ေမြးျမဴေရးရွိရာသို႕ လွမ္းလာခဲ့လိုက္သည္။ ေမြးျမဳေရးဆိုလို႕ ႏြားတို႕ ၾကက္တို႕ ၀က္တို႕ေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ မဟာပညာေက်ာ္ တီေကာင္ေမြးျမဴေရးစခန္းတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ တီေကာင္ရိုးတိုးရြတေလးမ်ား ေပါက္ဖြားႏွဳန္းကိုမွတ္ နားမလည္ေသးသည္မ်ားကိုလည္း ေမးျမန္းျပီး ခန္းစက္ရာအေဆာင္ဆီသို႕ ခပ္သြက္သြက္ပင္ျပန္လာခဲ့သည္။ မိုးေလးမ်ားက တဖြဲဖြဲက်ေနေသာေၾကာင့္ ပ်ိဳးက်ဲထားေသာ လယ္ကြင္းေလးဆီကိုပင္ အလြမ္းေျပၾကည့္ခဲ့မိသည္။ ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ လယ္ကြင္းၾကီး သီးပြင့္သည္အထိ မိမိျမင္ႏိုင္ပါအံုးမည္လား။
အင္း…. မိမိတို႕ စစ္သားဘ၀က အတည္တက်ေျပာလို႕ ဒီေန႕ေတြ႕ရေပမယ့္ ေနာက္ေန႕တြင္ မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ေပ။မိုးသားမ်ား တလိပ္လိပ္က်ဆင္းသြားျပီး ေလျငိမ္သြားခ်ိန္တြင္ ေအာက္လင္းဓါတ္မီးၾကီးကို ဆြဲ၍ ဆက္သြယ္ေရးဖုန္းေလးရွိရာသို႕ အေသာ့ႏွင္ခဲ့ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီကို ဖုန္းအိုၾကီး တဂစ္ဂစ္ႏွင့္ ဆက္ျပီးသြားခ်ိန္တြင္ ညီမေလးဆီကို ဖုန္းဆက္လိုက္မိသည္။
ယာယီတပ္ခြဲမွဴးဘ၀ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို ေျပာျပမိရာတြင္ ရယ္လိုက္ေသာ ညီမေလး.. အူေတာင္ တက္ေလာက္တယ္။ ေအာ္… တစ္ခ်ိန္က စစ္ေျမျပင္မွာ ရန္သူေတြကို ေျခမႈန္းခ်ိန္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ တိုင္းရံုးေပၚတြင္ ပန္ကာေလးေအာက္တြင္ အလုပ္ရႈပ္ခဲ့သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ ယခုလယ္စိုက္ျပီး တီေကာင္ေမြးေနတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ…
ဘ၀ျဖစ္ပံုဆန္းက်ယ္အားလံုးကေတာ့ စစ္သားဘ၀တြင္ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
တခ်ိန္က ရတခ
စာအျပည့္အစံုသို႕….
ျပန္ေခါက္ထားႏိုင္ပါသည္…
အင္တာနက္ဆိုေသာ ကမာၻရြာၾကီးဆီသို႕ မေရာက္လာခဲ့တာ ရက္ေပါင္းၾကာခဲ့ျပီ။ အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ားျဖင့္ ျမိဳ႕ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းသည္ မဆိုသာ၊ နီးသည္ဟုလည္း မမည္ေသာ ေနရာေလးတစ္ခုသို႕ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။
ရွစ္ခြင္တိုင္း မႈိင္းတဲ့ပတ္လည္ x x x x x မိုးေအးေအးႏွင့္ အလုပ္နားခ်ိန္ေလး အေတြးတို႕က ခ်ယ္ရီေတြေ၀ေနေသာ ေျမဟုတင္စားထိုက္ေသာ ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕ေလးဆီက အတိတ္ပံုရိပ္မ်ားကို သတိရမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြအားလံုး ယခုဆိုလွ်င္ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ ေရာက္ေနပါသည္ဟု ဆိုသကဲ့သို႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တာ၀န္ေပးအပ္ရာ ေနရာမ်ားကို ေရာက္ရွိကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ခြဲခြာျခင္း စၾကေလျပီ။ G-3ဘ၀ေလးမ်ားျဖင့္ တပ္မတြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆံုခ်ိန္တြင္ ေပ်ာ္မိေသာ အေပ်ာ္သည္ ဘာနဲ႕မွ မလဲႏိုင္ခဲ့ၾကေခ်။ ယခု..အခ်ိန္စိ၍ျပန္လည္ ခြဲြခြာၾကရျပန္သည္။ အေဆာင္မ်က္ႏွာက်က္ အမိုးျပားကို စိတ္ၾကည့္ရင္း....
"ဟိတ္ေကာင္ေတြ.. ငါပုလင္းတစ္လံုးရလာတယ္။"
ကၽြန္ေတာ္တို႕ထဲတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းေသာ ကၽြန္ေတာ္၏သူငယ္ခ်င္းပအို၀့္ေလးက ရင္၀ယ္တြင္ BE တစ္ပုလင္းပိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႕နားသို႕ေရာက္လာေလသည္။
"ဟိတ္ေကာင္..ၾကည့္က်က္လုပ္။ မေတာ္မိရင္ တစ္အုပ္လံုးမေနရဘူး။ ေပ(၅၀)ပတ္လည္ ေျပးမလြတ္ဘူးကြ။"
"မင္းေၾကာက္လည္း မင္းမေသာက္နဲ႕ေပါ့"
ဒင္းကလည္း မူသည္ သူ႕လက္ထဲတြင္ ပုလင္းေလးရွိေနေတာ့လည္း.... ကၽြန္ေတာ္တို႕ဗိုလ္ေလာင္းမ်ားသည္ အရက္မေသာက္ရဟု စည္းကမ္းခ်မွတ္ထားေသာ္လည္း လူငယ္ပီပီစမ္းေသာက္ၾကည့္ခ်င္သည္။ ျမိဳ႕ထဲတြင္လည္း ဆိုင္မ်ားတြင္ ဗိုလ္ေလာင္းမ်ားကို အရက္မေရာင္းရဟု ခ်မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ အမိေက်ာင္းေတာ္ကို သိတတ္စြာျဖင့္ ပင္ပန္းခံစြာ ဘယ္ေသာအခါမွ Outpass ထြက္တိုင္း ရွာျပီး မေသာက္ခဲ့ပါ။ ယေန႕ေတာ့ .. မင္းသားက ဘယ္က ဘယ္လို မလာသည္ မသိ။
"ေနအံုးကြ ဒီအတိုင္းေသာက္လို႕ မေကာင္းဘူး။ အျမည္းေလးဘာေလး ပါမွ ေကာင္းတာေပါ့ကြ။"
"မင္းကလည္း ေျပာတတ္ပ။ ဘယ္မလည္း ျမည္းစရာ ကိုယ့္အသားကုိယ္လွီးမွ ရမွာ။"
"ေနစမ္းပါအံုးကြာ.. ငါၾကံပါ့မယ္။"
ဥာဏ္ၾကီးရွင္တစ္ေယာက္ သူ႕ပုလင္းေလးကို လက္၀ယ္က မခ်ပဲ အျမည္းရွာပံုေတာ္ထြက္ေလသည္။ ခဏၾကာေသာ ဥာဏ္ၾကီးရွင္ ႏို႕ဆီဘူးတစ္ဘူးျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္။
ဘာၾကီးလည္းကြ။ မင္းဟာကလည္း မႏိုပ္လိုက္တာ။ ႏို႕ဆီႏွင့္ အရက္ျမည္းရမယ္...ဟုတ္စ
"ဟိတ္..ရွာမရွည္နဲ႕။ ေသာက္ခ်င္ေသာက္ မေသာက္ခ်င္ေန။ ခြက္ေလ်ာ့ရင္ ပိုၾကိဳက္တယ္။"
မထူးေတာ့ေခ်။ အားလံုးလည္း သေဘာတူညီစြာျဖင့္ BEေလးႏွင့္ ႏို႕ဆီကို ေကာ္လိုက္ ေမာ့လိုက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ တက္ညီလက္ညီ ျဖိဳလိုက္ၾကသည္။ ေသာက္စကေတာ့ ဟုတ္တုတ္တုတ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပသနာတတ္ပါသည္။ ရင္ေတြပူလာတာ မီးကဲ့သို႕ပင္။ အူရိုင္းဆိုေတာ့လည္း ျပသနာရွိျခင္းလား။ ႏို႕ဆီႏွင့္ BE ပဲ မိတ္ဖြဲ႕သလားမသိ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ငါးေယာက္ ေရအိုးမ်ားရွိရာသို႕ေျပးရေလသည္။ ေသာက္လို႕ေကာင္းလိုက္တဲ့ေရ။ အိပ္ကလည္း ငိုက္လာသည္။ ျပင္ဦးလြင္ အေအးဒဏ္ကိုပင္ အန္တုႏိုင္ေသာ ရင္ဘတ္မ်ား။ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ တက္ညီလက္ညီ ေရအိုးကိုယ္စီရင္၀ယ္ပိုက္ကာ ျခင္ေထာင္ထဲ၀င္အိပ္ခဲ့ၾကသည္။
အတန္ၾကာေတာ့ ၾကြက္စိၾကြက္စိျဖင့္ အသံမ်ားထြက္လာပါေတာ့သည္။ ျပသနာက ေရအိုးမ်ားေပ်ာက္ျခင္း....
ေနာက္ဆံုးရလာဒ္ကေတာ့ အျပစ္ေပးခံလိုက္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕....
အမွတ္တရမ်ားကို စဥ္းစားရင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလးေယာက္ တပ္မတြင္ျပန္ဆံုခ်ိန္တြင္ ၀ိုင္းေလးတစ္၀ိုင္းဖြဲခဲ့စဥ္က အျမည္းအျဖစ္ ဟင္းခ်ိဳကို ျမည္းသည္ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ ၾကားကို မၾကားဖူးဘူးဟု ဆိုခဲ့ေသာ ညီမေလးကိုလည္း သတိရမိသည္။
ၾသ.. အခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးတစ္ေနရာဆီ ခြဲခြာခဲ့ၾကရျပီ။ ကၽြန္ေတာ္၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း တာ၀န္က်ရာတပ္စခန္းမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ျပင္ဦးလြင္၏ညမ်ားကို တမ္းတေနၾကမည္ေလာဟုေတြးရင္း..
တခ်ိန္က (ရတခ)
စာအျပည့္အစံုသို႕….
ျပန္ေခါက္ထားႏိုင္ပါသည္…
မိုးေတြက မရပ္မနားကို ရြာေနေလျပီ။ ေတာတစ္ခုလံုးကလည္း ညိဳ႕မႈိင္းမိႈင္းျဖင့္ သစ္ပင္၀ါးပင္မ်ား ေလအေ၀ွ႕တြင္ ရိုက္ခတ္သံမ်ားႏွင့္ ေတာင္တန္းမ်ားသည္ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားေအာက္တြင္ အိပ္စက္ေနေလသည္။ လူနာမ်ားဆီမွ ညီးသံသဲ့သဲ့ၾကားတိုင္း ရင္တြင္းကို ေဆာက္ႏွင့္ထြင္းသလိုခံစားရသည္။ မိမိလည္း ဒီထက္ပို၍ လူနာမ်ားသက္သာေစခ်င္အလို႕ငွာ မတတ္သာေခ်။ ေတာင္ဆင္းလမ္းကို မိုးေရမ်ားၾကားမွ သတိထားဆင္းကာ လူနာမ်ားကို ထမ္းလာေသာ မိမိရဲေဘာ္မ်ားကိုလည္း ဂရုဏာသက္မိသည္။ မေန႕ကျဖစ္ပြားသြားေသာ တိုက္ပြဲေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရလူနာမ်ားကို ရန္ကုန္သို႕ျပန္ပို႕ရန္တာ၀န္ကို ကၽြန္ေတာ္တာ၀န္ယူရသည္။ မိမိခ်စ္သူကို ေတြ႕ခြင့္ရမည္ဟု ၀မ္းသာမိေသာ္လည္း ယခုကဲ့သို႕လူနာပို႕ျဖင့္ ျပန္ရမည္ကိုျဖင့္ စိတ္မသက္သာ...
တပ္စုတစ္စုႏွင့္အတူေတာင္ငူသို႕ျပန္ဆင္းလာေသာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္လည္း မိုင္းမ်ားကို ထပ္မံမနင္းမိေစရန္ သတိထား သြားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တပ္မေတာ္သားမ်ားသည္ ေမြးဖြားလာေသာ အမိေက်ာင္းေတာ္မ်ားသာကြာျခားၾကျပီး ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္တြင္ တအူတံုဆင္း ညီအစ္ကိုရင္းျခာမ်ားကဲ့သို႕ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ယခုလည္း စစ္ေၾကာင္းတြင္လိုက္ပါလာေသာ ၄၉မွ ညီငယ္က သူ႕အသက္ကိုပင္ ပဓာနမထားပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆးတပ္သားမ်ားကို စိတ္ပူေနျပန္သည္။
"ေဆးဗိုလ္ၾကီး...စိတ္မပူနဲ႕ဗ်ာ။ ညီ..ေလွ်ာက္တဲ့ေျခလွမ္းေနာက္ကသာလိုက္။ ေဆးဗိုလ္ၾကီးတို႕တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ မကုတတ္ဘူးဗ်"
အသက္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ညီငယ္ေလာက္သာရွိေသာ ေကာင္ေလးက အားေပးစကားေျပာပံုမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မခြာလိုက္ရင္း တစ္ေနရာအေရာက္တြင္..
"ေဆးဗိုလ္ၾကီး... ကၽြန္ေတာ္ဆီးသြားခ်င္လို႕။ ဒီဖက္သြားတာ။ ေဆးဗိုလ္ၾကီးေရာ သြားမလုိ႕လား"
ကၽြန္ေတာ္လည္း ၄င္းက ထပ္ခ်ပ္မခြာလိုက္ဟုဆိုေသာေၾကာင့္ သူ႕ေျခလွမ္းမ်ားကို နင္းခဲ့သည္ကို အရွက္ေျပေလးျဖင့္..
"ေအးကြာ..ငါလည္း မိုးေအးေတာ့ သြားခ်င္လာသလားလို႕ကြ"
ေနာက္ဆံုးတြင္ မရွိ ရွိတာကို ျဖစ္ညစ္ေပါက္ခဲ့ရသည္။
မိုးမ်ားကလည္း သည္းထန္စြာရြာသြန္းေသာေၾကာင့္ လူနာမ်ားလည္း မသက္သာလွ။ စိတ္မေကာင္းစရာျဖစ္ရသည္ကား ငွက္ဖ်ားပိုးဦးေႏွာက္ထဲေရာက္သြားေသာ လူနာစစ္သည္တစ္ဦးသည္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း လမ္းခုလတ္တြင္ပင္ အသက္ဆံုးရေလသည္။ က်န္ဒဏ္ရာရစစ္သည္မ်ားကိုလည္း သတိထားရသည္။ မိုးရြာလြန္းေသာေၾကာင့္ မိုင္းထိထားေသာေနရာမွ အသားမ်ားပုပ္လိုက္မလာေစရန္လည္း ၾကည့္ရႈရသည္။ သံုးရက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာျပီးခ်ိန္တြင္ မိမိကိုယ္တိုင္ပင္ ေခြယိုင္ယိုင္ျဖစ္ေနသည္။ ေျမသားမ်ားကလည္း မိုးရြာလြန္းေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ့လာကာ ေတာင္ေစာင္းတိုင္းကို သတိထားဆင္းေနရခ်ိန္တြင္ ေျခေထာက္ထိပ္မ်ားက နာက်င္စျပဳလာသည္။ ေလးရက္ေျမာက္ေန႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတာင္ငူျမိဳ႕ကို ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီ။ လူက နားခ်င္ေသာ္လည္း မနားႏိုင္။ လူနာမ်ားကို မွီရာရထားျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းတင္ေျပးရန္အတြက္ ဘူတာတြင္ စီစဥ္စရာမ်ားကို စီစဥ္ရသည္။ ညီျဖစ္သူကေတာ့ နားေနရန္ေျပာေသာ္လည္း လူနာမ်ားမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပီး မနားရက္။ ရထားတစ္စီးရသည္ႏွင့္ လူနာမ်ားကို ေသြးခ်ိန္ အေျခအေနေကာင္းေတာ့မွ ေက်ာမွ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုခ်ကာ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ႏိုင္ေတာ့သည္။ တခဏမွ်နားကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ မိခင္ထံသို႕ဖုန္းဆက္ကာ ျပန္လာမည့္အေၾကာင္းကို သတင္းပို႕ရေသးသည္။
တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ ေရြးလ်ားလာေသာ ရထားတြဲရွည္ၾကီးမ်ား ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးသို႕ ဆိုက္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ လူနာမ်ားအေျခအေနကလည္း ထပ္မံဆိုးရြားလာျခင္းကို မေတြ႕ရေတာ့ေသာေၾကာင့္ ရင္ေအးရေတာ့သည္။ ဘူတာတြင္ လာၾကိဳေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္သြင္ကိုၾကည့္ကာ စိတ္မေကာင္းၾက။ သို႕ေသာ္လည္း မည္သည့္စကားတစ္ခြန္းမွ်မဆိုပဲ အိတ္မ်ားကိုသာ သယ္သြားၾကသည္။ ကားကူရွင္ကိုမွီရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ ကားကေလးသိပ္ကနဲ ရပ္ခ်ိန္တြင္ ကားမွန္ျပတင္းမွ မိခင္မ်က္ႏွာကို ျမင္ရလွ်င္ပင္္ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာျဖစ္ကာ ကားျပင္သို႕ထြက္၍ မိခင္ကို သိုင္းဖက္မိသည္။ ေမေမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ပံုပန္းသ႑ာန္ကိုၾကည့္ကာ မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္က်ေလေတာ့သည္။
"ေမေမရယ္..ဘာလို႕မ်ား ငိုတာလည္းဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မျဖစ္ပဲျပန္လာတာပဲဗ်ာ "
မိခင္ပါးျပင္ေပၚမွ မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္ေပးရင္း မိခင္၏ေအးျမေသာရင္ခြင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တစ္ပတ္တိတိျပန္လည္ခိုလႈံခြင့္ေပးေသာ ကံတရားၾကီးကို ေက်းဇူးတင္လိုက္မိသည္။
စာအျပည့္အစံုသို႕….
ျပန္ေခါက္ထားႏိုင္ပါသည္…
Posts
